บทที่ 102

กู้เจี้ยนหมินไม่เคยเห็นหลี่โม่ในด้านที่ดุร้ายมาก่อนเลย ราวกับว่าตอนนี้เขากำลังเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ลูกเขยคนนี้ที่อยู่ในครอบครัวของกู้เจี้ยนหมินมาสี่ปีแล้ว เขาทำได้เพียงเชื่อฟังและยอมทุกอย่างเสมอมา แต่ทำไมวันนี้เขาถึงดูเย่อหยิ่งและมีอำนาจขนาดถึงกล้าทำร้ายกู้ซิ่งเหว่ยด้วยซ้ำ แม้แต่กับกู้เจี้ยนกั๋ว เขาก็ยังกล้าที่จะเผชิญหน้าด้วย

แล้วคำพูดที่เขาพูดกับกู้เจี้ยนกั๋ว ก็ทำให้กู้เจี้ยนหมินค่อนข้างตะลึง

“ผมบอกให้พวกเขากลับไปแล้วครับ ในเมื่อพวกเขามาขอร้องหยุนหลาน พวกเขาก็ควรที่จะแสดงความจริงใจ ที่สำคัญ คุณปู่ก็ไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นตัวต้นเรื่องด้วยซ้ำ” หลี่โม่พูดเบา ๆ

ประโยคนี้เหมือนฟ้าผ่าลงบนกลางหัวของกู้เจี้ยนหมิน และหวังฟาง ทำให้ทั้งสองคนเหมือนวิญญาณหลุดออกไปแล้ว!

นี่หมายความว่า เขาต้องการให้ชายชรามาขอร้องหยุนหลานด้วยตัวเองอย่างนั้นเหรอ?

นี่มันบ้าไปแล้ว!

“หลี่โม่ แกอยากตายนักใช่ไหม!” กู้เจียนหมินลุกขึ้นชี้หน้าด่าหลี่โม่ “แกรู้ไหมว่าผลที่จะตามมาเป็นยังไง? ไอ้โง่!”

หวังฟางก็ดูตกใจ และตะโกนว่า "หลี่โม่ ไอ้ขยะไร้ประโยชน์ นี่แกพยายามจะทำลายครอบครัวของเราอยู่ใช่ไหม?! แกเป็นใครถึงมาตัดสินใจแทนครอบครัวเรา? ออกไป ไปตามลุงของแกกับกู้ซิ่งเหว่ยกลับมาเดี๋ยวนี้!"

คุณท่านกู้เป็นใคร? เขาไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ทางครอบครัวด้วยซ้ำ แล้วเขาจะมาขอร้องหยุนหลานด้วยตัวเองทำไม?”

ฝันไปเถอะ!

“พ่อครับ แม่ครับ ยังไงคุณปู่ก็ต้องมาแน่นอน เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของตระกูลกู้ อีกอย่าง คุณปู่ก็ฉลาดกว่าพวกคุณ” หลังจากหลี่โม่พูดแบบนั้น เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

หวังฟางรู้สึกหงุดหงิดจนพูดไม่ออก เธอรู้สึกว่าเธอไม่อยากเห็นหน้าไอ้ขยะหลี่นี่อีกแล้ว

“เจี้ยนหมิน นี่… มันเกิดอะไรขึ้น? ไอ้หลี่โม่มันบ้าไปแล้วเหรอ?” หวังฟางถามด้วยความโมโหจัด

กู้เจี้ยนหมินส่ายหัว และพูดว่า "ผมก็ไม่รู้ วันนี้เขาเปลี่ยนไปมาก แต่เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นไปแล้ว เราทำได้แค่รอเท่านั้น"

หวังฟางตัวสั่น และถามด้วยความกลัวเล็กน้อยว่า "คุณปู่จะมาจริง ๆ เหรอ?"