บทที่ 204

เจียงหยางที่จมอยู่ในความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โม่ พลันรู้สึกไม่ดีไปทั่วร่าง เขารู้สึกว่านี่เป็นคำสั่งเอาชีวิตเขาชัด ๆ !

"พ่อ!"

เจียงหยางตะโกนด้วยความเศร้าโศก และมองไปที่ผู้เป็นพ่ออย่างอ้อนวอน

ดวงตาของเจียงเฉิงกลายเป็นสีแดงไปแล้ว ในหัวเอาแต่คิดในสิ่งที่หลี่โม่พูดว่า รู้แต่เลี้ยงลูกแต่ไม่รู้จักอบรม นี่เห็นได้ชัดว่านายน้อยไม่พอใจตน และไม่พอใจการอบรมสั่งสอนของตนด้วย!

“ไอ้ลูกไม่รักดี! อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ ตั้งแต่เด็กจนโตก็ทำให้ฉันกังวลอยู่เรื่อย จะสอนแกยังไงแกก็ไม่ปรับปรุงตัว วันนี้ล่วงเกินนายน้อย แกถือเป็นคนบาปตระกูลเจียงของฉัน จากนี้ไปฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกกับแก แกไม่ใช่คนของตระกูลเจียงอีกต่อไปแล้ว!”

เจียงเฉิงพูดอย่างโมโหจัด สีหน้าของเขาแดงก่ำ “นอกจากนี้ กองทุน หุ้น บ้าน และรถยนต์ทั้งหมดภายใต้ชื่อของแก ฉันจะยึดให้หมด! แทนที่จะเป็นมอดตอมข้าวแบบนี้ แกไปเข้าสังคมเรียนรู้วิธีประพฤติตัว เรียนรู้วิธีการเป็นจริงจังซะ!"

หัวใจของเจียงหยางแตกสลายในทันที ตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกก็โหดร้ายพอแล้ว แต่นี่ยังยึดเงิน บ้านและรถไปอีก แล้วในอนาคตเขาจะเอาตัวรอดได้อย่างไร เขาจะใช้ชีวิตอันฟูฟ่านี้ได้อีกได้อย่างไร

เจียงหยางไม่เคยคิดถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่สถานการณ์ที่คิดไม่ถึงก็คือเกิดขึ้นกะทันหันอย่างนี้

“พ่อ พ่อครับ! ผมเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อนะ พ่อทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ อย่างน้อยพ่อก็ต้องทิ้งเงินไว้ให้ผมบ้าง ไม่งั้นผมจะอยู่ได้ยังไง บ้านและรถของผมก็เป็นของผมด้วย พ่อมีสิทธิ์อะไรมายึดคืน พ่อจะเอายึดมันคืนไม่ได้!” เจียงหยางร้อนรนแล้ว

“ทรพี! ของพวกนั้นล้วนซื้อด้วยเงินของฉันทั้งหมด! ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย แกรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ อย่าทำให้ตาของนายน้อยแปดเปื้อน”

เจียงเฉิงยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกโมโห ยกเท้าตรงเข้าไปเตะเจียงหยางหลายที เตะจนเจียงหยางล้มลงคลานไปบนพื้น

เจียงหยางไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดในร่างกายของเขาอีกต่อไป สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดของเจียงหยางคือข้างในหัวใจ ความกลัวต่อการใช้ชีวิตหลังจากนี้ของเขา

เจียงหยางผู้ซึ่งเคยชินกับการเอาอกเอาใจตน ไม่สามารถจินตนาการถึงชีวิตต่อจากนี้ของเขาได้เลย เขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ ถ้าเขาสูญเสียมันไป เขาจะอดตายอยู่ข้างถนนจริง ๆ

“นายน้อย นายน้อยผมสำนึกผิดแล้ว! เมื่อครู่ผมไม่ควรดูหมิ่นนายน้อยเลย แต่... แต่นั่นเป็นเพราะถูกคนยั่วยุ! ใช่แล้ว เป็นกู้ชิงหลินหญิงแพศยานั่นที่ยั่วยุ! ไม่อย่างนั้น ผมก็ไม่กล้าที่จะดูหมิ่นนายน้อยเลย!"