บทที่ 117

หลี่โม่เห็นกู้หยุนหลานมองเขาด้วยความสงสัย และกำลังจะพูดต่อ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

กู้หยุนหลานเหลือบมองที่เบอร์โทรดังกล่าว คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย และพูดว่า “ไอ้คนน่ารำคาญ”

จากนั้น เธอก็รับโทรศัพท์ และถามอย่างสุภาพว่า “อ้าว สูเทียนไฮ่ นายมีเรื่องอะไรเหรอ?”

อีกปลายสายของโทรศัพท์ สูเทียนไฮ่รู้สึกตื่นเต้นมาก และพูดว่า “หยุนหลาน คุณได้รับบัตรเชิญแล้วใช่ไหม?”

บัตรเชิญเหรอ?

กู้หยุนหลานมองไปที่บัตรเชิญสีทองของเวียนนาในมือของเธอ เธอใจแป้ว ปรากฏว่าสูเทียนไฮ่เป็นคนส่งมานี่เอง

คิดว่าเป็นหลี่โม่เสียอีก

แต่คิดแบบนี้ก็ถูกแล้วล่ะ คนอย่างหลี่โม่จะหาบัตรเชิญจากเวียนนาคอนเสิร์ตฮอลล์ ให้เธอได้อย่างไร

เพราะมันราคาแพงโข

“ได้รับแล้วล่ะ ขอบคุณนะ” กู้หยุนหลานยิ้ม แล้วจึงพูด “แต่ว่า ฉันคงไปตามบัตรเชิญนี้ไม่ได้หรอก…”

กู้หยุนหลานแค่อยากจะบอกว่า จริง ๆ แล้วเธอไม่สามารถรับบัตรเชิญเอาไว้ได้ ส่วนสูเทียนไฮ่ก็พอจะรู้ว่าเธอจะพูดอะไรทำนองนั้น เขาจึงพูดขัดจังหวะทันที “อื้ม คุณเก็บเอาไว้เถอะ ไม่ได้มากมายอะไรเลย มันก็เป็นสิ่งที่ผมให้คุณด้วยใจ หรือไม่อย่างนั้น ถ้าคุณไม่อยากเก็บมันไว้จริง ๆ ก็ทิ้งไปเลยก็ได้”

“นี่...ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” จิตใจของกู้หยุนหลานอึดอัดมากทีเดียว อย่างที่พูด ของที่คนอื่นเอามาให้จะทิ้งขว้างคงรู้สึกผิดแย่

อีกอย่าง สูเทียนไฮ่ยังเทคแคร์เธออยู่เสมอ แต่ถ้าเธอรับของขวัญชิ้นนี้ เรื่องของเขากับเธอก็คงไม่ชัดเจนเสียที

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่โม่ก็อยู่ตรงหน้าด้วย

“ไม่เป็นไรหรอก รับไว้เถอะ ผมวางสายก่อนนะ พอดีที่บริษัทมีเรื่องยุ่งนิดหน่อยน่ะ”

เมื่อพูดจบ สูเทียนไฮ่ก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

กู้หยุนหลานก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เธอถือบัตรเชิญสีทองไว้ในมือ แต่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับมันดี

“ใครโทรมาน่ะ?” หลี่โม่ถาม