บทที่ 853 ปฏิกิริยาค่อนข้างว่องไว

ดีด้าและอีกฝ่ายคุยกันไม่น้อย เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือบุคลิกของพวกเขาคล้ายกันมาก แม้แต่งานอดิเรกของพวกเขาก็เกือบจะเหมือนกัน

ชายหนุ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอราวกับว่าเขาพอใจเธอมาก

และยังคิดว่าอีกฝ่ายมีบุคลิกที่ดี ดีด้าคิดว่าไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องแต่งงาน เขามีบุคลิกดี และเขาสามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พี่ชายได้ จะมีอะไรไม่ดีล่ะ

ตอนนี้ในใจเธอไม่มีความคิดและความหวังมากมายขนาดนั้นแล้ว ความจริงก็คือความจริง

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซ้นต์สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์แล้ว พี่ชายของเธอยังคงนอนอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรอค่ารักษา และเธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธไม่ใช่หรอ

"ถ้าเป็นไปได้ ผมหวังว่าเราจะได้ดูใจกันสักหนึ่งเดือนก่อน แล้วค่อยแต่งงาน คุณคิดว่าไง"

ดีด้ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"คุณอาจคิดว่ามันกะทันหัน แต่สำหรับผมมันไม่กะทันหัน ผมรอเจอคนที่จะทำให้ผมประทับใจมาตั้งนานแล้ว และคุณก็สร้างความประทับใจให้ผม บุคลิกของคุณคล้ายกับของผม และเราเข้ากันได้ดี ผมเชื่อในรักแรกพบ บางทีคุณอาจจะคิดว่ามันไร้สาระ" ท่าทางเขาจริงจังระหว่างพูด

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดีด้าก็พยักหน้า และพูดว่า "แต่พี่ชายของฉัน—"

"ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ มันไม่ใช่ปัญหา เขาเป็นพี่ชายของคุณก็เป็นพี่ชายของผม ผมต้องช่วยเขาให้ถึงที่สุดอยู่แล้ว"

เขาขัดจังหวะคำพูดของเธอ และเลียริมฝีปากค่อนข้างแห้งของเขา ดีด้าจึงพยักหน้า

เลอแปงขมวดคิ้ว กำแก้วกาแฟในมือโดยไม่ตั้งใจ เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็พูดถึงเรื่องแต่งงานแล้วหรอ

แถมยังวางแผนที่จะแต่งงานในหนึ่งเดือนข้างหน้าด้วย

เปลวเพลิงแห่งความโกรธรวมตัวกันลุกลามไปทั่วร่างของเขา เขาปล่อยถ้วยแล้วเดินไปยืนข้างทั้งสองคน

ทันใดนั้นก็มีเงาปกคลุมลงมา ดีด้าจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเห็นเลอแปงที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"นี่ใคร" ชายตรงหน้าเธอถามด้วยความแปลกใจ

เลอแปงไม่แม้แต่จะชำเลืองมองเขา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ดีด้า เขาหรี่ตาที่มีเสน่ห์ของเขาลง “เราเพิ่งจูบกันเมื่อวาน วันนี้คุณมานัดบอดแล้วหรอ"

สีหน้าของดีด้าเปลี่ยนไปขณะจ้องมาที่เขา

สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปขณะจ้องมองไปที่ทั้งสองคน

“ไม่ใช่ว่าผู้หญิงจะทิ้งเก่าไปมีใหม่ไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ใช่มั้ยล่ะ"

"คุณมันบ้า!" ดีด้าดุเขาอย่างโกรธจัด

"บ้าหรอ ถ้าอย่างนั้นคุณกล้าสาบานตอนนี้มั้ยล่ะว่าเมื่อวานเราไม่ได้จูบกัน ใครโกหกขอให้โดนฟ้าผ่าตาย!" เลอแปงยิ้มกริ่มขณะมองเธอ "เอาสิ"

เธอโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม เมื่อชายคนนั้นเห็นเค้าลางที่เป็นไปได้แล้ว เขาจึงออกไปโดยไม่อยู่ต่อ

สีหน้าของดีด้าเปลี่ยนไป เธอยกเท้าขึ้นเตรียมจะตามเขาไป แต่เมื่อเห็นสิ่งนี้ เลอแปงก็โกรธมาก มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ "คุณจะตามเขาไปจริงๆเหรอ"

"ทำไมฉันต้องไม่ตามด้วยล่ะ" ดีด้าถามกลับ

"อย่าบอกนะว่าคุณจะแต่งงานกับเขาเดือนหน้าจริงๆ" เลอแปงหรี่ตาจ้องเธอเขม็งไม่วางตา

ดีด้าขมวดคิ้วมอง เธอรู้สึกว่าการกระทำของเขาในตอนนี้ช่างน่าขบขันและไร้สาระ "แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ"

ประโยคดังกล่าวทำให้เลอแปงพูดไม่ออก ไม่มีอะไรมาแย้งได้

ที่เธอพูดมีเหตุผลทุกอย่าง เธอจะทำอะไร แล้วเกี่ยวอะไรกับเขา

"ใช่ ไม่ใช่เรื่องของผมจริงๆ แต่คุณไม่รู้สึกว่าตัวเองรีบร้อนเกินไปหรอ คิดง่ายเกินไป ไม่รับผิดชอบต่อตัวเองเลย!"

"ไม่ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาสามารถให้ในสิ่งที่ฉันต้องการได้ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ใช่หรอ" เขาสามารถช่วยเธอแก้ปัญหาตรงหน้าได้ เธอก็มีความสุข

เลอแปงพูดตามทุกคำ "เขาสามารถให้สิ่งที่คุณต้องการได้ ตอนนี้คุณต้องการอะไร"