บทที่ 142

“แน่นอนครับ คุณกู้หยุนหลานมีความสามารถ ฉลาด และยังมีความชื่นชอบเรื่องเปียโน ผมจึงอยากรับคุณเอาไว้ เพื่อมาเป็นลูกศิษย์น่ะครับ” คุณโจ ฮิซาอิชิกล่าวด้วยรอยยิ้ม

กู้หยุนหลานมีความสุขจนแทบจะเป็นลม

คุณโจ ฮิซาอิชิต้องการรับเธอเป็นลูกศิษย์!

จนกระทั่งออกมาจากห้องรับรอง กู้หยุนหลานยังคงรู้สึกเหมือนฝันไป เธอจึงพูดกับจินช่านน่าว่า “นาน่า ฉันไม่ได้ฝันใช่ไหม? ตอนนี้ฉันเป็นนักเรียนของคุณโจ ฮิซาอิชิแล้ว”

จินช่านน่ายังพูดด้วยความอิจฉา “ไม่เลย ไม่เลยสักนิด นี่เป็นเรื่องจริง แต่เธอไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอ? คุณโจ ฮิซาอิชิ ไม่รับนักเรียนมาห้าปีแล้วนะ ทำไมเขาถึงรับเธอเป็นนักเรียนเอาตอนนี้ล่ะ? ยังไม่รวมเรื่องบัตรเชิญนั่นอีก จะอธิบายยังไงล่ะ?”

เมื่อกู้หยุนหลานคิดตามคำถามนี้เท่านั้น การแสดงออกของเธอก็ต่างไปจากเดิมทันที เธอกลับมาสงสัยมาก พร้อมส่ายหัวแล้วพูดว่า “ถ้ามันไม่ได้มาจากฉวีเทียนไห่ แล้วใครเป็นคนส่งมาล่ะ?”

“นี่ กู้หยุนหลาน เธอบอกฉันมานะว่า เธอแอบไปไปมีกิ๊กกับคนรวยที่ไหนหรือเปล่า?” จินช่านน่าแกล้งถามเชิงล้อ

ทำให้กู้หยุนหลานเขินจนหน้าแดง เธอพูดว่า “อย่าพูดไร้สาระสิ ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?”

ทั้งสองเงียบและสงสัยกันไปมา

กู้หยุนหลานหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่ได้ล่ะ ฉันต้องกลับไปถามให้ชัดเจน เธอรอฉันตรงนี้นะ”

“ฉันไปด้วย” จินช่านน่าพูดต่อ

ทั้งสองหันหลังและวิ่งไปจนสุดทาง จนถึงห้องรับรองที่เพิ่งออกมาเมื่อสักครู่นี้

ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในเลานจ์ หลี่โม่ยืนอยู่ที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่สไตล์ฝรั่งเศส เขาหันหลังให้คนสองสามคน

ข้างหลังเขา มีคุณโจ ฮิซาอิชิ หลินชิงหานและเฉียวเจิ้งหลงยืนอย่างเคารพ

คุณโจ ฮิซาอิชิเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ไม่ว่าใครจะพบกับเขาก็ต้องให้เกียรติ

แม้ว่าเขาจะไปประเทศไหนก็ตาม เขาจะได้รับการคุ้มครองที่ปลอดภัยมาก แต่ทำไมตอนนี้ เขาถึงแสดงท่าทีเคารพชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขามากขนาดนี้

เขากล่าว “คุณหลี่ เรื่องของคุณกู้หยุนหลาน ผมทำในสิ่งที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้วครับ ผมหวังว่า คุณหลี่จะบริจาคให้สถาบันสอนเปียโนสิบแห่งตามสัญญาที่ให้ไว้นะครับ”

หลี่โม่ตอบด้วยท่าทีนิ่ง ๆ “เรื่องเล็กมากครับ”