บทที่ 272

หลี่โม่ส่ายหัวเล็กน้อย ในใจคิดว่าความช่วยเหลือนี้ทำไมถึงช่วยจนกลายเป็นความเกลียดชัง จิตใจมนุษย์นี่หนอ ช่างลำเอียงจริง ๆ

หลู่หมิงเซิงมองหลี่โม่อย่างระมัดระวัง และในใจสงสัยว่าราชามังกรน้อยแห่งดินแดนมังกรคนนี้มีนิสัยใจคออย่างไร เป็นไปได้ไหมว่าเป็นมหาเศรษฐีจนเบื่อแล้ว เลยอยากจะลองสัมผัสใช้ชีวิตแบบคนไร้ค่า?

หลังจากคิดอย่างนั้นแล้ว หลู่หมิงเซิงก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้คิดผิด ว่ากันว่ามหาเศรษฐีในต่างประเทศพาทั้งครอบครัวมาขอทาน และจักรพรรดิในอดีตก็เคยตั้งแผงขายของในวังด้วย ราชามังกรน้อยก็คงเป็นแบบนี้แน่นอน

“คุณชายหลี่ครับ คุณชายชูยังคงรออยู่ที่รถ เราควรไปคุยในรถไหมครับ?”

หลู่หมิงเซิงพูดกับหลี่โม่อย่างระมัดระวังมากราวกับเป็นขันทีในพระราชวัง

“ชูจงเทียนก็มาที่นี่ด้วยเหรอ งั้นก็ไปพบเขากันเถอะ”

หลี่โม่พูดเบา ๆ

“ครับ ครับ เชิญทางนี้ครับ”

หลู่หมิงเซิงเดินนำหน้าและในใจคิดว่าราชามังกรน้อยก็คือราชามังกรน้อย เพียงแค่มองดูท่าทางที่พูดชื่อชูจงเทียนออกมาก็รู้สึกได้เลยว่าเต็มไปด้วยท่าทางของคนร่ำรวยมั่งคั่ง

ถัดจากรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส 600 ชูจงเทียนก็ยืนอยู่ข้างรถแล้ว เมื่อเห็นหลี่โม่เดินเข้าใกล้ เขาโค้งคำนับและพูดว่า “คุณชายหลี่”

“อืม”

หลี่โม่ทำเสียงจมูกซึ่งถือเป็นการตอบกลับชูจงเทียนแล้ว

ชูจงเทียนหันกลับและเปิดประตูรถออก แล้วตอบกลับอย่างยิ้ม ๆ ว่า “คุณชายหลี่ เชิญขึ้นรถครับ”

เมื่อหลี่โม่เข้าไปนั่งในรถแล้ว ชูจงเทียนก็ปิดประตูรถแล้วอ้อมไปขึ้นรถที่ประตูรถอีกด้านหนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่หลู่หมิงเซิงได้เห็นชูจงเทียนรับใช้คนแบบนี้ ในอดีตคนอื่น ๆ ต่างรับใช้ชูจงเทียนแบบนี้!

อะไรที่เรียกว่าคนเก่งกาจ สามารถทำให้คนใหญ่โตรับใช้แบบนี้ นั่นก็คือคนเก่งกาจ!