บทที่ 877 ไว้พบกันใหม่

เขาอยู่ในฐานะอะไร ทำไมเขาพูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงแบบนี้?

“โอเค ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้” จุดประสงค์ที่โทรหาไม่ใช่เพื่อยั่วยุหล่อน

"ทำไมเราถึงต้องพบกัน มีเหตุผลอะไรที่จะพบกันอีก"

เซ้นต์รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหล่อนคงไม่แยแสและไม่ได้จริงจัง: "ก็แค่เจอกันเฉยๆ ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ต่อไปผมจะไปหาคุณที่บ้านทุกๆคืน"

เขาเน้นสี่คำนี้ว่าทุกๆคืน

ดีด้าไม่ยอมรับการคุกคามแบบนี้ของเขา หล่อนคิดว่าออกไปคุยให้ชัดเจน แค่ครั้งเดียว

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หล่อนตอบตกลงและนัดสถานที่และเวลา

.…..

วันถัดไปยังทำงานไม่เสร็จ แต่ดีด้าสนุกกับมัน เพราะงานประเภทนี้เป็นสิ่งที่หล่อนชอบและรักมากที่สุด

เนื่องจากคืนนี้มีนัดหมาย หล่อนจึงคิดว่าจะเลิกงานเช้าๆหน่อย

เซ้นต์นั่งรอในร้านกาแฟมาสักพักแล้ว เมื่อเห็นหล่อนมา เขารีบสั่งกาแฟลาซาคอฟฟี่เมนูโปรดของหล่อนอย่างรวดเร็ว

“ไปเถอะ” หล่อนพูดสั้นๆและตรงประเด็น

"ผมตัดสินใจแล้วผมจะเริ่มต้นจีบคุณใหม่อีกครั้ง"

“อะไรนะ?” ดีด้าพูดอย่างตกใจ:“นายยังไม่ตื่นเหรอ”

เซ้นต์กล่าวต่อว่า:“ฉันปกติและมีสติปัญญา หลังจากที่ผมเลิกกับหล่อน ผมก็พบว่าผมยังรักคุณ แม้ว่าคุณจะมีแฟนแล้ว แต่พวกคุณยังไม่ได้แต่งงานกัน ผมก็ยังมีโอกาส"

ตอนนี้อาการป่วยของน้ำฝนหายเป็นปกติแล้ว เป็นการดีที่สุดที่จะฟื้นฟูร่างกายให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม

"เป็นไปไม่ได้! คุณรู้นิสัยของผม โดยเฉพาะหลังจากที่เวลาผ่านไปนาน ถ้าคุณมาหาผมในวันที่สองหรือสามเพื่อพูดคำเหล่านี้ แน่นอนว่าผมจะยกโทษให้คุณ ยังไงก็เป็นภาระของผม ไม่มีเหตุผลที่จะให้คุณมาช่วย แต่ว่าช่วงเวลามันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ฉันทำไม่ได้!"

“ตอนนั้นพวกเราเคยมีความสุขด้วยกัน ผมเคยทำผิด แต่ก็รีบปรับปรุงตัวเอง ผมจะตามจีบคุณอีกครั้ง ผมแค่อยากบอกคุณไว้ ว่ามันเป็นสิทธิ์ของผมที่จะทำในสิ่งที่ผมอยากทำ”

ดีด้าไม่ได้พูดอะไร คิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก เพราะหล่อนจะไม่มีวันกลับไปคืนดี

เซ้นต์ยังคงพูดเข้าข้างตัวเอง: “เราคบกันนานมาก คุณน่าจะรู้ว่าเราสองเข้าใจกันมากที่สุด และเราคบกันนานมากแล้วไม่ใช่เหรอ”

ปล่อยเขาไปเถอะ ดีด้าไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย และเธอก็ฟังผ่าน ๆ แบบหูทวนลมตามความประสงค์หล่อน

“เพราะฉะนั้น พวกเรากลับมาคืนดีกันนะ คุณเลอแปงมีครอบครัวที่เจริญรุ่งเรือง แต่คุณคิดว่าคุณเหมาะสมกับเขาจริงๆเหรอ? นอกจากนี้คนในครอบครัวของเขาจะยอมรับคุณได้ไหม? พูดตามตรงนะ คุณไม่ใช่วัยซินเดอเรลล่าแล้ว อยู่กับความเป็นจริงบ้างสิ.….."

ดีด้ายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น: "นายไม่ใช่ฉัน ทำไมรู้ดีกว่าฉันอีก?"

หล่อนหันกลับไปมอง คือเลอแปง

หลังจากพูดจบ สายตาเขาจ้องมองไปที่หล่อนอีกครั้ง: "คุณยังไม่ได้รับบทเรียนอีกใช่ไหม"

ดีด้าไม่มีคำอธิบาย อาจเป็นเพราะเห็นว่าเขากำลังโมโห และโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“จะนั่งรออะไรอยู่ตรงนั้น? หรือรอให้ผมเข้าไปอุ้มคุณ?” เขาดูมืดมนและเย็นชา แล้วน้ำเสียงของเขาก็ไม่มีความเกรงใจ

วินาทีต่อมา ดีด้าก็ลุกขึ้นยืนทันที

“ใช่ เธอเป็นแฟนนาย แต่นายจะดุเธอแบบนี้ไม่ได้！”

“เรื่องของฉันไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นเข้ามาก้าวก่าย ผมจะไปรับคุณ แต่คุณกลับมาที่นี่เพื่อพบผู้ชายตามลำพัง คำขอโทษและความจริงใจของคุณล่ะ?” น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยดีนัก ราวกับว่าเขาจับได้ว่าภรรยากำลังคบชู้

ดีด้าเม้มริมฝีปากและพูดตามความจริง หล่อนชอบที่จะเห็นเขาหึงหวงแบบตอนนี้ และในใจหล่อนก็เต็มไปด้วยความสุข