บทที่ 96 ไม่รับโทรศัพท์เขา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยาดฝนก็วางตะเกียบในมือของเธอลง “ฉันก็อิ่มเหมือนกันเลอแปงล่ะ”

“อิ่มแล้ว” ระหว่างที่พูดนั้น เลอแปงหยิบไวน์แดงขึ้นมาบนโต๊ะแล้วดื่มอีกแก้ว ตาของเขาเหลือบไปที่ทางเข้าร้านอาหาร: “แต่ทำไมพี่สะใภ้ยังไม่กลับมาอีก? ”

“เธอไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ บอกแล้วก็กลับไปแล้ว……” เขาขยับริมฝีปากช้าๆ

พวกเขาทั้งสามคนกำลังจะกลับไปที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ สุนันท์ก็จำเป็นต้องกลับไปพร้อมกับพวกเขา

แต่ว่า ความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเชอร์รีนนั้นรุนแรงมากขึ้น วันเกิดของสามีของเธอ แต่ว่ากลับรับโทรศัพท์ในครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า แล้วบอกว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย เธอจึงออกไปก่อน

ในฐานะที่เป็นครู ไม่มีแววตาเลยแม้แต่นิดเดียว!

ที่ผับโซ่สวาท

เสียงเพลงดังก้อง และผู้ชายและผู้หญิงบนฟลอร์เต้นรำก็ขยับร่างกายของพวกเขา ปล่อยตัวอย่างป่าเถื่อน

ด้วยเสื้อคลุมที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้แน่น เชอร์รีนเดินเข้ามาและเห็น ยู่ยี่นั่งอยู่ที่บาร์และเมาแล้ว

เธอเดินเข้าไปและนั่งลงข้างยู่ยี่ คิ้วของเธอขมวดคิ้วทันทีด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนมาก “เธอดื่มไปกี่แก้ว? ”

“ไม่น้อยไม่เยอะ เจ็ดแปดแก้วเท่านั้นเอง คืนนี้ ฉันไม่เมาไม่กลับ” ยู่ยี่พูดอย่างเมามาย “เธอก็ดื่มสิ！”

มือเอื้อมไปแตะแก้วเหล้า แต่จู่ๆ ก็หยุดลง เชอร์รีนส่ายหัว: "ฉันท้อง ดื่มไม่ได้"

“ดื่มเหล้าขาวไม่ได้ ดื่มไวน์แดงได้ไม่เป็นไร พนักงานเสิร์ฟ เอาไวน์แดงที่กลมกล่อมที่สุดมา!"

แก้วไวน์แดงถูกวางต่อหน้าต่อตาของเธอ และของเหลวสีแดงสดก็สั่น เชอร์รีนมองไปที่แก้วไวน์ แต่มีความฝาดที่มุมปาก "อะไรคือความแตกต่างระหว่างการรักใครสักคน แล้วไม่รักใคร? ”

เสียงของเธอเบาและเบามาก ดูเหมือนเธอจะถามยู่ยี่ และก็ดูเหมือนเธอพึมพำกับตัวเองด้วย

แต่ยู่ยี่ยังคงได้ยินอย่างคลุมเครือ "แล้วเธอคิดว่าความแตกต่างอยู่ตรงไหนล่ะ? "

“ความแตกต่างคือเมื่อเธอและคนที่เขารักเกลียดชังกัน ไม่ว่าเธอจะมีเหตุผลแค่ไหน ถูกต้องและชอบธรรมเพียงใด แต่เธอทนน้ำตา และใบหน้าที่อ่อนแอของอีกฝ่ายไม่ได้……”

ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ เสียงของเธอก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ และเมื่อเธอไปถึงประโยคหลัง เธอก็สูญเสียเสียงของเธอไป ดูเหมือนว่าหัวใจของเธอจะถูกดึงออกมาและค่อยๆ เฉือนมันด้วยมีด

เป็นเพราะความรัก น้ำตานองหน้าและใบหน้าที่อ่อนแอก็เพียงพอที่จะทำให้เขายอมจำนนและรู้สึกอ่อนโยน

และคำพูดอันชอบธรรมของเธอจะทำให้เขารู้สึกขยะแขยงและรังเกียจเท่านั้น

ไม่มีอะไรที่ชัดเจนและเด่นชัด เชอร์รีนหัวเราะเยาะตัวเอง ดวงตาของเธอเจ็บและหัวใจของเธอเจ็บปวด เธอหยิบไวน์แดงขึ้นมาบนโต๊ะแล้วดื่มให้หมดในครั้งเดียว

บางครั้งผู้คนก็ต้องการความผ่อนคลายที่เหมาะสมเพื่อบรรเทาความหดหู่ใจและความเจ็บปวด

ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่เธอดื่มสามารถนับได้ด้วยมือเดียว แต่วันนี้เป็นการดื่มที่เจ็บปวดและผ่อนคลายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ยู่ยี่นั้นดื่มไปเยอะมาก ตอนนี้เธอดื่มแบบเติมไม่หยุดเลย

เชอร์รีนข้างๆ เธอกำลังดื่มแก้วไวน์แดงทีละแก้ว และสักพักหนึ่งบาร์ก็เต็มไปด้วยแก้วไวน์

ยู่ยี่มาแล้วลุกจากเก้าอี้และเดินโซเซไปที่นอกบาร์ ลืมเชอร์รีนไปเป็นเวลานาน

แม้ว่าจะเป็นไวน์แดงแต่คอของ เชอร์รีนไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่นัก หลังจากดื่มไปสองสามแก้ว เธอก็หมดสติและฟุบลงบนบาร์

ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือของเชอร์รีนที่บาร์ดังขึ้น พนักงานเสิร์ฟก็เรียกเธอเบาๆ แต่เธอไม่ตอบสนองเลย

ดูจากรูปลักษณ์แล้ว เธอดูเป็นคนอ่อนโยนมาก ไม่เหมือนคนเซ้าซี้แบบนั้น เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะโทรมาก็ต่อเมื่อมีสิ่งที่สำคัญมากเท่านั้น พนักงานเสิร์ฟก็รับสายด้วยความหวังดี "ฮัลโหล"

“นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของเชอร์เหรอ? ” เป็นเบอร์ขององค์ชาย

เชอร์ น่าจะหมายถึงคุณผู้หญิงที่ดื่มจนเมาอยู่ตรงนี้ พนักงานเหลือบมองเธอและตอบว่า “คุณผู้หญิงท่านนี้หมดสติและไม่มีเพื่อนอยู่ใกล้ๆ คุณช่วยพาเธอไปได้ไหมครับ”

ผ่านทางโทรศัพท์ องค์ชายก็ได้ยินเสียงที่ดังและหนวกหู ก็ตกลงในทันที