บทที่ 93 คุณออกัส ออกไปหน่อยได้ไหม

เชอร์รีนถอนหายใจเบาๆ และกล่าวว่า "มีอะไรติดคอ ดื่มน้ำส้มสายชูเพื่อกำจัดมันไปซะ แต่ว่าเธอต้องดื่มอะไรเหรอ ถึงจะสามารถกำจัดมันออกไปได้"

“ฉันไม่รู้ แต่ว่าสิ่งเดียวที่ฉันรู้ก็คือ ถ้าเกิดว่าสามารถกำจัดหนามนั้นออกไปได้ จะให้ฉันดื่มอะไรก็ได้ทั้งนั้น เธอมาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

“วันนี้วันเกิดเขา ฉันไปไม่ได้ ถ้าเกิดว่าเสร็จแล้วฉันจะไปหาเธอ โอเคไหม? ”

ด้วยความอดทนและน้ำเสียงที่นุ่มนวล เธอเกลี้ยกล่อมยู่ยี่ราวกับเป็นเด็ก

แม้ว่า ยู่ยี่จะรู้สึกไม่สบายใจใน แต่เธอก็เป็นคนมีเหตุผลและพยักหน้า: “ตกลง เธอฉลองวันเกิดกับเขาก่อนเถอะ”

หลังจากวางสาย เชอร์รีนก็ถอนหายใจยาว ยู่ยี่ทุกข์ใจเธอก็ทุกข์ใจไปด้วย แต่เธอจะช่วยเธอได้อย่างไร

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยแล้ว เธอก็เหลือบมองที่ห้องอาหารแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

แต่ว่าพอเดินเข้าไป อารมณ์ของเธอก็ต้องตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เธออยากจะไปผ่อนคลายสักหน่อย และเธอก็รู้สึกอยากจะเข้าห้องน้ำเล็กน้อยเหมือนกัน

พอเธอเหยียบเข้าไปในห้องน้ำ มือจับอยู่ประตูกำลังจะผลักเข้าไป ก็ได้ยินเสียงที่พูดคุยกันดังออกมาจากด้านใน

เธอยืนนิ่งฟังเล็กน้อย เสียงที่คุ้นเคยทำให้เธอแข็งทื่อราวกับหิน

เสียงพูดคุยนั้นเป็นเสียงของผู้ชายกับผู้หญิง ผู้หญิงคือหยาดฝน ส่วนผู้ชายนั้นก็คือออกัส……

เธอรู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อยทั่วร่างกาย เธอกลั้นหายใจที่อึดอัดของตัวเอง เธอไม่ก้าวไปข้างหน้าหรือเคลื่อนไหวใดๆ แทน เธอยืนอยู่ที่นั่น มองเข้าไปในช่องว่างระหว่างประตู

หยาดฝนและออกัสยืนตรงข้ามกัน และระยะห่างระหว่างพวกเขามันประมาณก้าวเท้าเดียวเท่านั้น

“มีเรื่องอยากจะพูดไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ไม่พูดล่ะ? ” น้ำเสียงของออกัสทุ้มต่ำพร้อมกับมองไปที่เธอ

สีหน้าของหยาดฝนค่อนข้างยุ่งเหยิงและพยายามประคับประคอง เธอหลับตาและเปิดขึ้นอย่างช้าๆ หลังจากเวลาผ่านไปนาน: "นายรู้ไหม ฉันใช้เวลานานแค่ไหนในการหาของขวัญที่เหมาะสม"

“ไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่า ฉันมีสิทธิในการจัดการของขวัญ ไม่ใช่เหรอ? ”

พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหยาดฝนก็ค้างไปในใจทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น “เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้ ของขวัญที่ฉันให้ นายจะต้องเก็บมันไว้อย่างดี”

คิ้วที่หล่อเหลาถูกยกขึ้น และแววตาของออกัสก็ลึกซึ้งจนไม่มีที่สิ้นสุด: "อย่างที่เธอพูด นั่นมันเมื่อสามปีก่อน แต่ว่าตอนนี้มันสามปีหลังจากนั้นแล้ว ความแตกต่างระหว่างนั้น เข้าใจไหม"

ความแตกต่างเมื่อสามปีที่แล้ว กับสามปีต่อมา หยาดฝนยิ้มและพูดว่า: “ใช่ สามปีผ่านไปแล้ว และนายก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”

ออกัสยกยิ้มอย่างเย็นชา เขาสบตาเธอและเรียกชื่อเธอว่า “หยาดฝน สรุปแล้วเธอที่เปลี่ยนไป หรือว่าฉันที่เปลี่ยนไปกันแน่ หืม? ”

“พวกเราต่างก็เปลี่ยนไป เวลาและความเป็นจริงได้เปลี่ยนคนไปมาก มันไม่เป็นเหมือนก่อนอีกแล้ว ฉันประมาทเอง นายไปเถอะ……”

“หยาดฝน เธอเก่งมากนะ มีสิทธิที่จะเรียกฉันให้มาแล้วก็ไล่ให้ไปได้ เธอคิดว่าคุณยังสามารถทำแบบนี้ได้อีกกี่ครั้งงั้นเหรอ?

เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบางนั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ราวกับจะแช่แข็งผู้คนจนตาย ออกัสมองดูเธออย่างเย็นชา

หลังจากนั้น เขาก็หันหลังและเดินออกไป

สิทธิที่จะเรียกฉันให้มาแล้วก็ไล่ให้ไปได้ เธอคิดว่าเธอยังสามารถทำแบบนี้ได้อีกกี่ครั้งงั้นเหรอ?

ประโยคนี้ ทำให้หยาดฝนตื่นตระหนก เธอก้าวเดินไปข้างหน้า แล้วก็เอามือทั้งสองข้างกอดเอวของเขาไว้จากด้านหลังอย่างแน่น

การที่เขาสนิทสนมกับเชอร์รีนในช่วงนี้ เธอต่างคอยมองอยู่ในสายตาตลอด

เพราะว่าแบบนี้ ดังนั้นเธอถึงได้ตื่นตระหนก กลัวว่าระหว่างเขากับเชอร์รีนจะมีความรู้สึกเกิดขึ้นจริๆ และไม่สามารถย้อนคืนมาได้อีกแล้ว