บทที่ 829 ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ทำไมยังลังเลอยู่อีก? หรือว่าเธอยังต้องการคิดอีก? ช่วงนี้ที่เธอไม่อยู่ ถึงแม้จะแค่ไม่กี่วัน แต่มันทำให้ฉันทนไม่ได้!”

นาโนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่พ่นออกมาจากจมูกของเรา ความรู้สึกร้อนแรงเหมือนกับเปลวไฟ ราวกับว่าเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะพิสูจน์ว่าเขาคิดถึงอย่างบ้าคลั่งจริงๆ

นานขนาดนี้ ทิวทัศน์ก็สวยงามขนาดนี้ บวกกับอารมณ์ในหัวใจ เหมือนว่าไม่มีเหตุผลปฏิเสธเขาต่อไป

นาโนจ้องมองเขา หลังจากผ่านไปนานมากๆ ในที่สุดก็พยักหน้า “ตกลง ฉันยอมรับ...”

อย่าถามว่าตอนนี้ดนัยรู้สึกอย่างไร เขาดีใจจนใกล้จะบ้าแล้ว!

เขาอุ้มคังซีด้วยแขนข้างเดียว แขนอีกข้างหนึ่งอุ้มนาโน แล้วหมุนกลางอากาศและเต้นรำ

ไม่รู้ว่าครั้งนี้หุนหันพลันแล่นหรือเปล่า แต่นาโนเชื่อมั่น เทียบกับครั้งแรก เธอใจเย็น มีสติมากกว่าเดิม

“ฉันจะจัดงานแต่งงาน งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่อลังการ เป็นทางการ อบอุ่น เข้มข้นยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ เธออยากได้อะไรฉันจะหาให้เธอทุกอย่าง ฉันจะสร้างความประทับใจที่ดีที่สุดในความทรงจำของเธอ!”

“ไม่ต้อง จัดแบบเรียบง่ายดีกว่า แขกเหรื่อไม่ต้องเชื้อเชิญ เชิญแค่เพื่อนสนิทที่คุ้นเคย แล้วก็ครอบครัวก็พอ อย่างอื่นไม่จำเป็น!”

ดนัยไม่เห็นด้วย

เธอไม่มีทางเห็นด้วยกับความคิดเรียบง่ายแบบนี้ของเธอ จำเป็นจะต้องยิ่งใหญ่อลังการ เขาต้องการกวาดล้างความทุกข์ความกลัดกลุ้มทั้งหมดที่ยังคงอยู่ในใจของเธอก่อนหน้านี้ให้หมดไป

นาโนกลับพูดแบบนี้: “ในชีวิตเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเพียงความทรงจำที่สวยงาม ทิ้งรอยแผลแบบนั้นไว้ก็ดี บางทีต่อไปฉันอาจจะได้รับความเจ็บปวดอีกครั้ง ยิ่งมีความสุข ต่อไปจะยิ่งเจ็บปวด”

“ฉันไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!”

“เช่นนั้นฉันอยากได้แบบเรียบง่ายหน่อย ก่อนหน้านี้ครั้งนั้นยิ่งใหญ่อลังการแล้ว ครั้งนี้เรียบง่ายก็พอ ไม่อย่างงั้นเป็นโมฆะ!”

ดนัยได้ยินคำว่าโมฆะจะอยู่เฉยได้อย่างไร จนถึงตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะรับคำขอแต่งงาน จะเป็นโมฆะได้อย่างไร? เป็นตายยังไงก็ไม่ได้!

เพียงแค่เธอรับปากแต่งงาน จะแต่งอย่างไร ใช้วิธีการแต่งงานแบบไหน นี่มันเกี่ยวข้องอะไร?

ตอนเที่ยงไปร้านอาหาร ราชากำลังรออยู่แล้ว

เมื่อเห็นดนัย ความไม่พอใจในหัวใจของเขาปะทุราวกับเปลวเพลิง: “แค่ทานข้าว เขาทำไมถึงตามมาด้วย?”

“เพราะว่าฉันชอบนาย!” ดนัยอุ้มคังซีนั่งลงตรงที่นั่งตรงข้ามเขาแล้วยิ้มมุมปาก

ราชารู้สึกว่าเขาไม่ปกติ วันนี้รอยยิ้มนี้ทำไมถึงผิดปกติแบบนี้ แถมยังพูดว่าชอบเขา หึหึ สมองเกิดปัญหาอะไรไหม?

“อย่า! นายอย่าชอบฉัน! อย่างไรฉันก็ไม่ชอบนายสักนิด เข้าใจไหม? ฉันเกลียดนาย เกลียดอย่างสุดลึก นายแย่งของจากฉันไปเยอะขนาดนั้น ยังชอบฉันอีก นายเนี่ยนะ!”

ดนัยอารมณ์ดีมาก ดีจนแทบจะปล่อยพลุออกมา ราชาพูดอะไรก็ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ

ไม่สนใจเขา ราชามองดูนาโน ถามว่าวางแผนจะอยู่ที่อเมริกานานเท่าไหร่?

ตอนนี้เขามีเวลาเยอะมากพอดี สามารถอยู่เป็นเพื่อนเธอกับคังซี อยู่ด้วยกันที่คฤหาสน์เมื่อก่อน

“ฉันบอกนายเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นข่าวดีสำหรับฉัน แต่สำหรับนายกลับเป็นข่าวร้ายที่ร้ายแรงมาก พวกเราเตรียมจะแต่งงานแล้ว” ดนัยมองราชา

วินาทีต่อมา สายตาของราชามองไปทางนาโนทันที เพื่อร้องขอความเท็จจริงจากเธอ

นาโนพูดว่าไม่ผิด ที่เขาพูดทั้งหมดเป็นความจริง เธอจะทำแบบนั้นจริงๆ

ราชาเสียใจ เป็นทุกข์ แต่ห้ามเธอไว้ไม่ได้ เขาหลับตา ยกแก้วไวน์บนโต๊ะ ดื่มหมดในอึกเดียว

สุดท้ายเขาขอตัวกลับก่อน นาโนอยากจะตามไป แต่ถูกราชายื่นมือผลักออก: “ไม่ต้อง ฉันกลับคนเดียวได้”

นาโนคิดว่า ในตอนนี้ช่วงเวลานี้ ไม่ใช่เวลาที่จะยืดเยื้อ จึงปล่อยเขา ปล่อยให้เขากลับไป

ดนัยรู้เศร้าเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของราชา แต่เขาจะแต่งงานกับเธอ นี่คือความจริง!

ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ราชาก็ต้องรับรู้ในที่สุด เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

กลับถึงเมือง S หลังจากเลือกฤกษ์งามยามดี นาโนเริ่มเตรียมงานแต่งงาน เธอเลือกจัดงานที่โบสถ์ แขกทั้งหมดมีเพียงแค่เจ็ดแปดโต๊ะ

เวลาต่างกัน อารมณ์ก็ต่างกัน