บทที่ 186

แน่นอนว่าไม่เชื่อ!

หวังฟางไม่เชื่อเต็มร้อย

เธอรู้ดีว่าลูกเขยของเธอนั้นช่างไร้ประโยชน์

อย่างที่เขาพูด แล้วทำไมเธอต้องมาอดทนกับความเฉยเมยและความอัปยศอดสูจากเขาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาด้วย?

หลี่โม่ก็รู้ว่าพวกเขาไม่เชื่อ ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดเช่นนี้

บางครั้งก็ไม่มีใครเชื่อความจริง

หวังฟางหยุดพูด และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งว่า “พอแล้ว ฉันรู้แล้ว แกไปโรงพยาบาลเถอะ จริงสิ วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดพ่อแก เมื่อถึงตอนนั้น แกก็ไม่ต้องไปหรอก อยู่บ้านคนเดียวเถอะ”

หวังฟางไม่อยากให้ลูกเขยไร้ประโยชน์นี้ทำให้เสียหน้าในวันเกิดของกู้เจี้ยนหมิน

อย่างไรก็ตาม ผู้คนที่ไปร่วมงานล้วนเป็นเพื่อนของตระกูลกู้ และยังมีเพื่อนของหวังฟางอีกด้วย

หลี่โม่หัวเราะขึ้นมาเหอะ ๆ พยักหน้าและกล่าวว่า “ผมทราบแล้วครับ”

พูดจบเขาก็หันหลังจากไป เขายืนสูบบุหรี่หนึ่งม้วนอยู่ตรงหน้าประตู และเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

ข้างหน้าเขา ก็มีสาวเจ้าของบ้านข้าง ๆ ขับรถเก๋งคันเล็กกลับมาพร้อมกับลูกสาวสองคนและสามีด้วยความรัก

หลี่โม่รู้สึกชื่นชมภาพที่เห็น แล้วเขาก็คิดได้ว่า เขาควรซื้อรถให้กู้หยุนหลาน เธอจะได้เดินทางสะดวก

การซื้อรถให้กู่หยุนหลานเป็นความคิดที่ดี เพราะเธอคงจะยุ่งมากในอนาคตอันใกล้นี้ และการมีรถจะทำให้การเดินทางของเธอสะดวกยิ่งขึ้น

เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว เขาจึงโทรหาฉินรั่วรั่ว

ในไม่ช้า ฉินรั่วรั่วก็ขับรถพาหลี่โม่ไปยังโชว์รูมรถที่ใกล้ที่สุด

ถนนสายนี้เต็มไปด้วยโชว์รูมจำหน่ายรถยนต์

หลี่โม่ลงจากรถแล้วเดินตรงไปที่โชว์รูมรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ก่อน ฉินรั่วรั่วแวะไปที่ละแวกนั้นเพื่อเติมน้ำมัน

ทันทีที่เดินเข้าประตู ก็มีเสียงหวานดังขึ้นมา

“สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย มาดูรถใช่ไหมคะ? ไม่ทราบว่าสนใจคันไหนเป็นพิเศษไหมคะ ดิฉันช่วยแนะนำให้ได้นะคะ”