บทที่ 219

หลี่โม่ยิ้มอ่อน ๆ ที่มุมปาก พร้อมกับกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น กู้หยุนหลานก็ขัดจังหวะเขา

“หลี่โม่ คุณกำลังทำอะไรอยู่? คุณรอหย่ากับฉันหรือไง!”

กู้หยุนหลานมองหลี่โม่อย่างโกรธจัด กู้หยุนหลานเข้าใจความหมายของหวังฟาง แต่กู้หยุนหลานไม่คิดหวังว่าหลี่โม่จะเห็นด้วยกับเงื่อนไขนั้น

ถ้าไปที่เคาน์เตอร์เพื่อยืนยันความถูกต้องล่ะก็ การที่หวังฟางเปิดเงื่อนไขให้หลี่โม่หย่าร้าง หลี่โม่ทำได้เพียงลงนามในข้อตกลงเท่านั้น!

กู้หยุนหลานที่โกรธจัด จนรีบยกมือของเธอขึ้นและตบไปที่ใบหน้าของหลี่โม่ทันที

หลี่โม่มองดูการเคลื่อนไหวของกู้หยุนหลาน และค่อย ๆ หลับตาลง โดยคิดว่าเขาเป็นทุกอย่างให้กู้หยุนหลานได้ แต่ทำไมถึงได้จบลงแบบนี้

หยุนหลานทำหน้าหงิกหน้างอ แต่นั่นกลับทำให้หยุนหลานถูกเยาะเย้ยไปพร้อมกัน

มือของหลี่โม่กำแน่น แม้ว่าความโกรธเกิดขึ้นในใจของเขา แต่การแสดงออกของหลี่โม่ก็ช่างสงบมาก สงบราวกับเป็นพระอย่างไรอย่างนั้น

ลมพัดกลิ่นหอมมาที่ใบหน้า และฝ่ามือของกู้หยุนหลาน ก็ประทับลงบนใบหน้าของหลี่โม่

ในวินาทีสุดท้าย กู้หยุนหลานก็พยายามยั้งมือเอาไว้ แต่เธอไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้ ทำให้ยังตบไปโดนหน้าหลี่โม่อยู่ดี แม้ว่าจะไม่เจ็บ แต่ก็ยังส่งเสียงออกมาอย่างชัดเจนอยู่ดี

เพียะ!

เสียงได้ก้องไปทั่ว กลุ่มญาติ ๆ ยิ้มแย้ม ราวกับตั้งตารอฉากนี้มานานc]h;

กู้เจี้ยนหมินและหวังฟางก็หัวเราะเช่นกัน คิดว่าวันนี้เป็นวันที่ดีจริง ๆ หลังจากงานเลี้ยงวันเกิดและได้เปลี่ยนเป็นลูกเขย ชีวิตคงจะมีความสุขอย่างไม่รู้จบทีเดียว

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงมีความสุขมาก จนแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ยิ่งหลี่โม่เศร้ามากเท่าไหร่ ฮั๋วเจี้ยนเฟิงก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ขณะที่กู้หยุนหลานตบเขา ฮั๋วเจี้ยนเฟิงจินตนาการฉากที่เขาจับมือของกู้หยุนหลานเข้าไปในโบสถ์ นำกู้หยุนหลานเข้าไปในบ้านใหม่ พร้อมกับถอดเสื้อผ้าที่สวยงามของกู้หยุนหลานและกดเธอลงบนเตียงอย่างดุเดือด

ท่ามกลางความสุขของทุกคน มีเพียงหลี่โม่และกู้หยุนหลานเท่านั้นที่ทุกข์ทรมาน ความสุขของทุกคนขึ้นอยู่กับความทุกข์ของพวกเขาแบบนี้เองสินะ

กู้หยุนหลานเอามือปิดหน้า พร้อมกับวิ่งเข้าไปในห้องนอน แล้วปิดประตูอย่างแรง