บทที่ 194

เขาตื่นเต้นจนเสียงเปลี่ยน โค้งคำนับหลี่โม่ไม่หยุด จากนั้นจึงหยิบเงินแล้วก็เดินจากไป

หลังจากนั้น หลี่โม่ก็ใช้ขาเตะเงินอีกหลายปึกไปตรงหน้าคนพวกนั้น เหมือนกับเล่นสนุก ภายใต้การจับจ้องของทุกคน

ไม่ต้องให้หลี่โม่พูดอะไรอีก ลูกน้องของจ้าวหลงพวกนั้น ต่างตื่นเต้นจนตัวสั่นแล้วก้มลงหยิบเงินขึ้นมา

“ขอบคุณครับ คุณหลี่!”

“ขอบคุณครับ คุณหลี่!”

ในเวลาสั้น ๆไม่ถึงหนึ่งนาที ลูกน้องที่จ้าวหลงหวังพึ่งพาทุกคนต่างพากันหนีหายไปหมด

เมื่อต้นไม้ล้ม ฝูงลิงก็กระจัดกระจาย

พวกเขาไม่มีปัญหาอะไรกับเงินอยู่แล้ว

ฝูงชนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ทุกคนต่างรู้สึกตกใจ

ตรงไปตรงมาจริง ๆ !

เอาเงินมาเล่นแบบนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เศรษฐี!

นี่คือวิธีที่เศรษฐีเขาทำกันเหรอ?

พวกเขารู้สึกอิจฉา ผู้ชายที่ร่ำรวยคนนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่คนจะไม่รู้สึกอิจฉา

เรื่องทั้งหมดนี้ กู้ชิงหลินกับเพื่อนสนิทของเธอไม่ได้เห็น

ถ้าหากว่าพวกเขาเห็นภาพนี้ ต้องประจบประแจงหลี่โม่แน่?

ตอนนี้จ้าวหลงยืนตัวสั่น

เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็นเมื่อครู่

เพื่อเงินไม่กี่แสน พวกลูกน้องกลับยอมทิ้งเขาไปหมด

ที่แท้หมอนี่มันมีเงินมากขนาดนี้!

จ้าวหลงตื่นตระหนก และหวาดกลัว

คนที่น้องชายตนเองหาเรื่องเข้า คือใครกันแน่!

หลี่โม่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างเฉยเมย จากนั้นเขาก็จ้องเขม็งไปที่จ้าวหลงที่กำลังตื่นตระหนก แล้วพูดว่า “แกคิดว่าฉันจะจัดการกับแกยังไงดีล่ะ?”

แค่คำพูดประโยคเดียว ทำให้จ้าวหลงกลัวจนเหงื่อกาฬไหลเหมือนน้ำตก