บทที่ 121

เฉียนเสี่ยวเหวินชะงัก และเช็ดปากเล็ก ๆ ของเธอด้วยสีหน้าที่หงิกงอ ในที่สุดก็พยักหน้าตอบกลับว่า

“ฉันบอกคุณก็ได้ แต่คุณห้ามบอกว่าฉันเป็นคนพูด พี่หยุนหลานถูกนักลงทุนจากบริษัทของเราตบตี หล่อนชื่อหวังเมิ่งเหยาเป็นแฟนสาวของกู้ซิ่งเหว่ย”

“ตีกู้หยุนหลานทำไม?”

“ก็หวังเมิ่งเหยาเป็นแฟนสาวของผู้จัดการกู้นี่นา คงอยากออกหน้าจัดการเพื่อผู้จัดการกู้ ในที่สุดตอนนี้พี่หยุนหลานเป็นรองประธานซึ่งแย่งรับตำแหน่งที่เดิมควรเป็นของผู้จัดการกู้”

“ทะเลาะกันที่ไหน?”

“ที่ตึกสำนักงาน ตบตีกันต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งหมด ตบหน้าสองครั้ง ฉันรู้สึกโกรธแทนพี่หยุนหลานจริง ๆ หวังเมิ่งเหยาคนนั้นก็บ้าอำนาจเกินไปแล้ว เธอใช้อำนาจในฐานะเป็นนักลงทุนและประธานคณะกรรมการก็สนับสนุน เธอไม่ได้เห็นพี่หยุนหลานอยู่ในสายตาเลย เพิ่งมาเมื่อวานก็ทำให้หลายคนขุ่นเคืองไม่น้อยแล้ว ช่างเป็นมารจริง ๆ” เฉียนเสี่ยวเหวินพูดอย่างโกรธเคือง

หลังจากนั้น ก็ดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างออก และถามอย่างตาโตว่า “หลี่โม่ คุณคงไม่ไปสั่งสอนหวังเมิ่งเหยาแทนพี่หยุนหลานหรอกใช่ไหม?”

หลี่โม่ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ กล้าทำเช่นนี้จริงหรือ?

เขาอยู่ในครอบครัวกู้ แต่ไม่มีตำแหน่งอะไรเลย หากเกิดไปลงมือกับหวังเมิ่งเหยาจริง ๆ คงเกรงว่าพี่หยุนหลานจะอยู่ในบริษัทลำบาก

ดังนั้น เฉียนเสี่ยวเหวินจึงรีบโน้มน้าว “หลี่โม่ ฉันรู้ว่าคุณปวดใจเรื่องพี่หยุนหลาน แต่ฉันแนะนำว่าคุณอย่าเข้าไปยุ่งเรื่องนี้เลยนั่นคือนักลงทุนรายใหม่เชียวนะแม้แต่ท่านประธานยังต้องเกรงกลัว ถ้าคุณทำอะไรกับเธอจริง ๆ นั่นคงเป็นการทำร้ายพี่หยุนหลาน”

หลี่โม่ยิ้มขี้นมาอย่างจาง ๆ เล่นโทรศัพท์ และตอบกลับว่า “โอเค ผมรู้แล้ว ผมจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ขอตัวก่อนนะ"

พูดจบหลี่โม่ก็ลุกขึ้น และจากไป

เฉียนเสี่ยวเหวินมองไปที่แผ่นหลังของหลี่โม่ที่จากไป ในใจรู้สึกสงสัยมาก และเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่สามารถมองทะลุหลี่โม่ได้

โดยเฉพาะสายตาของเขาในตอนนี้ มันน่ากลัวมาก

นอกจากนี้ เฉียนเสี่ยวเหวินยังรู้สึกตลอดว่าเรื่องนี้จะไม่ผ่านไปง่าย ๆ

ในเวลาเดียวกัน กู้หยุนหลานกำลังเขียนแผนสำหรับโครงการที่จะร่วมมือกับบริษัทหรงคังในสำนักงานของเธอในขณะนี้

เนื่องจากภาระงานหนัก และเวลาที่กระชั้นชิด ทำให้บริษัทยาหยุนเชิงได้สูญเสียคู่ค้าไปมากกว่าครึ่งในขณะนี้ ถึงแม้ว่าได้นำพันธมิตรกลับมาจำนวนมากเนื่องจากการประกาศความร่วมมือกับบริษัทหรงคัง แต่ก็ยังน้อยกว่าครึ่งหนึ่ง ดังนั้น จึงต้องเร่งก้าวหาพันธมิตร

ปัง!

ในเวลานี้จู่ ๆ ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดอย่างแรงจากภายนอก!

แรงอาฆาตจากหวังเมิ่งเหยาก็ค่อย ๆ เข้ามา แล้ววางเอกสารในมือของเธออย่างแรงทันทีบนโต๊ะของกู้หยุนหลาน และประณามอย่างโกรธเคืองว่า “ผู้อำนวยการกู้ ทำไมแผนโครงการความร่วมมือกับบริษัทหรงคังถึงยังทำไม่เสร็จ? นี่ผ่านไปวันหนึ่งแล้ว ตกลงว่าคุณเตรียมตัวจะเริ่มทำเมื่อไหร่? เป็นไปได้ไหมว่าเงินที่พวกเรานักลงทุนได้ลงทุนไปนั้นคือนำไปใช้เพื่อเลี้ยงหมาหวงก้างที่ไร้ประโยชน์อย่างพวกคุณ?"

กู้หยุนหลานลุกขึ้นทันที ยิ้มและพูดกับหวังเมิ่งเหยาว่า “ประธานหวัง เรื่องพันธมิตรกับบริษัทหรงคัง ฉันกำลังดำเนินการ และเขียนแผนโครงการอยู่ ฉันจะแวะไปที่นั่นในช่วงบ่ายเพื่อสรุปรายละเอียดของความร่วมมือบางส่วน”

หน้าหวังเมิ่งเหยาเปลี่ยนเป็นเย็นชา ยื่นนิ้วชี้ไปที่จมูกของกู้หยุนหลาน และดุว่า “ในช่วงบ่ายเหรอ? คุณมัวทำอะไรอยู่ในช่วงเช้า? แผนกของพวกคุณมีประสิทธิภาพการทำงานแบบนี้หรือ? ผู้อำนวยการกู้ โอ้ ไม่ใช่สิ รองประธานกู้ อย่าคิดว่าคุณเพิ่งเริ่มรับตำแหน่งรองประธานก็สามารถแอบขี้เกียจได้แล้ว ในฐานะที่คุณเป็นส่วนหนึ่งสมาชิกของบริษัทยาหยุนเซิง คุณก็ต้องทำงานเพื่อบริษัท และคำนึงถึงนักลงทุนอย่างเรา ฉันจะให้เวลาในการวางแผนโครงการกับคุณวันหนึ่ง ไม่อย่างนั้น คุณก็ยอมลาออกจากตำแหน่งรองประธานเถอะ !”

หวังเมิ่งเหยาตั้งใจมาจับผิด!