บทที่ 273

เมื่อชูจงเทียนและหลู่หมิงเซิงได้ยินคำพูดของหลี่โม่ต่างก็มองออกไปนอกรถพร้อมกัน

เมื่อเห็นพวกอันธพาลเดินมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของชูจงเทียนและหลู่หมิงเซิงก็ดูไม่ได้ขึ้นมา

นี้มันถิ่นของฉันชูจงเทียน ออกมาก่อเรื่องวุ่นวายกันแบบนี้แล้วจะให้ราชามังกรน้อยคิดอย่างไร?

ราชามังกรน้อยต้องมีความคิดเห็นอย่างแน่นอน!

“คนสารเลวพวกนี้! คุณชายหลี่เชิญนั่งตามสบาย ผมจะไปจัดการพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพวกนี้เองครับ”

ชูจงเทียนผลักประตูลงจากรถด้วยออร่ารังศีพิฆาต ออร่าของผู้ยิ่งใหญ่ขยายเต็มพื้นที่แล้ว

หลู่หมิงเซิงยิ้มและพูดกับหลี่โม่ว่า “คนอันธพาลตัวเล็ก ๆ พวกนี้มีจำนวนน้อยเกินไปที่จะให้ชูจงเทียนจัดการ คุณชายหลี่รอชมการแสดงอย่างสบายใจได้เลยครับ อีกเดี่ยวก็ได้รู้แล้วว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นใคร”

“อืม”

หลี่โม่ตอบอย่างใจเย็น สงสัยว่าการปรากฏตัวของพวกอันธพาลตัวเล็ก ๆ เหล่านี้ดูจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่า เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขามาเพราะตัวเอง

เพราะเมื่อครู่นี้หลี่โม่ทำให้ฮั่วเจี้ยนเฟิงและซวี่หม่านเสียศักดิ์ศรี และทั้งสองคนได้รวมหัวกันทำสิ่งที่ไม่สมควร แบบนี้ดูยังดูสมเหตุสมผลกว่า

ชูจงเทียนยืนอยู่ข้างรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ มองดูชายหนุ่มอันธพาลพวกนั้นที่ยกไม้เบสบอลด้วยสายตาดูถูกเหยีดหยาม

“พวกแกยังกล้าลงมือ? เปิดตาให้กว้างแล้วดูว่าฉันเป็นใคร!”

ชูจงเทียนตะโกนอย่างโกรธจัด

“ถุย!”

อันธพาลผมเหลืองที่อยู่หน้าสุดถ่มน้ำลาย แล้วเอียงศีรษะมองชูจงเทียน

“ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ผู้ยิ่งใหญ่ ฉันแนะนำให้แกกลับไปนั่งในรถดี ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก คนที่พวกเราต้องการจัดการคือหลี่โม่ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเราเป็นคนมีอารยะเคารพผู้หลักผู้ใหญ่และรักเด็ก เราจะให้โอกาสแกไสหัวกลับไปสะ”