บทที่ 97 มาที่นี่ทำไม

ตอนที่เขาลงมา เธอก็อยู่ในครัวแล้ว แต่เธอไม่ออกมา

ดังนั้น เมื่อกี้ เธอได้ยินการสนทนาอย่างชัดเจนระหว่างเขากับเลอแปง

เชอร์รีนยังไม่กลับมา……

และเขา ก็เหมือนกับจะกังวล……

กลับมาที่ห้องคิ้วของ ออกัสยังคงขมวดคิ้วและใบหน้าของเขาเป็นเหมือนคืนที่ไร้ดวงจันทร์ มันมืดมิดและจมดิ่ง

ดึกมากแล้ว เธอจะไปไหนถ้าเธอไม่กลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์？

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็หรี่ตาลง และโทรหากนกอร เสียงของเขาทุ้มต่ำ “แม่ครับ”

เหมือนกับว่ากนกอรถูกปลุกให้ตื่น เสียงของเธอยังคงอู้อี้ “ออกัส มีอะไรเหรอ? ”

“เชอร์กลับบ้านรึเปล่าครับ? ” ระหว่างที่ถามอยู่นั้น นิ้วเรียวของเขาหยิบบุหรี่อีกมวนหนึ่งมาประกบระหว่างนิ้วของเขาแล้วจุดไฟ

“ไม่มีนะ ป่านนี้เธอยังไม่กลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์อีกเหรอ? เด็กคนนี้นี่ นับวันยิ่งไม่ได้เรื่องเลยนะ นี่มันตีสองแล้ว ยังไม่กลับบ้านอีก！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสกล่าวว่า “อาจมีบางอย่างล่าช้า งั้นผมไม่รบกวนแม่พักผ่อน ฝันดีครับ”

เมื่อเขาวางสาย รูม่านตาของเขาก็แน่นขึ้นทันที เขาโทรหาเลขาเตโช และขอให้เขาตรวจสอบด้วยเสียงที่ทุ้มลึก

เพราะเธอไม่ชินกับการดื่ม องค์ชายพาเชอร์รีนไปที่ห้องครู่หนึ่ง เธอจับท้องไว้และบอกว่าปวดท้อง

จากนั้นเขาก็อาเจียนออกมา อาเจียนไปทั่วโซฟาและพรม กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ก็ถูกปลดปล่อยออกมา

เห็นได้ชัดว่าองค์ชายไม่เคยดูแลคนเมามาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงที่เมาแล้วซึ่งดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก

ขณะที่ตบหลังเธออย่างเชื่องช้า เขายื่นแก้วน้ำใส่ปากของเธอและป้อนน้ำให้เธอ

หลังจากทรมานเป็นเวลานาน ใบหน้าซีดของเธอก็คลายลงเล็กน้อย ล้มตัวลงบนโซฟาและผล็อยหลับไปอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้ดื่มไวน์มากขนาดนั้น องค์ชายถอนหายใจเบาๆ อุ้มเธอไปที่ห้องแล้ววางเธอลงบนเตียง

เมื่อมองลงไป เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งสกปรกที่มุมเสื้อผ้าของเธอ รู้สึกลำบากใจและสับสนเล็กน้อย

เสื้อขนเป็ดบนตัวเธอถูกถอดออกเมื่อครู่นี้ และตอนนี้เหลือเพียงเสื้อแขนยาวบนตัวเธอเท่านั้น หากคุณถอดเสื้อแขนยาวของเธออีกครั้ง

ดังนั้นแน่นอนว่าต้องไม่ถอดเสื้อแขนยาวออก และยิ่งไปกว่านั้น เขาจะไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าการปล่อยให้เธอนอนในชุดสกปรก ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเหมือนกัน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง องค์ชายก็ไปเข้าห้องน้ำ และเมื่อเขากลับมา มีอ่างล้างหน้าพิเศษอยู่ในมือซึ่งเต็มไปด้วยน้ำอุ่น

ร่างสูงนั่งยองๆ อยู่บนพื้นเล็กน้อย เขาวางร่างของเธอไว้ข้างเตียง เอื้อมมือไปจับมุมเสื้อผ้าที่เปื้อนของเธอ ล้างมันในอ่าง แล้วเช็ดให้แห้ง

เมื่อทำอะไรเสร็จ เป็นเวลากว่าตีสองกว่าแล้ว เขาถอดผ้าคลุมโซฟาออกทั้งหมด ทำความสะอาดพรม แล้วผล็อยหลับไปบนโซฟา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

บางทีอาจเป็นเพราะการดื่มที่ทำให้รู้สึกไม่สบาย ท้องของเชอร์รีนรู้สึกไม่สบาย และด้วยเหตุนี้ เธอจึงปวดหัวอยู่ครู่หนึ่ง

ดังนั้น เช้ามาก เมื่อท้องฟ้านอกหน้าต่างยังเป็นสีเทา เธอก็ตื่นขึ้นมา

เมื่อเธอลืมตา การจัดวางและการตกแต่งของห้องก็ไม่คุ้นเคยนัก จู่ๆ เธอก็เหงื่อออก เอามือขึ้นมาเช็ดเสร็จแล้ว เธอรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองไปรอบๆ

บนโต๊ะข้างเตียงมีกรอบรูปอยู่รูปหนึ่ง นั่นคือองค์ชาย