บทที่ 218

“คนไร้ค่าก็เป็นไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ แถมยังใส่ของปลอมอีก คงจะน่าเสียดายแทนครอบครัวกู้นะโดยเฉพาะบ้านลูกชายคนรอง คงน่าเสียดายมากทีเดียว”

ญาติ ๆ ของตระกูลกู้พากันพูดพึมพำ และทุกคนก็มองหลี่โม่อย่างดูถูก

กู้หยุนหลานมองหลี่โม่อย่างช่วยไม่ได้ เธอเป็นคนกลาง ในขณะนั้นก็รู้สึกกังวลใจมากทีเดียว

แม้จะเข้าใจว่าหลี่โม่ทำแบบนี้ก็เพื่อเธอ แต่เขาดันถูกเปิดโปงเสียแล้ว ทำให้กู้หยุนหลานโดนเยาะเย้ยและรู้สึกเศร้ามาก

“หยุนหลาน เสื้อผ้าของผมเป็นของจริงนะ ไม่ใช่ของปลอม”

หลี่โม่มองไปที่กู้หยุนหลานอย่างไม่สบายใจ ในใจของเขาตึงเครียดมาก ดังนั้นเขาจึงรีบจับมือของกู้หยุนหลานเอาไว้ พร้อมที่จะอธิบายให้กู้หยุนหลานได้รับฟัง

“เหอะ ๆ คนไร้ค่าถูกเปิดโปงซะแล้วสิ นึกไม่ถึงว่าจะไม่กล้ายอมรับอีก ชุดนี้ราคาแพงแค่ไหน ใคร ๆ ก็รู้ คนจนแบบนายจ่ายไม่ไหวหรอก”

“พี่ฮั๋วบอกว่าถ้าชุดนี้เป็นของแท้ ไม่เพียงแต่ต้องมีเงิน แต่ยังต้องมีสถานะด้วย แล้วเจ้าคนไร้ค่านี้มีสถานะอะไรกัน?”

“หลี่โม่ นายอยู่ในรายชื่อคนรวย หรือนายอำนาจล้นฟ้างั้นเหรอ? หรูสุด นายก็เป็นได้แค่ผู้นำดูดส้วมเท่านั้นแหละ!”

ภายใต้การนำของกู้ชิงหลิน บรรดาญาติ ๆ ของตระกูลกู้ก็ได้ล้อเลียนหลี่โม่กันยกใหญ่

แต่ก็นะ อย่างน้อยหลี่โม่ก็ยังสร้างความเฮฮาได้

ใบหน้าของหลี่โม่สงบลง เขาเคยโดนคนพวกนี้ล้อเลียนเมื่อนานมาแล้ว

เขาเอามือจับกล่องที่อยู่ในกระเป๋าของเขา ความโกรธของหลี่โม่ค่อย ๆ ลดลง ไม่ใช่แค่ว่ายังไม่ถึงเวลา การเยาะเย้ยที่พวกคุณให้มาตอนนี้ จะทำให้พวกคุณเสียใจภายหลังแน่นอน!

กู้หยุนหลานถอนหายใจให้หลี่โม่เล็กน้อยและพูดด้วยเสียงต่ำ “กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ อย่าใส่มันอีกเลยนะ”

จิตใจกู้หยุนหลานยุ่งไปหมด สีหน้าก็ดูไม่ได้

ทำไมหลี่โม่ต้องมาทำให้เธออายเวลาแบบนี้ด้วย?