บทที่ 105

จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา

หลี่โม่อ้าปากค้าง และมองไปที่โทรศัพท์ที่อยู่ในมือของกู้หยุนหลาน เขาเอื้อมมือไปหยิบ แล้วยิ้ม "ผมลืมเอาโทรศัพท์ไปด้วยน่ะ"

กู้หยุนหลานหันไป และเหลือบมองหลี่โม่ แล้วพูดว่า "คุณแม่บอกว่า คืนนี้ให้คุณซื้ออาหารกลับมาด้วย"

หลี่โม่พยักหน้าตอบ “ได้เลย”

หลังจากนั้น เขาก็ถามด้วยความไม่สบายใจว่า “คุณไม่ได้ดูโทรศัพท์ใช่ไหม...”

เมื่อกู้หยุนหลานได้ยินแบบนี้ เธอก็เอามือข้างหนึ่งจับเอวเล็ก ๆ แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งบิดหูของหลี่โม่ และด่าว่า "หลี่โม่ คุณหมายความว่าอย่างไร? นี่คุณสงสัยว่า ฉันแอบดูโทรศัพท์ของคุณงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้สนใจโทรศัพท์เก่า ๆ เน่า ๆ ของคุณหรอก บอกมา ในโทรศัพท์ของคุณมีความลับอะไร?”

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูโกรธของกู้หยุนหลาน หลี่โม่ก็ยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "ไม่ ไม่มีครับ..."

ฟู่ว!

กู้หยุนหลานแสร้งทำเป็นโกรธ เธอมองเหลือบหลี่โม่ และหันหลังกลับ แล้วพูดว่า "ฉันโกรธแล้วนะ"

หลี่โม่มองไปที่หลังของกู้หยุนหลานที่เดินจากไป เขารู้สึกโล่งใจ และมองลงไปที่เนื้อหาของข้อความในโทรศัพท์มือถือ

หลังจบคอนเสิร์ต จะมีมีตติ้งกับคุณโจ ฮิซาอิชิแบบตัวต่อตัว ผมเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว และจะจัดขึ้นที่เวียนนาคอนเสิร์ตฮอลล์ ซึ่งเป็นเวทีแสดงคอนเสิร์ตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฮั่น

หลี่โม่ก็ตอบกลับไปว่า "อีกสักครู่ผมจะไปดูเรื่องจัดคอนเสิร์ต"

ในที่สุด คนที่เป็นปรมาจารย์ด้านเปียโนซึ่งเป็นคนที่กู้หยุนหลานโปรดปรานมาก อีกทั้งยังมีชื่อเสียงที่โด่งดังไปทั่วโลก ดังนั้นการเตรียมการ และการจัดคอนเสิร์ตฮอลล์จึงต้องมีมาตรฐานที่สูง

นี่เป็นของขวัญที่เขามอบให้แก่กู้หยุนหลาน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยให้ของขวัญที่ดีแก่กู้หยุนหลานเลย

...

หลังจากหลี่โม่ออกจากบ้านไป เขาก็ไปเล่นกับซีซีที่โรงพยาบาลก่อนเป็นอันดับแรก สักพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ไปที่ร้านสปาติงเหม่ย เพื่อทำการประชุมกับพนักงานทีละคน และเริ่มแจกจ่ายงานให้ทุกคน