บทที่ 220

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงเหลือบมองหลี่โม่ที่กำลังอับอาย พร้อมแอบเยาะเย้ย จากนั้นเปิดประตู BMW X6 และเชิญกู้เจี้ยนหมิน และภรรยาของหลี่โม่ขึ้นรถอย่างกระตือรือร้น

“หยุนหลาน ดูซิว่าฮั๋วเจี้ยนเฟิงหล่อแค่ไหน เขากลับมาแล้ว เขาเคยทำงานต่างประเทศด้วยนะ ตอนนี้เขาเป็นเจ้านายของบริษัทการลงทุน ลูกเขยที่รักช่างดีอะไรอย่างนี้ ฟังแม่นะ แกหย่ากับเจ้าคนไร้ค่านั่นเถอะ อย่ามัวชักช้าต่อไปเลย”

หวังฟางเกลี้ยกล่อมกู้หยุนหลานอย่างสุภาพ

“แม่คะ อย่าพูดอีกเลยค่ะ พวกเราแต่งงานกันมาสี่ปีแล้ว แล้วเขาเป็นพ่อของซีซี”

กู้หยุนหลานเม้มริมฝีปากและมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นร่างของหลี่โม่ “หลี่โม่ล่ะ?”

เมื่อกี้เขายังอยู่ตรงนี้อยู่เลย ไปไหนแล้วล่ะ

“ทำไมแกถึงดื้อแบบนี้ ยังจะนึกถึงมันอยู่อีก ลืมสิ่งที่แม่เพิ่งพูดไปแล้วเหรอ?!”

หวังฟางกระทืบเท้าอย่างกังวล

“หนูจะไปหาหลี่โม่ พวกแม่ไปก่อนเถอะ”

กู้หยุนหลานหันหลังและเดินกลับ โดยไม่สนใจเสียงตะโกนของหวังฟางแม้แต่น้อย

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณลุงกับคุณป้าขึ้นรถก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งที่นั่นก่อน แล้วจะกลับมารับหยุนหลาน ปล่อยให้พวกเราคุยกันเป็นการส่วนตัวดีกว่าครับ”

“พวกวัยรุ่นแบบพวกเธอควรสื่อสารกันให้มากกว่านี้ พวกเราเคยผ่านมาก่อน” กู้เจี้ยนหมินกล่าว พร้อมกับทำท่าทาง

หลังจากกู้เจี้ยนหมินและหวังฟางขึ้นรถแล้ว ฮั๋วเจี้ยนเฟิงก็ปิดประตูรถ แล้วหันหน้ามองย้อนกลับไป

เมื่อเห็นหลี่โม่ดันสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าออกไป ฮั๋วเจี้ยนเฟิงยิ้มและส่ายหัว “ไร้ค่าแบบนี้ ยังอยากต่อสู้กับฉันอีก รอก่อนเถอะ รอให้ฉันค่อย ๆ เหยียบแก จนหยุนหลานไม่มีแกอยู่ในใจเลย”

หลังจากพูดกับตัวเอง ฮั๋วเจี้ยนเฟิงก็เข้าไปนั่งที่คยขับและเริ่มขับ BMW ออกไป

กู้หยุนหลานถอนหายใจและมองไปที่หลี่โม่ที่อยู่ข้าง ๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อ