บทที่ 98 พวกเราหย่ากันเถอะ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นร่างของเธอสั่นเล็กน้อยท่ามกลางลมหนาว องค์ชายก็กล่าวว่า: "หรือหาที่คุยที่อื่นไหม ที่นี่หนาวเกินไป"

ในเวลาต่อมา ดวงตามืดมนของออกัสก็พุ่งเข้าหาองค์ชาย คิ้วของขมวดเข้าหากัน พร้อมกับยิ้มอย่างเยือกเย็น และเสียงเย็นชาก็เล็ดลอดออกมาจากระหว่างฟัน: “สามีภรรยาจะคุยกัน แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? "

เมื่อคืนคิดว่าเขาพาเธอออกจากบาร์และพาเธอไปที่บ้านของเขาเอง แถมยังค้างคืน เขาแทบรอไม่ไหวที่จะต่อยเขาหมัดสองหมัด

ความบ้าคลั่งแบบนั้นมันโห่ร้องแต่เขาอดทน!

“มันเป็นเรื่องจริงที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม แต่ตอนนี้เธอหนาวมาก และร่างกายของเธอก็สั่นเทา หาที่อุ่นๆ แล้วคุยกันใหม่ไม่ได้เหรอ? "

เชอร์รีนยิ้มให้องค์ชายแล้วพูดว่า: "ไม่เป็นไร ฉันไม่หนาว และหัวของฉันก็ยังมึนๆ อยู่เล็กน้อย ดังนั้นจึงเป็นการดีสำหรับจะได้รับลมหน่อย"

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้มองออกัสเลย

แก้มของเธอเป็นสีขาว แต่พวกมันก็ไม่ได้เป็นสีชมพูเหมือนปกติ แต่กลับซีดเบาๆ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเพราะลมหนาว และผมของเธอก็ปลิวไปตามลมเช่นกัน

ดวงตาของออกัสปกคลุมมาที่เธออย่างเย็นชา ในเวลานี้ เขาอยากจะหยิกเธอให้ตาย แต่เขาเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง และมือใหญ่ของเขาถอดเสื้อคลุมสีดำออกจากร่างกายแล้วพาด ไปที่เธอ

เชอร์รีนดูเย็นชาและเฉยเมย ไม่มีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เขาถึงได้เอาเสื้อคลุมให้ได้ และเธอก็ดึงเสื้อคลุมของเขาออกโดยไม่พูดอะไรเลย...

เห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนไหวดังกล่าวกระตุ้นความโกรธในหัวใจของ ออกัส อย่างสมบูรณ์ และเขาก็ก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธออย่างดุเดือด และดึงร่างกายของเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน

ข้อมือนั้นเจ็บปวด เชอร์รีนไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ เธอเดินโซเซและตกลงไปในอ้อมแขนของเขา หน้าผากของเธอกระแทกกับหน้าอกที่แข็ง เธออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าไปด้วยความเจ็บปวด

ตามสัญชาตญาณ องค์ชายก้าวไปข้างหน้า พยายามปกป้องเธอ แต่ดวงตาที่มืดมน แต่ทรงพลังอย่างยิ่งกวาดไปทั่วอย่างเย็นชา

จากการจ้องมองแบบนั้น องค์ชาย ยืนนิ่งอย่างกะทันหัน

คนใหญ่คนโตที่เขาเคยเจอนั้นก็ไม่น้อยเลย และมีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เขาสามารถจัดการได้ แต่เขาไม่เคยพบคนที่ขัดขวางเขาเพียงแค่มองตา

และในช่องว่างที่เขากำลังตกใจ ออกัสได้พาเชอร์รีน เข้าไปในรถและปิดประตูอย่างง่ายดาย

ยืนอยู่นอกหน้าต่าง มองเข้าไป เห็นแต่ความมืด ส่วนเสียงสนทนา ไม่ได้ยินเลย

อย่างไรก็ตามเขายังไม่จากไปเพียงแค่ยืนรอรับลมหนาว

ที่ด้านหลังของรถ เชอร์รีนกำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งข้างคนขับ ขณะที่ ออกัสนั่งอยู่ข้างๆ

เชอร์รีนลูบข้อมือของเธอและมองเธอเบาๆ ด้วยความเจ็บ แล้วก็มองเขานิ่งๆ

ออกัส ไม่ได้มองที่เธอ สตาร์ทรถและเตรียมจะจากไป

แต่เชอร์รีนมีตาและมือที่เฉียบคม เธอเอื้อมมือออกอย่างรวดเร็วแล้วดึงกุญแจรถของเขาออกมา ถือมันไว้ในฝ่ามือของเธอ และน้ำเสียงของเธอก็ไม่แยแส: "ฉันจะไม่กลับไป!"

“ไม่กลับไปหรือ จะอยู่กับเขาต่อไปงั้นเหรอ” เสียงที่มืดมนลดลง และดวงตาที่เยือกเย็นของออกัสกวาดไปองค์ชายที่รออยู่ทางหน้าต่างรถ