บทที่ 95 เธอไปไหนกันแน่

มุมปากของเธอยิ้ม แต่ใจเธอชาเพราะคำพูดของเขา ความเจ็บปวดและความหนาวเย็นที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธอตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

มีน้ำแข็งอยู่รอบตัวเธอ เจาะเธอเข้าไปอย่างเย็นชา

“ฉันคือภรรยาของคุณ สิทธิแค่นี้พอไหม? ” หลังจากเวลาผ่านไปนาน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างช้าๆ

ฉันคือภรรยาของคุณ……

เพราะว่าคำพูดนี้ ดวงตาที่ลึกของ ออกัสก็ขยับเล็กน้อย

“แต่ว่านั่นมันเป็นแค่สิ่งที่ฉันคิดไปเองแค่นั้น ฉันนึกว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ แต่ดูเหมือนกับว่า ฉันไม่ดูตัวเองเลย”

ในวินาทีต่อมา เสียงที่แผ่วเบาและเยือกเย็นของเธอก็ดังขึ้น และเธอยังคงยิ้ม แต่ฟังดูเจ็บปวดเหลือเกิน

เขามองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าที่เท่าฝ่ามือ ไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่ว่าเต็มไปด้วยความดื้อดึง และเย็นเยียบดั่งดอกแพร์ คิดแล้วก็อยากจะเอื้อมมือไปแตะแก้มเธอ ความรู้สึกหุนหันพลันแล่นนี่อธิบายไม่ได้ มันพุ่งเข้ามาในหัวใจของเขาอย่างรุนแรง แล้วก็เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างที่เขาไม่ทันสังเกต

พอพูดจบ เชอร์รีนก็ไม่มองทั้งสองคนอีกต่อไป แล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับิดประตูในทันที

เมื่อพิงผนังห้องน้ำ เธอก็ได้ยินเสียงจากภายนอกอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ข้างนอกเงียบอยู่เสมอ ไม่มีเสียง มีเพียงการหายใจ และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็มีเสียงฝีเท้าเดินออกไปข้างนอก

ก้าวข้างหน้าและข้างหลัง เป็นเสียงฝีเท้าของสองคน

รอยยิ้มที่ยกขึ้นที่มุมปากของเธอช่างขมขื่นและใบหน้าของเธอก็แข็งทื่อ เธอขยับใบหน้าของเธอ

หลังจากนั้นก็ผลักประตูห้องน้ำออก เธอเดินออกไปโดยไม่ได้ไปที่ร้านอาหาร แต่ไปที่ลิฟต์แล้วกกลงไปที่ชั้นล่าง

งานวันเกิดเขาเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ？

แล้วอีกอย่าง มีคนตั้งหลายคนจัดงานวันเกิดให้เขา จะมีเธอเพิ่มมาคนหนึ่งก็ไม่เยอะเกิน หรือหายไปก็ไม่น้อยเกิดหรอก แล้วยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอในสายตาของเขานั้น เกรงว่าจะไม่ใช่อะไรเลยทั้งนั้น

เธอมีนิสัยที่ชัดเจนมาก ตราบใดที่มันเป็นของเธอเอง เธอจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องและต่อสู้เพื่อมัน

แต่ถ้าไม่ใช่ของเธอเอง เธอจะไม่แม้แต่จะมองมัน แม้ว่าจะมีคนอื่นมอบมันให้กับเธอก็ตาม

เธอนึกว่าเขาเป็นของเธอ และคิดว่าเธอมีเหตุผล เธอจึงพูดอย่างก้าวร้าวและชอบธรรม แต่ว่าเธอกลับไม่สามารถตอบกลับประโยคนั้นของเขาได้เลย

คำพูดของเขาเหมือนกับการตบหน้า ร้อนแรง แต่ก็เป็นน่าขันสิ้นดี มันเต็มไปด้วยการประชดประชัน

นอกจากนี้ เธอจะไม่มีวันเรียนรู้ที่จะร้องไห้ต่อหน้าผู้ชาย การอ่อนแอดั่งสายลม เธอไม่ใช่คนแบบนั้น และไม่สามารถทำได้

เดินอยู่บนถนนอันหนาวเหน็บ เชอร์รีนเรียกรถแท็กซี่ด้วยสายตาที่ตกต่ำ นั่งในและมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

ราวกับว่ากำลังคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหายู่ยี่: “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”

“ดื่มอยู่ที่ผับโซ่สวาทเธออยากมาไหม? ” ยู่ยี่ก็เห็นได้ชัดเลยว่าดื่มไปไม่ใช่น้อย พูดจาไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่แล้ว

“โอเค เหลือเหล้าไว้ให้ฉันสองขวดนะ……” เธอขยับมุมปากของเธอ เอามือวางไว้ที่หน้าอก ตรงนั้นมันเจ็บปวดมากเหลือเกิน…..

ที่ร้านอาหาร

หยาดฝนเดินเข้าไปก่อน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ออกัสถึงได้เดินตามเข้าไปและนั่งลง

เลอแปงสังเกตเห็นว่าตาของเธอแดงเล็กน้อย แล้วก็ถามอย่างประหลาดใจ “อา ตาเป็นอะไรน่ะ? ”

ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย หยาดฝนคลี่ยิ้มออกมา และพูดเบา ๆ ว่า “เจลล้างมือกระเด็นเข้าตา ขยี้สองสามที ก็กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว”

และอย่างชัดเจน เลอแปงหันไปมองประตูร้านอาหาร “น้องสะใภ้ล่ะ? นานขนาดนี้ยังคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จอีกเหรอ? เดี๋ยวอาหารก็น่าจะเย็นแล้ว……”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของออกัสก็ขยับเล็กน้อย ระลอกคลื่นปรากฏขึ้น และใบหน้าที่สงบและนิ่งของเขาก็ผันผวน