บทที่ 852 คุณต้องการแบบนี้จริงๆเหรอ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เป็นหัวเราะของเด็กชายดังขึ้นในห้อง "พี่สาว เมื่อกี้พี่จูบกับคุณลุงสุดหล่อเหรอ"

พอเด้งขึ้นมา ดีด้าเหมือนแมวที่หางถูกเหยียบหาง เธอขมวดคิ้วมองเด็กชาย "อย่าพูดเหลวไหล!"

"แต่ผมไม่ได้พูดเหลวไหลนะ ผมเพิ่งเห็นพี่สาวจูบคุณลุงสุดหล่อ!" เขาหัวเราะเสียงดัง "และก็จูบนานมาก! ผมตื่นนานแล้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะเห็นพวกพี่จูบกันอยู่ ผมเป็นเด็กดีมั้ย"

เป็นเด็กดีหรอ ดีด้าแอบกัดฟัน ในใจเธออยากจะทึ้งหัวออกเป็นสองแฉก

เลอแปงยังคงหวนนึกถึงริมฝีปากที่อ่อนนุ่มเหมือนเยลลี่นั้น

สายตาของเขาที่มองไปยังดีด้ามีความร้อนแรงโดยธรรมชาติ

แต่ดีด้าก็หลีกเลี่ยง ตั้งใจไม่มองเขา แถมในใจยังแอบโกรธ ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ

เด็กชายหัวเราะคิกคัก เอามือปิดปาก เหมือนพี่สาวจะหน้าแดงเป็นสีอมชมพูเหมือนกลีบดอกไม้หรือก้นลิงแล้ว

ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างน่าข้างอึดอัด และน่าขายหน้า แต่เป็นดีด้าคนเดียวที่รู้สึกเขินอาย

สำหรับผู้ชายสองคนนั้นไม่รู้สึกอะไรสักนิดเลย

สุดท้ายดีด้าก็เป็นคนพูดก่อน “คุณน่าจะยังมีธุระต่อใช่มั้ย กลับไปได้แล้วแหละ"

ก่อนที่เลอแปงจะพูด เด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆก็ได้อ้าปากพูดก่อนแล้วว่า "พี่สาว พี่กำลังไล่คุณลุงสุดหล่อกลับหรอ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ดวงตาของดีด้าสั่นไหว จากนั้นก็ยื่นมือไปปิดปากของเด็กชายไม่ให้เขาส่งเสียง

เลอแปงเลิกคิ้วขึ้น เขาก็ไม่ใช่คนที่มองคนไม่ออก เขาจึงกอดเด็กชาย กวาดตามองดีด้าอีกครั้ง และกลับไป

ในที่สุดห้องก็สงบลง เด็กชายยิ้มกริ่มอีกครั้งแล้วพูดว่า "พี่สาว แก้มของพี่แดงเหมือนก้นลิงเลย"

ดีด้ากัดฟัน เหยียดมือออกโดยจงใจแกล้งทำเป็นบีบคอเขาแบบดุๆ

เด็กชายไม่กลัว แต่กลับหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก

ตอนเย็นแม่กลับมาจากโรงพยาบาลด้วยใบหน้าเศร้าๆ แม้จะตั้งใจกลั้นไว้แล้ว แต่เธอก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน

"แม่เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลอีกแล้วใช่มั้ย” เธอรีบเปิดปากถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี

"ก็เรื่องของพี่ชายแกน่ะสิ โรงพยาบาลเรียกค่ารักษาพยาบาลอีกแล้ว ตอนบ่ายแม่ยืมเงินญาติสนิทมาบ้างแล้ว แต่ไม่ใครให้ยืม เพราะเงินเก่าที่เรายืมไปยังคืนไม่หมด เขาจะไม่ให้ยืมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก!"

เมื่อพูดถึงค่ารักษาพยาบาล ดีด้าก็เงียบลง ไม่พูดอะไรอีก ปัญหานี้คือความเจ็บปวดในหัวใจของทุกคนในครอบครัว

แม่ของเธอเหลือบมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่อย่างนั้นก็ขายบ้านนี้ไปเลยแล้วกัน ขายได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น"

ดีด้าสับสนในใจ "แม่ นี่เป็นบ้านที่ยายทิ้งไว้นะ"

"แม่ก็ไม่อยากย้ายเหมือนกัน แม่จะไม่มีทางย้ายบ้านถ้ามีทางอื่น แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้ว" แม่ของเธอถอนหายใจ

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ดีด้าปรับอารมณ์แล้วรีบเดินไปเปิดประตู และคนที่มาก็คือป้าจิม

"แม่หนูอยู่ไหม"