บทที่ 258

จานอาหารแตกกระจาย ซอสเยิ้ม ๆ และเศษอาหารต่าง ๆ ค่อย ๆ ไหลลงจากหัวของหลูหมิงเชิง

“โอ๊ย! เจ็บ!”

หลูหมิงเชิงกัดฟันร้องเสียงอู้อี้ แต่ว่ายังคงนั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม่กล้าขยับไปไหน

นี้มันไม่ใช่ภาพหลอน ต้องเกิดเรื่องอะไรที่ตนไม่รู้แน่นอน หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับลูกน้องของตนไปก่อเรื่องกับลูกพี่ใหญ่ที่ชูจงเทียนยำเกรงบางคนเข้า?

“ท่านชู มีเรื่องอะไรพูดกันดี ๆ หากผมทำอะไรผิดผมก็ต้องยอมรับ แต่คุณช่วยอธิบายให้ผมเข้าใจก่อนเถอะ”

หลูหมิงเชิงพูดด้วยท่าทางหดหู่

ชูจงเทียนมีสีหน้าเรียบเฉย มองดูหลูหมิงเชิงด้วยสายตาขึงขังราวกับเสือที่จะตะครุบเหยื่อ “ลูกน้องแกกล้ามาก เงินบำนาญของแม่ยายของนายน้อยยังกล้าฮุบไว้อีก แกคิดว่าแกเป็นแมวเก้าชีวิตหรือยังไง? แม้จะมีเก้าชีวิต หากทำผิดต่อนายน้อย ยังไงก็ต้องตายสถานเดียว!”

“นาย… นายน้อย!”

หลูหมิงเชิงตัวสั่นเทา เหงื่อไหลเปียกชุ่มไปทั้งตัว หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เขาแสดงอาการหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ผม ผมไม่ได้ฮุบเงินบำนาญของแม่ยายนายน้อย… ไม่ใช่สิ หรือว่าแม่ยายของนายน้อยนำเงินไปฝากไว้กับบริษัทการลงทุนของผมอย่างนั้นเหรอ?”

หลูหมิงเชิงพูดถึงตรงนี้ก็แทบจะล้มฟุบ

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ตนไม่ทันได้ทำอะไร คราวเคราะห์ก็มาถึงตัวเสียแล้ว!

ใครจะไปรู้ นายน้อยแดนมังกรที่ผู้น่าเกรงขามมีหน้ามีตาในสังคม แม่ยายของเขาจะกล้านำเงินไปฝากไว้กับบริษัทการลงทุน

‘มีลูกเขยที่น่าเกรงขามขนาดนั้น แค่เอ่ยปากขอให้ลูกเขยจัดการนิดเดียว ภายในหนึ่งปีก็สามารถทำกำไรได้เจ็ดแปดเท่าอย่างสบาย ๆ ทำไมจะต้องมาลงทุนทำกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ กับบริษัทการลงทุนของฉันด้วยล่ะเนี่ย!’

ไม่ใช่ว่าหลูหมิงเชิงไม่เข้าใจ ถ้าเรื่องนี้เกิดกับใคร ใครก็ไม่มีทางเข้าใจ