บทที่ 92 พี่ จะไปไหน

พอถูกจ้องจนเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก เชอร์รีนก็หลบสายตาแล้วก็พูดว่า “แต่ว่าอันนี้ฉันไม่ได้ลืมพกมานะ”

“อะไร? ” สายตาที่มืดมนของออกัสยังคงจับจ้องมาที่เธอ

ตรงไปตรงมาและเป็นธรรมชาติ เธอหยิบเครื่องรางแห่งสันติภาพที่เธออธิษฐานขอจากวัดภูษาออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของเธอ “นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจไปวัดภูษาตอนเที่ยงเพื่อขอพรเรื่องความปลอดภัยเลยนะ เอาแขนมาให้ฉันเร็ว "

พอได้ยินดังนั้น ออกัสก็ยื่นแขนไปตรงหน้าเธอ แล้วก็จับจ้องดูการกระทำของเธอ

นิ้วของเธออ่อนโยนและก็เย็นเล็กน้อย เธอก้มหน้า แล้วก็เอ่ยันต์ไม้พีชผูกไว้ที่ข้อมือของเขาอย่างจริงจัง พร้อมกับยิ้ม “เข้ากันมากเลย”

คิ้วที่ยาวของเขาเลิกขึ้น ออกัสจ้องไปที่สร้อยข้อมือไม้พีชสีแดงเข้มระหว่างข้อมือของเขา และรู้สึกสงสัย ของสิ่งนี้มันเข้ากับเขาอย่างนั้นเหรอ?

เชอร์รีนสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด พอเห็นว่าสีหน้าของเขาเป็นแบบนี้ เธอก็เอ่ยปากบอกว่า “ไม่ชอบก็ถอดออกก็ได้”

พอได้ยินดังนั้น เลอแปงก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น พร้อมกับชื่นชมว่า “ผมชอบ เอามาให้ผม พี่！”

“พอมองแบบนี้แล้ว ที่จริงมันก็ไม่เลวเลย……” ริมฝีปากบางพูดประโยคนี้ออกมา เขาจ้องไปที่สร้อยข้อมือไม้พีชสีแดงเข้มเป็นเวลานาน และยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกน่ามอง ไม่เลวเลย และเขาก็อารมณ์ดีขึ้นกว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน

สีหน้าของหยาดฝนเปลี่ยนไปในทันที แต่ในชั่วพริบตาแล้วก็กลับมาเป็นปกติ แต่ว่าในใจของเขากลับมีพายุลูกใหญ่

ออกัสหันไปทางอื่น และในตอนที่เขาไม่ได้ตั้งใจนั้น เมื่อเขาเห็นกล่องบรรจุภัณฑ์ที่สวยงามเปิดเผยในถุงเล็ก ๆ ที่เปิดอยู่บนขาของเธอ เขาก็หรี่ตาแล้วก็ยื่นมือหนาออกมา

เชอร์รีนมองมือของเขาด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่เธอไม่เข้าใจสถานการณ์และไม่รู้ว่าเขาต้องการทำอะไร

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา มือใหญ่ของเขาก็หยิบถุงใบเล็กที่เธอวางไว้บนตักของเธอ และเอื้อมมือไปหยิบกล่องบรรจุภัณฑ์ที่ประณีตที่อยู่ด้านใน

เธอถึงได้สติ แล้วก็รีบยื่นมือไปแย่งในทันที

แต่ว่า ออกัสนั้นแขนยาว พอเขายืดแขนออกไป มือของเชอร์รีนก็คว้าอากาศ ท่าทางดูสนิทสนมกันมาก ท่าทางเหมือนการหยอกล้อของคู่รัก

เมื่อเห็นการกระทำของทั้งสอง หยาดฝนก็บีบมือของเธอ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่หยุดเลย

เขาเหยียดนิ้วที่เรียวยาวออก ก็หยิบกล่องบรรจุภัณฑ์ออกมาแล้วเปิดออก และกระเป๋าเงินใบเดียวกันก็ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

ดวงตาของเขาควบแน่น ออกัสเหลือบมองกระเป๋าตังค์อีกใบข้างมือซ้าย ร่างกายของเขาแข็งทื่อเล็กน้อย และดวงตาสีดำของเขาก็มืด

ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่หยาดฝน เลอแปง และ สุนันท์ที่อยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงเช่นกัน

ไม่มีใครคิดว่าทั้งสองจะซื้อกระเป๋าตังค์แบบเดียวกันเป๊ะ!

เชอร์รีนโกรธเล็กน้อย เธอยกเท้าขึ้นและเหยียบเขาอย่างลับๆ ใต้โต๊ะ

เลอแปงตั้งสติกลับมา ตาของเขาขยับและพูดว่า “ที่แท้ก็เป็นกระเป๋าตังค์แบบเดียวกันเลย ยังไงพี่ก็ไม่ต้องใช้สองใบหรอก เอาให้ผมใบหนึ่งแล้วกัน”

โดยไม่พูดอะไร ออกัสขยับมือซ้ายและโยนกระเป๋าเงินที่อยู่ตรงนั้นให้เลอแปง

อันที่จริงนี่เป็นการกระทำโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อตกอยู่ในสายตาของหยาดฝน เห็นได้ชัดว่ามันกลายเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป ซึ่งมีความหมายซ่อนอยู่

เพราะว่า กระเป๋าตังค์ที่อยู่ด้านซ้ายของเขานั้นเป็นของเธอ

เขาโยนอย่างไม่ได้สนใจ เอากระเป๋าตังค์ที่เธอให้ไปให้เลอแปง แล้วก็เก็บอันที่เชอร์รีนให้เอาไว้

วันนี้ เธออุตส่าห์จดจำไว้ในใจตั้งนาน ตอนบ่ายก็ไปเลือกของขวัญ แต่ว่าผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้

หัวใจของเธอดูเหมือนกับว่ามีอะไรมารบกวน และทุกลมหายใจก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้และไม่เต็มใจ

สิ่งที่ค้างคามานานในที่สุดก็ปะทุ เธอกัดฟัน หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วก็วางไว้ใต้โต๊ะ

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ก็สั่น เชอร์รีนหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นสายจากยู่ยี่

ในช่วงเวลานี้ เธอกังวลเรื่องยู่ยี่มากที่สุด เธอกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เธอลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"

หลังจากนั้นเธอก็เดินออกจากร้านอาหารไป

＊