บทที่ 94 ตอนนี้ปวดใจแล้วใช่ไหม

จู่ๆ ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามก็ไม่ใช่สามีของเธอ เป็นแค่ผู้ชายแปลก ๆ ที่เดินเข้าห้องน้ำผิด

หยาดฝนตกใจ ทัศนคติของเชอร์รีนอยู่ไกลเกินความคาดหมายของเธอ และเธอก็สับสนเล็กน้อย

ออกัสขมวดคิ้วเข้าหากัน ดวงตาของเขานั้นลึกราวกับค่ำคืนที่มืดมิด มืดจนทำให้คนตื่นตระหนก เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ไม่ได้พูดอะไร

“ฉันค่อนข้างรีบเข้าห้องน้ำ คุณออกัสออกไปก่อนได้ไหม? ” เธอพูดออกมาอย่างเย็นชาอีกครั้ง มือของเธอบีบแน่นจนเจ็บไปหมด

แต่ว่า ยิ่งมีความเจ็บปวดมากเท่าไร เธอก็จะได้ตื่นตัวและประคับประคองตัวเองได้มากขึ้น

เขาไม่ได้ขยับ และไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รักษาท่าทางนั้นไว้ ดวงตาสีเข้มของออกัสเอาแต่จ้องมาที่เธอแบบนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะถูกแช่แข็งตามเวลา

อย่างไรก็ตาม หากคุณมองใกล้ ๆ คุณจะพบว่ามีอารมณ์แปลกๆ บางอย่างลอยอยู่หลังดวงตาสีดำของเขา เหมือนเป็นความตื่นตกใจ และหมดหนทาง

ในเวลานี้ หยาดฝนก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร และควรจะพูดอะไรหลังจากที่เอ่ยปากออกไปแล้ว

ปฏิเสธไม่ได้ว่าวันนี้เธอหุนหันพลันแล่นจริง ๆ และเธอก็หงุดหงิดและสูญเสียเหตุผล

ยิ่งไปกว่านั้น ยังพูดได้ว่าช่วงเวลานี้ถูกกระตุ้นโดยฉากที่เห็นแต่ละภาพ

งานเลี้ยงวันเกิดของวันนี้ ถูกกระตุ้นจากสิ่งพวกนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เขาปฏิบัติต่อของขวัญจากเชอร์รีนอย่างนั้นจริงๆ!

ไม่มีใครรู้จักเขาดีไปกว่าเธอ เขาไม่เคยชอบของกระจุ๊กกระจิ๊ก แต่กลับปล่อยให้เชอร์รีนผูกเครื่องรางแห่งสันติภาพไว้ที่ข้อมือของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เขาจริงจังมาก จ้องมองอย่างละเอียดเป็นเวลานาน

หากเหตุการณ์นี้คือชนวน งั้นการขว้างกระเป๋าเงินให้เลอแปงก็เป็นระเบิด!

อย่างไรก็ตาม สำหรับความใจร้อนในครั้งนี้ เธอไม่เพียงแค่ไม่รู้สึกเสียใจ แต่เธอยังเต็มไปด้วยความรู้สึกสบายใจ ซาบซึ้งใจ

พิจารณาจากคำพูดที่เขาพูดออกมาเมื่อกี้นี้ เช่นเดียวกับการกระทำที่เขาปกป้องและโอบกอดเธอ เขายังรักเธออยู่!

อืม เขาไม่รักเชอร์รีน คนที่เขารักก็คือเธอ

พอได้รับรู้สิ่งนี้ เธอก็รู้สึกโล่งใจ และวางใจ!

“คุณออกัสไม่ไปเหรอคะ? ” เธอพูดอย่างเย็นชา หลังจากนั้นก็พูดอย่างเรียบเฉย “ถ้ายังงั้นอธิบายมาก็ได้ อธิบายว่าเมื่อกี้ที่ฉันได้ยินทั้งหมดนั้นมันคือเรื่องอะไรกัน แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ที่ฉันกำลังเห็นอยู่คือเรื่องอะไรกัน อธิบายมาสิ ฉันจะฟัง”

หยาดฝนไม่ชอบฟังน้ำเสียงที่ตั้งคำถามของเธอ แต่ว่าไม่มีอะไรปรากฏบนใบหน้าที่บอบบางของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวไปข้างหน้า "ฉันจะอธิบายเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เชอร์รีนก็เหลือบมองเธออย่างเย็นชาเล็กน้อยแล้วพูดคำต่อคำ: “แต่ว่า ฉันอยากฟังคำอธิบายของเขามากกว่า”

ระหว่างที่พูดนั้น สายตาของเธอมองข้ามหยาดฝนไปเลย และจ้องไปที่ออกัส เธอมองไม่เห็นท่าทางของชายผู้นี้อย่างชัดเจน และสิ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้คือความหนาวเย็น ความหนาวเย็นที่อธิบายไม่ได้

“แต่ว่า เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะฉัน ให้ฉันเป็นคนอธิบายน่าจะดีกว่า” หยาดฝนก้าวไปด้านหน้าสองก้าว และมองหน้าเชอร์รีน

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากฟังคุณอธิบาย? ” เชอร์รีนก็มองเธอเหมือนกัน

“ทำไม？”