บทที่ 212

หลี่โม่หยิบกระเป๋าถือขึ้นมา ค่อย ๆ เดินไปหากู้ชิงหลินและยื่นมันให้เธอ

เมื่อเห็นสภาพของหลี่โม่แล้ว กลุ่มเพื่อนสนิทก็หัวเราะเยาะกันยกใหญ่

“ฮ่าฮ่าฮ่า ขยะจริง ๆ ไม่สู้เลย โชคดีนะเนี่ยที่นายยังมีความเป็นผู้ชายอยู่บ้าง ไม่งั้นฉันคงสงสัยว่านายได้ปลูกไอ้นั่นไว้หรือเปล่า”

“ฉันเดาว่ากู้หยุนหลานคงจะมองไอ้เด็กไม่มีลูกบอลสองข้างนี่เป็นแค่เด็กรับส่งเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นทำไมผู้หญิงสวย ๆ แบบนั้นถึงมาอยู่กับขยะอย่างนี้ล่ะ”

“ก็จริงนะ แล้วถึงเขาจะโดนสวมเขา แต่เขาก็ยังได้นอนกับกู้หยุนหลานด้วยนะ โชคดีอะไรอย่างนี้”

ถ้าต่อว่าหลี่โม่แค่สองสามคำ หลี่โม่ก็ยังอดทนได้ แต่นี่คนเหล่านี้พูดถึงกู้หยุนหลานในทางลบ หลี่โม่จึงทนไม่ได้

เมื่อมองดูความโกรธในดวงตาของหลี่โม่แล้ว กู้ชิงหลินก็ยิ้มอย่างเหยียดหยามและพูดว่า “นายไม่พอใจเหรอ? โอ้~ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ นายไม่พอใจที่เราพูดถึงกู้หยุนหลานล่ะสิ”

“เหอะ ๆ สิ่งที่เพื่อนฉันพูดก็ไม่มีอะไรผิดนะ กู้หยุนหลานทำกับนายเหมือนเด็กรับส่ง สัญญาร่วมมือที่เธอได้มานั่นก็เอาตัวเข้าแลกไม่ใช่เหรอ ภรรยาของนายขายตัวอยู่นอกบ้านเพื่อค่าคอม นายก็เลยเอาบ้างสินะ เป็นเด็กอาซ้อแลกกับเสื้อแบรนด์ปลอม ๆ ช่างเป็นคู่รักคู่สวรรค์สร้างจริง ๆ”

กู้ชิงหลินรู้สึกชนะขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอพูด ก็รู้สึกว่าความโกรธในใจของเธอที่ได้ระบายออกมา และใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เชิดขึ้น เหมือนนางพญาที่หยิ่งผยองอย่างไรอย่างนั้น

หลี่โม่ยิ้มอย่างเย็นชา สายตาของเขาค่อย ๆ มองต่ำลง และเขามองไปที่เสื้อผ้าที่กู้ชิงหลินสวมอยู่

“เสื้อผ้าก็ไม่พอดี ถ้าเธอเข้าไปในอาคารไห่หยานสภาพนี้ คนจะเข้าใจผิดว่าเธอมาจากซ่องนะ ฉันแนะนำให้เธอใส่ใจกับรสนิยมการแต่งตัวของตัวเองบ้างก็ดี”

หลี่โม่พูดไปประโยคเดียว แล้วหันหลังเดินไปตามทาง

อารมณ์ของกู้ชิงหลินที่เพิ่งสงบลงก็ถูกจุดขึ้นโดยคำพูดของหลี่โม่อีกครั้ง และฉากที่ถูกนายน้อยทำให้อับอาย ก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลี่โม่!

กู้ชิงหลินโกรธจัดขึ้นมาทันที

น้ำตาของเธอไหลพราก กู้ชิงหลินชี้ไปที่แผ่นหลังของหลี่โม่ และตะโกนว่า “แกพูดว่าใครมาจากซ่องฮะ ไอ้ขยะ กลับมานี่นะ! วันนี้ฉันจะจัดการแกให้ตาย บอกให้กลับมาไงเล่า!”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่โม่ ยิ่งกู้ชิงหลินโกรธมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น คงจะดีที่สุด ถ้าเขาสามารถทำให้กู้ชิงหลินโกรธจนบ้าได้