บทที่ 878 คุณจะได้พบกับความสุขที่มากมาย

“คุณป้านันท์ อยากพูดอะไรไหม?” เลอแปงเห็นท่าทางลำบากใจของหล่อนจึงเอ่ยปากถาม

“ป้าจะพูดว่า เธอคิดว่าซูกัสของครอบครัวเราเป็นอย่างไร” มีการล่อลวงในคำพูดของเธอ

ดีด้าขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าหล่อนต้องการจะพูดอะไรอีก ทำไมจู่ๆถึงถามคำถามแปลกๆแบบนี้ล่ะ?

“ไม่เลว สวย ใจดี มีความยุติธรรม และยังมีความพยายาม ดีจริงๆ” เลอแปงเงยหน้าขึ้นและตอบอย่างจริงจัง มองไปทางดีด้าด้วยสายตาที่อ่อนโยนและความรักอย่างลึกซึ้ง

พวกเขาราวกับตกหลุมรักซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้ง

ดีด้ารู้สึกซาบซึ้งในสายตาเช่นนี้ ความคิดของเธอก็รู้สึกทึ่งและคล้อยตาม

“แล้วคุณคิดว่าควรจะจัดงานหมั้นกันวันไหน”

ดีด้าคิ้วตกตะลึก ขมวดคิ้วชนกัน หล่อนรีบเอื้อมมือไปดึงที่มุมเสื้อผ้าของแม่ และบอกให้หล่อนหยุดพูด

ทำไมพูดมั่วๆแบบนี้หล่ะ?

แต่ใครจะไปรู้ เลอแปงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า: "คุณป้าคิดยังไงกับวันที่05ตุลาคม"

ปฏิทินสุริยคติตอนนี้คือวันที่ 13ตุลาคม ปฏิทินจันทรคติจะเกินเดือนกันยายนและอีกไม่นาน.…..

ดีด้าตกตะลึงไม่คิดว่าเขาจะตอบจริงๆ

“ฉันว่ามันก็ดีนะ แต่ฉันยังไม่เคยเจอพ่อแม่นายเลย ตัดสินใจเร็วขนาดนี้คงไม่แย่ไปหน่อยเหรอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตะเกียบที่ถืออยู่ในมือของเลอแปงถูกกำแน่น แต่เขารีบสงบสติอารมณ์ให้กลับสู่ความสงบตามปกติอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไร แค่พี่ชายคนโตของฉันทราบก็พอแล้ว”

พี่ชายคนโตเป็นเหมือนพ่อและตอนนี้เขามองแค่พี่ใหญ่และพี่สะใภ้เป็นคนสำคัญ

ในสถานการณ์ที่คับขัน ดีด้าดึงแขนเสื้อของเขา“คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ไม่จำเป็นต้องเล่นละครให้ลึกซึ้งขนาดนั้นแล้วคุณจะหาทางออกให้ตัวเองได้อย่างไร”

“ฉันไม่ได้แสดง เธอคิดว่ามันจำเป็นต้องเล่นละครให้ลึกซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาและหัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ“แต่คุณยังไม่ได้ถามความคิดเห็นของฉันเลยนะ”

“ยังต้องถามอีกเหรอ คำตอบของคุณได้แสดงออกมาชัดเจนแล้ว ไม่จำเป็นต้องถามถึงความหมายของคุณเลย”

ดีด้าสับสน "ฉันแสดงออกถึงคำตอบของฉันเมื่อไหร่ คุณไม่ได้มีอาการประสาทหลอนต่อหน้าต่อตาฉันใช่ไหม"