บทที่ 855 ชายคนนี้ค่อนข้างหน้าด้าน

ดีด้านอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง เธอขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วตอบเขากลับไปสองคำ - ขอบคุณ

ไม่มีการตอบกลับ เธอโยนโทรศัพท์ทิ้ง และมองดูโทรศัพท์อีกครั้งหลังจากผ่านไปสิบนาที แต่ก็ยังคงไม่มีการตอบสนอง เธอขมวดคิ้วพลางเบะปากด้วยความโกรธ เซนซิทีฟจริงๆ!

เมื่อคิดถึงฉากจูบเมื่อสักครู่ เธอก็กัดริมฝีปากลึกมาก และส่ายหัว ในหัวของเธอตอนนั้นสับสนไปหมด บ้าไปแล้ว!

เธอหลับตาลง ปิดเสียงโทรศัพท์ และหลับไป

คืนนี้ซารางค่อนข้างงอแง เพราะเธอถูกแม่ตีอีกครั้ง จึงคลานไปนอนบนตัวเขา ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร น้ำตาไหลไม่หยุด

แม้จะรู้ว่าเธอแกล้งทำ แต่เลอแปงก็ยังคงทุกข์ใจ เขาจึงทั้งกอด ทั้งปลอบอย่างใจดี

เธอเกาะเขาเหมือนโคอาล่า กอดไม่ยอมปล่อย อ้อนจะนอนกับเขา ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย

ทำอะไรไม่ได้ เลอแปงได้แต่อุ้มเธอ และพาไปที่ห้อง เธอคลานไปนอนบนหน้าอกของเขา และดึงเสื้อไว้

หลังจากกล่อมเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็กล่อมเธอให้หลับได้ แล้วส่งเธอกลับไปที่ห้อง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน นิ้วยาวก็กดเข้าไปอ่านทันที - ขอบคุณ!

ทำไมครั้งนี้ใจดีจัง

เลอแปงจ้องอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วยาวของเขาแตะอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์แล้ว

เขาอยากจะตอบอะไรบางอย่าง แต่คิดอยู่นานมากก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี เพราะไม่ว่าจะตอบอะไรไปก็ดูจะไม่ใช่ตัวเขา บางทีก็ดูหาเรื่อง ไม่ก็ดีใจจนเกินไป สุดท้ายจึงล้มเลิกความตั้งใจ

เช้าวันถัดมา

ดีด้าขอลา ไม่ไปบริษัท แล้วนำเงินไปให้โรงพยาบาล เมื่อมีไตที่เหมาะสม การผ่าตัดก็จะเริ่มดำเนินการทันที

เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างนี้ ราวกับว่าก้อนหินที่ทับบนร่างกายได้ถูกกำจัดออกไป ทำให้ไม่รู้สึกถูกกดทับจนหายใจไม่ออกอีก

ความรู้สึกผ่อนคลายนี้ช่างดีเหลือเกิน!

เลอแปงไม่เห็นเธอในบริษัท ก่อนจะได้ข่าวว่าเธอลา เขาจึงเลิกคิ้วขึ้น คิดว่าเธอน่าจะไปโรงพยาบาลแล้ว

แต่ตอนบ่ายบริษัทก็ไม่มีอะไรให้ทำ เขาจึงลุกขึ้นสั่งเลขาให้เตรียมตะกร้าผลไม้ให้ เพราะเขาตั้งใจจะไปโรงพยาบาล

เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย ดีด้าตกใจมาก แม่ของเธอก็ผงะเช่นกัน เธอดึงแขนเสื้อของเธอ และถามนั่นใคร

“เมื่อคืนหนูบอกไปแล้ว นี่คือประธานบริษัทของเรา"

เมื่อได้ยินดังนั้น แม่ของเธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และจับมือเขาอย่างซึ้งใจ และขอบคุณเขา

“เรื่องเล็กน้อยครับ คุณป้าไม่ต้องใส่ใจ ผมผ่านมาเลยแวะมาเยี่ยม" เลอแปงสุภาพ ใจดี และอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก

ดวงตาของแม่ของเธอยังคงหยุดอยู่ที่ร่างของเลอแปง เธอจ้องประเมินเขา และยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ยิ่งมองยิ่งชอบ

หน้าตาดูดี แถมเป็นประธานบริษัท บุคลิกดีขนาดนี้ เป็นยอดชายจริงๆ

“ประธานเลอแปง บ่ายนี้คุณมีอะไรทำไหมคะ เราจะกลับไปกินข้าวที่บ้านตอนบ่าย ไปด้วยกันมั้ยคะ"

"ได้ครับ--"

"ไม่ต้อง--"

เลอแปงและดีด้าพูดพร้อมกัน

ดีด้า เหลือบมองเขา “แม่คะ ตอนบ่ายประธานยุ่งมาก มีสัญญามากมายที่ต้องเซ็น เขาจะมีเวลาไปทานอาหารที่บ้านของเราได้ยังไง"

"มีครับ บ่ายนี้ผมไม่มีอะไรทำ ว่างมาก…" เลอแปงยิ้มบางๆ ทำลายเจตนาของเธอ