บทที่ 213

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหวงฝูชิ่ง หลี่โม่ก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าหวงฝูชิ่งจะไล่ตามออกมาแบบนี้

กู้ชิงหลินยังคงอยู่ข้าง ๆ หากการตะโกนเรียกหวงฝูชิ่ง สิ่งต่าง ๆ ก็จะยุ่งยากขึ้น

พอหันศีรษะ หลี่โม่ก็มองไปที่หวงฝูชิ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นดวงตาของเขาก็มองไปทางกู้ชิงหลิน

หวงฝูชิ่งรู้สึกตกใจเล็ก ๆ ทันใดนั้นก็เข้าใจแล้วว่าเขาทำอะไรผิด เห็นได้ชัดว่านายน้อยเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่เสียงตะโกนของเขาก็ยังไม่ได้เปิดเผยตัวตนของนายน้อย

ส่วนพวกผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดูเหมือนว่ามีกู้ชิงหลินที่เพิ่งถูกนายน้อยทำให้อับอายขายหน้า คาดว่านายน้อยกำลังสังเกตปฏิกิริยาของกู้ชิงหลิน หลังจากที่ทำให้ถูกขายหน้า ดังนั้นเขาจึงเดินออกมาคนเดียว...

หวงฝูชิ่งถึงกับต้องแต่งฉากแย่ ๆ ขึ้นมา ทว่าก็ยังมีคนจำนวนมากที่มีรสนิยมแย่อยู่ ทั้งในแวดวงคนรวยและคนรุ่นใหม่ หวงฝูชิ่งยังเคยได้ยินเรื่องงานอดิเรกแปลก ๆ มามากมายอีกด้วย

แม้ว่าหวงฝูชิ่งจะคิดอะไรมากมาย แต่เขาก็มีวิธีแก้ไขในพริบตา

“คุณเห็นนายน้อยไหมครับ? พวกคุณเห็นนายน้อยที่สวมเสื้อผ้าธรรมดา เขาสวมหมวกไบเล่สีดำด้วย! ถ้าบอกมาจะตกรางวัลให้เลยครับ”

หวงฝูชิ่งหยุดและพูดเสียงดัง ดวงตาของเขาหันจากหลี่โม่ไปที่กู้ชิงหลินและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ

เมื่อเห็นกู้ชิงหลินและเพื่อน ๆ ดวงตาของหวงฝูชิ่งก็เป็นประกาย เขาเดินไปและพูดว่า “พวกคุณก็มาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำด้วยใช่ไหม? คุณเห็นนายน้อยไหมครับ?”

เพื่อนสนิทของกู้ชิงหลินพูดไม่ออก เมื่อมองไปที่หวงฝูชิ่ง พวกเขาทั้งหมดก็ส่ายหัวอย่างประหม่า กู้ชิงหลินก้มหน้าลงและกังวลเล็กน้อยว่าหวงฝูชิ่งจะจำได้

เธอเพิ่งถูกนายน้อยทำให้อับอาย อย่างกับพระเจ้ารู้ว่าหวงฝูชิ่งอาจจะตามมา เพื่อทำให้เธอขายหน้าอีกคน

เขาถึงเรียกกันว่าให้เอาใจเขามาใส่ใจเรา เจ้านายชอบบูชาพระ ลูกน้องก็จะทำตาม เจ้านายชอบรังแก ลูกน้องก็จะทำตามแน่นอน

ในขณะนี้ กู้ชิงหลินรู้สึกกังวลและรู้สึกไม่พอใจเอาเสียเลย หากเธอถูกหวงฝูชิ่งทำให้อับอายอีกครั้ง ต่อไปเธอก็จะไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน