บทที่ 91 ของขวัญซ้ำกันอย่างไม่ทันตั้งตัว

มือของดนัยแตะที่หน้าอกอย่างเกินจริง พร้อมกับร้องคร่ำครวญว่า “ตอนนี้คุณรังเกียจผมแล้วเหรอ? ความจริงแล้ว ความสนุกสนานที่ได้อยู่กับผู้หญิง ผมก็มีให้ได้หมดเลยนะคุณชายใหญ่ออกัส อยากลองสักหน่อยไหมล่ะ？”

และละเลยสายตารังเกียจที่เขาส่งมาให้ คิ้วของออกัสกระตุก ใบหน้าที่หล่อเหลาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “รังเกียจ！”

“รังเกียจ？ ผมจะไปรังเกียจคุณได้ยังไงกันล่ะ？คุณชายใหญ่ออกัส สิ่งที่ผู้หญิงมี ผมไม่มีหรอก แต่ว่าสิ่งที่ผู้หญิงไม่มี ผมมีทุกอย่าง ไม่อยากลองดูหน่อยเหรอ? ”

พอเห็นใบหน้าที่รังเกียจและสะอิดสะเอียนของเขาแล้ว เขายังเอาน้ำหน้าไหนไปคิดแบบนั้นได้อีก?

ทำเสียงหึในลำคอเบาๆ ดนัยสงสัยทำร้ายเขา ยิ่งเขารังเกียจ เขาก็ยิ่งสนใจ เริ่มรู้สึกได้คืบจะเอาศอก ร่างที่เรียวยาวของเขาลงไปที่โต๊ะยาวในห้องประชุม ขาไขว้กัน ท่าทางดูมีเสน่ห์และร้อนแรง

“ทั้งรูปร่างและหน้าตาของผมต่างก็เป็นชั้นหนึ่ง ไม่อยากได้จริงๆ เหรอ？”

“ผมคิดว่า อาชีพที่สองของคุณไปเป็นแมงดาก็ได้นะ ใช่สิ แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ผมโทรหานาโน ให้เธอมากขึ้นคุณสักหน่อย จะได้ดับไฟให้คุณได้……”

พอได้ยินดังนั้น ดนัยก็กระแอม มือไหนกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วก็โยนให้กับเขา

พอได้รับไป ออกัสก็เลิกคิ้ว เขารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

“ของขวัญวันเกิด คฤหาสน์ที่เพิ่งสร้างเสร็จสไตล์สวนในเมืองs มีภูเขาและลำน้ำ อากาศสดชื่น ผมคิดว่า เป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่จะให้คุณกับภรรยาได้พลอดรักกันอย่างเต็มที่！”

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ดนัยก็ลุกขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน มือหนาจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย หลังจากนั้นก็เดินออกไปจากห้องประชุม

“ตอนนี้คุณจะไปไหน？”ออกัสเลือกมองดูแผ่นหลังของเขา

“ตัดสินใจว่าจะฟังคำแนะนำของคุณ กลับไปฟัดกับนาโนซัก 300 รอบ ใช้พลังกระดูกอ่อนสยบกรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมของเธอ ……”

“……”

รอยกรงเล็บสีแดงที่คอของเขา มุมปากก็ยกขึ้น มันคือ กรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมจริงๆ ……

ที่โรมแรมอิมพิเรียล

สุนันท์ เชอร์รีน หยาดฝน แล้วก็เลอแปงต่างก็มาถึงแล้ว

สำหรับเซอร์ไพรส์ที่พูดถึงในตอนแรก คือเชอร์รีนอยากจะตกแต่งร้านอาหารใหม่ แต่ว่าพอกลับมาย้อนคิดอีกครั้ง ผู้ชายร่างโตต้องไม่ชอบสิ่งนั้นอย่างแน่นอน และอีกอย่าง ทั้งสามคนก็เหมือนว่าจะไม่ได้คิดแบบนั้น ดังนั้นเธอก็เลยยอมแพ้ไป

“ออกัสยังไม่มาอีกเหรอ？”สุนันท์ขมวดคิ้วและถาม

เชอร์รีนเหลือบมองเวลา “ 6โมง50 ยังไม่ถึงเวลาเลย เขาน่าจะมาหลังหนึ่งทุ่มนะ”

สุนันท์พยักหน้าแล้วก็หันไปมองเลอแปง “พ่อลูกได้โทรหาลูกไหม？”

“ทำไมต้องโทรหาผมด้วยล่ะ คนที่จะฉลองวันเกิดคือพี่ใหญ่ ถ้าจะโทรหาก็ต้องโทรหาพี่ใหญ่สิ” เลอแปงต่อ

“ปีหนึ่งตั้งแต่หัวปียันท้ายปีจะยุ่งได้อะไรขนาดนั้น 1 ปีมี 365 วัน เขายังอยู่ที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ได้ถึง 2 วันหรือยังเถอะ? เรื่องนั้นก็ช่างเถอะ แต่ว่าแม้แต่โทรศัพท์ก็จะโทรมาหน่อยไม่ได้เลยเหรอ？”

พอพูดถึงสิงหาขึ้นมา สุนันท์ก็รู้สึกไฟลุกขึ้นมาในทันที

เขาเหมือนกับว่าไม่ใช่คนตระกูลสิริไพบูรณ์ยังไงอย่างนั้น ปกติถ้าเกิดว่าโทรไป ถ้าไม่มีคนรับสายก็เป็นเลขารับสายแทน การที่อยากจะคุยกับเขาถือว่าเป็นเรื่องที่ยากแล้วยากอีก

พอได้ยินดังนั้น เลอแปงก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน “อา วันนี้เป็นวันเกิดของพี่ใหญ่ จะพูดอะไรที่มีความสุขหน่อยได้ไหม ทำไมทำตัวเหมือนคุณอาวัยทองแล้วล่ะ”

สีหน้าของหยาดฝนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ว่าก็ไม่ได้ใหญ่โตเท่าไหร่นัก

“เลอแปง สองวันนี้ลูกต้องอยากจะแข่งกับอาใช่ไหม? ” สุนันท์รู้สึกว่า ความโกรธในหัวใจของตัวเองนั้นไม่สบายลงเลย

ไม่ตอบอะไร เลอแปงเอาแต่เงียบ เขารู้สึกว่าถ้าเธออยู่ในวัยหมดประจำเดือนรึเปล่า เธอมีปัญหาไม่รู้จบทุกวัน และดูเหมือนจะคอยจับผิดอยู่ตลอดเวลา

ทั้งสามคนเอาแต่นั่งรออยู่ที่นั่น และเวลาหนึ่งทุ่มสิบนาที ออกัสก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูร้านอาหาร