บทที่ 262

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง หวังฟางกับพวกใช้สายตาที่ฝากความหวังไว้เต็มเปี่ยมมองไปที่ฮั๋วเจี้ยนเฟิง

“เจี้ยนเฟิง เป็นยังไงบ้าง พ่อของเธอว่ายังไง?” หวังฟางถามด้วยความร้อนใจ

“อ๋อ ๆ”

จู่ ๆ ฮั๋วเจี้ยนเฟิงก็หันกลับมา ทำสีหน้าปกติและโกหกไปว่า “พ่อผมขอพูดคุยกับหลูหมิงเชิงก่อน ต้องใช้เวลา ให้รอฟังข่าว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว พ่อของเธอเป็นประธานจินซิ่งกรุ๊ป ใคร ๆ ก็ให้เกียรติเขา” หวังฟางพูดชมเชย

ได้ยินคำพูดของฮั๋วเจี้ยนเฟิง ในใจของทุกคนเริ่มผ่อนคลาย รู้สึกว่าครั้งนี้คงทำสำเร็จได้จริง ๆ

“คุณฮั๋วสุดยอดจริง ๆ เมื่อครู่เป็นความคิดเห็นของผู้หญิงอย่างพวกเรา คุณฮั๋วอย่าได้เก็บคำพูดเล็กน้อยของพวกเรามาใส่ใจเลยนะ”

จางชุ่ยฮวารีบโค้งคำนับสำนึกผิด

“ไม่เป็นไรครับ พวกคุณน้าเป็นกังวล ผมเข้าใจ ถ้าเปลี่ยนมาเป็นเงินผมเอง ผมก็ต้องกังวลแบบนี้” ฮั๋วเจี้ยนเฟิงแสร้งพูดออกมาอย่างคนใจกว้าง

“คุณฮั๋วจิตใจเอื้ออารี คนเก่งสำคัญที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อ ก็จะสามารถบริหารธุรกิจได้ดี มีเพียงเจ้าหลี่โม่คนไร้ค่าที่ใจคอคับแคบ” หลี่ชูเฟินจุดไฟสงครามขึ้นบนตัวหลี่โม่

“พวกคนไร้ค่ายังไงก็คือคนไร้ค่า เทียบกับคุณฮั๋วได้ยังไง คุณฮั๋วเป็นคนเฉลียวฉลาดมีพรสวรรค์ ขนหน้าแข้งก็ยังหนากว่าเจ้าคนไร้ค่านี่เสียอีก เจ้าคนไร้ค่าไม่รู้จักประมาณตน กล้ามาเทียบชั้นกับคุณฮั๋ว” ฉวีหมานยังพูดเยาะเย้ยหลี่โม่อีก

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงชำเลืองมองหลี่โม่ ครั้งนี้ไม่คิดที่จะเหยียบย่ำซ้ำเติมหลี่โม่ แต่คิดว่าจะจัดการเรื่องตรงหน้านี้อย่างไร

จางฟานมองดูฮั๋วเจี้ยนเฟิงด้วยความสงสัย คำพูดของฮั๋วเจี้ยนเฟิงฟังดูแล้วไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ บอสบอกกับเขาชัดเจนอยู่แล้วว่า ถึงตายยังไงต้องจัดการฮั๋วเจี้ยนเฟิง

“พวกคุณอย่าเพิ่งรีบดีใจ บอสของพวกเราไม่ใช่จะให้เกียรติใครง่าย ๆ”

จางฟานคาบบุหรี่ในปาก มองดูฮั๋วเจี้ยนเฟิงด้วยสายตาดูหมิ่น

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงบันดาลโทสะ เดิมทีจิตใจร้อนรนดั่งไฟสุม จางฟานยังคิดราดน้ำมันลงไปในกองไฟอีก