บทที่ 828 ถ้าหากฉันปรากฏตัว เธอจะทำอย่างไร

“ใช่สิ เขาเป็นถึงผู้ชาย อีกอย่างยังเคยเป็นประธานของเตชะโสภากรุ๊ป ตอนนี้กลับไม่มีอะไรทำ อุ้มลูกไปวันวัน เสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายจริงๆ!”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ? ผู้ชายคนหนึ่งอยู่ดูแลลูกที่บ้าน เหมือนกับพี่เลี้ยงอย่างไงอย่างงั้น ไม่มีความสามารถสักนิด”

ส้นเรียวของรองเท้าส้นสูงเหยียบพื้น เสียงดังใส นาโนเดินเข้ามาโดยไม่ลังเล ริมฝีปากแดงสดยิ้มเย็นชา: “คุยกันอย่างสนุกสนานดีนะ?”

ทั้งสองคนที่กำลังแต่งหน้าอยู่แข็งทื่อ รีบหมุนตัว ก้มหน้า สีหน้าหวาดกลัว

“ไม่คุยแล้วเหรอ?” นาโนหัวเราะเย็นชา: “พูดต่อสิ ฉันยืนฟังอยู่ตรงนี้”

ทั้งสองยังคงเงียบอยู่ ก้มหน้าลงต่ำ เหมือนกับจะฝังหน้าลงบนพื้นอย่างไงอย่างงั้น

“ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่บริษัทเหมือนกันเคยพูดไว้ ว่าเกลียดคนที่นินทาคนอื่นลับหลังมากที่สุด ลืมไปแล้วเหรอ?”

ยังคงเงียบอยู่ นาโนจ้องมองพวกเธอ พูดเน้นแต่ละคำ “เขาอ่อนแอ? หึหึ เขาสามารถมอบทรัพย์สินทั้งหมดของเขาให้ฉัน ตัวเองไม่เหลือสักแดงเดียว สามีของพวกเธอมีสักกี่คนที่ทำได้? เรื่องวันนี้จบแค่ตรงนี้ ฉันจะไม่ถามอีก ถ้าหากมีครั้งต่อไป ลาออกไปเอง! ออกไปทำงานซะ!”

ได้ยินแบบนี้ เหมือนกับได้การนิรโทษกรรม เพื่อนร่วมงานหญิงทั้งสองออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ในใจยังคงรู้สึกวิตกกังวล

นาโนเดินออกมา เธอฟังคนอื่นพูดถึงดนัยลับหลังไม่ได้ พวกเธอไม่มีสิทธิ์ และก็ไม่มีต้นทุน!

ดนัยให้คังซีดื่มนมแล้ว เห็นเธอเดินเข้ามา ก็ขยับหัวเข่า คุกเข่าลงบนพื้น นาโนมองเขา

“แต่งงานกับฉันเถอะ!” เขาจ้องมองเธอ จากนั้นยื่นแหวนเพชรออกไป แล้วรอคอย

นาโนเหมือนกับคุ้นเคยกับฉากแบบนี้แล้ว เขาเหมือนกับทำแบบนี้จนติดนิสัยไปแล้ว ทุกสามวันขอแต่งงานหนึ่งครั้ง ไม่เปลี่ยนแปลง

“ต่อไป ฉันจะขอเธอแต่งงานทุกวัน จนกระทั่งเธอรับปาก และแหวนเพชรฉันจะเตรียมวันละหนึ่งวง...”

ดนัยตัดสินใจแล้ว “ครั้งนี้ ฉันไม่มีทางทำให้เธอผิดหวัง เชื่อฉัน!”

เป็นอย่างที่คิด ตั้งแต่นั้นมา นาโนได้รับแหวนเพชรและดอกไม้หนึ่งช่อทุกวัน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่เมือง s หรือทำงานนอกสถานที่ ก็ไม่เคยขาดตอน

ผ่านไปช้าๆ กล่องเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งวางเต็มไปด้วยแหวนเพชรแบบต่างๆ สดใสเป็นประกาย ในห้องก็กลายเป็นทะเลดอกไม้ มีดอกไม้แบบต่างๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ลอยอยู่ในจมูก

ไม่พูดไม่ได้ว่า หัวใจของนาโนสั่นไหว เขายืนหยัดหนึ่งเดือนแล้ว ทุกวันที่เห็นแหวนเพชรก็จะนึกถึงดนัย

นี่เป็นวันที่สองทำมาทำงานนอกสถานที่ที่อเมริกา ตอนเที่ยงแหวนเพชรมาถึงตามปกติ รูปแบบเรียบง่าย ไม่ฉูดฉาด และก็ระยิบระยับ

เดินท่ามกลางแดดจ้า ในหัวของเธอผุดความคิดแบบนี้ขึ้นมากะทันหันโดยไม่ตั้งใจ

ถ้าหากตอนนี้ ดนัยสามารถสวมแหวนให้เธอได้ เช่นนั้นเธอ...

ทิวทัศน์ของอเมริกาในเวลานี้เหมาะเจาะเป็นอย่างยิ่ง บางทีอาจเป็นเพราะแยกกันสองวัน ในใจคิดถึงดนัยและคังซีเป็นอย่างมาก...

หรือบางทีตอนนี้รู้สึกอ้างว้างเล็กน้อย จึงคิดถึงการเคียงข้างของพวกเขา คิดถึงบ้านแบบนั้น จากนั้นก็คิดว่าเขาจะสวมแหวนวงนี้ให้เธออย่างไร จู่ๆ ก็ใจสั่นและรอคอย...

หัวใจเต้นแบบนี้ในตอนนี้สวยงามอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกดึงดูดเป็นพิเศษ

สังเกตได้ถึงความคิดของตัวเอง นาโนเลิกคิ้ว รู้สึกว่าความคิดของตัวเองยิ่งอยู่ยิ่งประหลาด

ถ้าหากดนัยปรากฏตัวขึ้นแบบนี้จริงๆ แล้วขอเธอแต่งงาน เธอจะรับปากไหม?

ในใจไม่ใช่ว่าไม่หวั่นไหว ในเมื่อหนึ่งเดือนมานี้ส่งแหวนเพชรและดอกไม้มาตรงเวลาทุกวัน ลมฝนก็ขวางกั้นไม่ได้ ความยืนหยัดของเขา เธอเห็นอยู่ในสายตา

ถ้าหากพูดว่าหวั่นไหวแล้วจะตอบตกลงในตอนนี้ นั่นก็ลังเลเล็กน้อย เพราะเคยมีปมแบบนั้นมาก่อน

ราชาโทรมา นาโนรับสาย

“ในเมื่อมาอเมริกา งั้นจะต้องโทรหาฉัน บอกตำแหน่งกับฉัน เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอ”