บทที่ 99 วางแผนจะย้ายออกจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

ตาของเขามืดมนราวกับน้ำ แต่ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้น เขาสตาร์ทรถแล้วจากไป ทิ้งองค์ชายไว้เบื้องหลัง

"จำไว้ คราวหน้าอย่าให้ฉันต้องได้ยินคำว่าหย่าจากปากเธออีก!"

“แต่ถ้าฉันอดไม่ได้ที่จะพูดถึง ต้องทำยังไง” เธอถามอย่างเย็นชาอย่างจงใจ

ดวงตาของ ออกัสกวาดมองเธออย่างล้ำลึก และเขาก็เต็มไปด้วยความไม่ชอบและหงุดหงิดในหัวข้อที่เธอพูดถึง: “อดทน และอย่ามีความคิดเช่นนั้นอีกในอนาคต!”

“ทำไมถึงมีความคิดแบบนั้นไม่ได้？”

“นี่ไม่ใช่การถามคำถามแสนคำถาม ขจัดความอยากรู้ของเธอออกไปซะ! "

เชอร์รีนยิ้มเย็นยะเยือกที่มุมปากของเธอถากถาง: "ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเมื่อคืนนี้อีกในอนาคต คุณจะปฏิบัติต่อฉันอย่างไร อย่างที่คุณเห็น ฉันไม่ชอบเธอเลย และฉันยังสามารถพูดได้ว่าฉันเกลียดเธอ ฉันไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้”

อย่างไรก็ตาม ออกัสไม่ได้สนใจเธอ ดวงตาของเขาลึกเขาขับรถอย่างเย็นชา เร็ว และเร่งความเร็วบนท้องถนน ดูเหมือนจะระบายความหงุดหงิดและความโกรธในใจของเขา

เชอร์รีนไม่ได้รับคำตอบ แต่เธอไม่มีความรู้สึกผิดหวังเลยแม้แต่น้อย เธอกล่าวว่า "พาฉันไปที่ประตูโรงเรียน ขอบคุณ"

เสียงนั้นเย็นชาและห่างไกล ราวกับว่าทั้งสองเป็นเพียงคนแปลกหน้า

ความจริงแล้ว ไม่ต้องเอ่ยปากถาม เธอก็เข้าใจอย่างชัดเจน หยาดฝนเป็นดอกกุหลาบสีแดงอันละเอียดอ่อนในหัวใจของเขา ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถเปรียบเทียบได้

ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เธอคิดว่าเขายังคงลำเอียงต่อหยาดฝน……

อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่เธอไม่คาดคิดก็คือเขาปฏิเสธที่จะหย่ากับเธอ และดูเหมือนเขาจะต่อต้านและไม่ชอบมาก

ด้วยเหตุผลอะไร เธอคิดไม่ออก และไม่เข้าใจด้วย

เหมือนกับความรู้สึกที่เขามอบให้เธอทั้งหมด มันลึกราวกับกระแสน้ำวน เห็นไม่ชัด จับต้องไม่ได้

เขารักหยาดฝน แต่เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป มันเป็นเรื่องน่าขันและไร้สาระ!

แต่เธอก็เข้าใจด้วยว่าตั้งแต่วินาทีที่เธอตกลงจะแต่งงานกับเขา สิทธิ์ก็ตกไปอยู่ในมือของเขาและเธอก็ทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น

เช่นเดียวกับเกม เธอทำได้แค่รอให้ตอนจบเกมปรากฏบนหน้าจอ ในทางกลับกัน เธอพูดถึงการหย่าร้างไม่ได้ เขาเท่านั้นที่จะสามารถพูดถึงตอนจบได้ เธอรู้ดี

ดังนั้น ประโยคเมื่อกี้จึงไม่มีอะไรมากไปกว่าการทดสอบเท่านั้นเอง..……

ผ่านไปสักพักรถก็จอดที่หน้าโรงเรียน วันนี้เป็นวันก่อนเปิดเทอม ครูทุกคนต้องมาถึงโรงเรียนแต่เช้าและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเรียน

เวลาหกโมงครึ่งยังไม่เร็วหรือสายเกินไป ครูจำนวนมากค่อยๆ ทยอยเข้าๆ ออกๆ โรงเรียน

โดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้แต่ไม่ได้มองเขาเลยด้วยซ้ำ เชอร์รีนเอื้อมมือออกไปเปิดประตูรถ เหยียบเท้าของเธอลงพื้น และเตรียมจะเดินออกไป

