บทที่ 257

ระหว่างฮั่วเจี้ยนเฟิงกับหลี่โม่ใครน่าเชื่อถือกว่ากัน?

หวังฟางและคนอื่น ๆ อาศัยแค่สัญชาตญาณ ก็ตัดสินใจเลือกฮั่วเจี้ยนเฟิงโดยไม่ต้องคิด

อย่างไรสถานะของฮั่วเจี้ยนเฟิงก็โดดเด่นกว่า ในสายตาหวังฟางและคนอื่น ๆ ฮั่วเจี้ยนเฟิงกระดิกนิ้วครั้งเดียว เรื่องทุกอย่างก็ง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก มีหลี่โม่กี่หมื่นคนก็ไม่แน่ว่าจะทำได้

“เจี้ยนเฟิงอย่าเพิ่งโมโห ไปทะเลาะกับเจ้าคนไร้ค่าอย่างหลี่โม่ทำไม ยังไงป้าก็ต้องพึ่งพาเธอแล้ว” หวังฟางพูดด้วยน้ำเสียงเอาใจ

ฮั่วเจี้ยนเฟิงจัดระเบียบเสื้อเล็กน้อย ชำเลืองมองหลี่โม่ด้วยสายตาดูหมิ่น ท่าทางเช่นนี้เหมือนจะพูดว่า เห็นหรือยัง แม่ยายของแกยังให้ความเคารพฉันขนาดนี้ แกยังไม่รีบมาคุกเข่าต่อหน้าฉันอีกหรือ

“เจ้าโง่”

หลี่โม่บ่นพึมพำคนเดียว แล้วเดินออกไป

หลี่โม่ไม่คิดเสแสร้งต่อไป เห็นได้ชัดว่าฮั่วเจี้ยนเฟิงทำเรื่องนี้ไม่ได้ แทนที่จะนั่งดูเขาอวดเก่ง มิสู้สั่งสอนเขาสักครั้ง จึงรีบปลีกตัวจากหวังฟาง จากนั้นหลี่โม่จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรไปหาชูจงเทียน

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์จากชูจงเทียนก็ดังขึ้น

ชูจงเทียนกำลังสนุกสนานในงานเลี้ยงรับรอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับว่าปลายสายที่โทรมาทำให้เขาไม่สบายใจ

ชายอ้วนฉุ ใบหน้าอิ่มเอิบ ใบหูใหญ่ ที่นั่งอยู่ตรงข้ามชูจงเทียน กำลังหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ท่านชูตามสบายครับ”

ชูจงเทียนพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อรับคำ แล้วชำเลืองมองเลขหมายโทรศัพท์บนหน้าจอ

เมื่อเห็นตัวอักษรคำว่าหลี่โม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ชูจงเทียนถึงกับขนหัวลุก ลุกขึ้นยืนด้วยความรีบร้อน และรับโทรศัพท์ทันที โค้งตัวพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “สวัสดีครับ มีอะไรให้รับใช้หรือครับ”

ชายอ้วนฉุมองเห็นท่าทางเช่นนี้ถึงกับงุนงง ปลายสายโทรศัพท์ทำให้ชูจงเทียนนอบน้อมได้ขนาดนี้ คนคนนี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!