บทที่ 120

“จริงสิ เผลอไปข่วนมันเข้าน่ะ ไม่ต้องใส่ใจหรอกน่า เลิกถามได้แล้ว”

กู้หยุนหลานบังคับหลี่โม่ กลบเลื่อนอารมณ์โกรธอย่างต่อเนื่องและพูดว่า “หลี่โม่ คุณยังไม่เชื่อฉันอีกเหรอ?”

ประโยคนี้ ทำเอาหลี่โม่ตกใจ

เขาเห็นว่ากู้หยุนหลานไม่อยากพูดถึงมัน รวมทั้งสถานะของอีกฝ่ายอาจทำให้เธอกลัวก็ได้

แต่เธอเป็นผู้หญิงของหลี่โม่เชียวนะ นายหญิงแห่งแดนมังกร!

ในโลกนี้ ใครหน้าไหนก็อย่ามาแหยม!

ใครรังแกเธอล่ะก็ จะต้องอัดให้จมดินสถานเดียว!

เขาหายใจเข้าลึก ๆ หลี่โม่เอื้อมมือไปปาดแก้มอันบอบบางของเธอ แล้วถามอย่างอ่อนโยนและกังวลใจว่า “เจ็บไหม?”

ดวงตาของกู้หยุนหลานเป็นประกาย เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เจ็บนิดหน่อยเอง ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรเลย คราวหน้านายอย่าโกรธแบบนี้ได้ไหม มันน่ากลัว ฉันคิดว่าตอนนี้…”

เมื่อสักครู่กู้หยุนหลานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หลี่โม่โกรธเหมือนสิงโตและไร้เหตุผลมากทีเดียว ความโกรธที่พลุ่งพล่านของเขานั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเขาสามารถฉีกโลกทั้งใบออกจากกันได้ภายในพริบตา

น่าสะพรึงกลัว!

นี่ใช่หลี่โม่ที่อยู่กับเธอมาตลอดสี่ปีหรือเปล่านะ?

หลี่โม่พยักหน้า แม้ในใจจะรับไม่ได้

ทว่า เนื่องจากกู้หยุนหลานไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ เขาจึงต้องไปแอบสืบด้วยตัวเอง

ดังนั้น เมื่อไปทำงานในตอนบ่าย หลี่โม่จึงขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าส่วนตัวไปส่งกู้หยุนหลานไปที่บริษัท

หลังจากที่ได้เห็นเธอกลับเข้าไปในอาคารของบริษัทอย่างสง่างามแล้ว หลี่โม่ก็โทรศัพท์หาใครบางคนทันที ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีหญิงสาวหน้าหวานคนหนึ่งเดินออกมาจากประตู

เธอเป็นผู้ช่วยของกู้หยุนหลาน เฉียนเสี่ยวเหวินนั่นเอง

วันนี้เฉียนเสี่ยวเหวินอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่นัก เมื่อเห็นหลี่โม่ที่ยืนอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า ทำท่ายิ้มแย้มและโบกมือให้เธอไกล ๆ นั้น ทำให้เธออยากหลบหน้าไปให้พ้นเสียจริง

ผู้ชายคนนี้โง่เง่าสิ้นดี

เฉียนเสี่ยวเหวินรู้จักหลี่โม่ สามีของพี่หยุนหลาน เขาคนนี้ไร้ประโยชน์ แถมยังเกาะหยุนหลานกินไปวัน ๆ ดังนั้นเฉียนเสี่ยวเหวินจึงไม่ค่อยชอบหลี่โม่นัก

ทว่า จู่ ๆ หลี่โม่ก็เรียกเธอ บอกว่าเขามาหาเธอ เพราะมีเรื่องด่วน