ออกัสมองดูเธอที่ผอมบางแต่ดื้อรั้นขนาดนี้ แผนหลังที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ห่างไปเรื่อยๆ ดวงตาของออกัสขยับเล็กน้อย และที่ในหัวใจของเขาก็อ่อนลง คำพูดก็ล้นออกมาจากริมฝีปากบางๆ ของเขา “หลังเลิกเรียนในตอนบ่าย ฉันจะมารับ"

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกเปล่งออกมา ตัวเขาเองก็ตกตะลึงเหมือนกัน มันควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง พูดออกมาอย่างธรรมชาติมาก

แผ่นหลังนั้นหยุดเล็กน้อย แต่ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น จากนั้น เชอร์รีนก็จากไปโดยไม่หันหลังกลับ

จนกระทั่งมองไม่เห็นเธออย่างสมบูรณ์ ออกัสถึงได้สตาร์ทรถและจากไปอย่างช้าๆ และมั่นคง

ตราบใดที่เขาคิดว่าเธอค้างคืนกับชายคนนั้น เขาแทบรอไม่ไหวที่จะบีบเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ตาย และความคิดของเขาก็กลายเป็นความรุนแรงทันที!

เธอต้องการจะหย่ากับเขาเพื่อผู้ชายคนนั้น และเธอไม่ได้คิดแม้แต่น้อยเลย!

ริมฝีปากบาง ๆ พ่นลมเย็นออกมา และรถก็แล่นไปบนถนนที่ราบเรียบด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

เชอร์รีนกำลังจัดเรียงรายชื่อนักเรียน และเวลาก็เร่งรีบ ดังนั้นฉันต้องเร่งและจัดการอย่างรวดเร็วให้เรียบร้อยในวันพรุ่งนี้

เธอไม่มีเวลากินข้าวกลางวันด้วยซ้ำ แต่ครูในห้องทำงานเดียวกันก็ห่ออาหารมาให้ เธอกล่าวขอบคุณ แล้วกินช้าๆ

ครูคนนั้นยิ้ม: “คุณแต่งงานดีขนาดนั้น สามีของคุณเป็นประธานของสิริไพบูรณ์กรุ๊ปที่มีชื่อเสียงในเมืองsทำไมคุณต้องทำงานหนักขนาดนี้ แล้วอีกอย่างคุณท้องแล้ว อยู่บ้านให้เขาเลี้ยงก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"

ตะเกียบในมือของเธอชะงักไป เชอร์รีนไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยิ้มและรับประทานอาหารกลางวันต่อไป

“โชคชะตาดี คนเราไม่ได้ต้องทำงานหนักขนาดนั้น ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่มีวันออกมารับความเจ็บปวดนี้ ออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด กว่าจะได้กลับก็มืดเหมือนกัน ทั้งวันมืดไม่เคยเห็นแดดเลย ” ครูบ่นด้วยความไม่พอใจ

เธอขยับมุมปากและพูดเบา ๆ ว่า “จริง ๆ แล้วนี่ก็ดีมาก ร่างกายกับหัวของคนเราถูกเติมเต็ม และจะไม่ว่างเปล่า...”

"ความว่างคืออะไร ความว่างเปล่า สำหรับฉัน ตราบใดที่มีเงิน ฉันไม่ว่างเปล่า ฉันเป็นคนธรรมดา!"

ครูจิบชาแล้วหัวเราะ “ถ้าคุณมีเงิน คุณจะใช้ชีวิตแบบชนชั้นนายทุนน้อย อยู่บ้านเพื่อเลี้ยงร่างกาย เล่นไพ่นกกระจอก ไปช้อปปิ้ง นั่งอาบแดด และดื่มกาแฟ แค่คิดเกี่ยวกับมัน แบบนี้มันช่างเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต!"

เชอร์รีนกล่าวว่า: "ทุกสิ่งที่คุณจินตนาการสามารถทำได้ในขณะนี้เลยนะ แล้วอีกอย่าง ความปรารถนานั้นง่ายมาก ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่เป็นจริง"

“แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว ฉันซื้อบ้านจากธนาคารด้วยเงินกู้ หลังจากชำระคืนเงินกู้ให้ธนาคารทุกเดือนก็ไม่มีอะไรเหลือในมือ นอกจากนี้ ลูกๆ ยังต้องไปโรงเรียน และมีผู้สูงอายุอยู่ในบ้าน ทุกอย่างมันบีบแน่นเกินไป เฮ้อ!"

ขณะที่เธอพูด เธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง ชีวิตมีแต่ความมืดมิด และเธอมองไม่เห็นรุ่งอรุณแห่งความหวัง