บทที่ 288

อย่างไรเสียก็ได้ค้นพบประกายในตัวหลี่โม่แล้ว ถึงแม้จะเป็นเพียงประกายเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้กู้หยุนหลานรู้สึกประหลาดใจได้

ท้ายที่สุดแล้วหลี่โม่ไม่ได้เป็นคนไร้ประโยชน์อีกต่อไป อีกทั้งเขากล้าที่จะต่อสู้กับคนอื่นเพื่อปกป้องเธอ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกชื่นใจ

หลี่โม่และกู้หยุนหลานเดินไปที่บริเวณโรงงาน ในห้องรักษาความปลอดภัยที่อยู่ไม่ไกลนัก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

“ทำไมเจ้าคนไร้ค่านี่ถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ เอาชนะพวกกระจอกอย่างพี่หู่ได้ไม่ก็ไม่แปลก แต่นี่ถึงขั้นเอาชนะคนที่แขงแกร่งอย่างเหล่าหวางได้”

“ถ้าเป็นแค่คนไร้ค่าจริง ๆ กู้หยุนหลานจะเห็นเขาอยู่ในสายตาหรือ? คงเป็นเพราะปกติเขาไม่ค่อยเปิดเผยตัวตนออกมาแน่นอน รีบโทรแจ้งหัวหน้างานเดี๋ยวนี้”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโทรหากู้เผิงเฟย และแจ้งให้เขาทราบสถานการณ์ตอนนี้ ทันใดนั้นกู้เผิงเฟยก็รู้สึกเกิดจนใบหน้าบูดบึ้ง

“เจ้าพวกไร้ประโยชน์ เก่งแต่ปากทั้งนั้น ไหนบอกว่าเป็นหมัดเหล็กขาเหล็กที่ไร้คู่ต่อสู้ไม่มีวันแพ้ไง เวลามีปัญหาต้องหายังต้องให้ฉันไปจัดการอยู่ดี!”

กู้เผิงเฟยวางสายโทรศัพท์ และยืนอยู่ตรงประตูใหญ่หน้าห้องเครื่องด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม ราวกับว่าเขากลายเป็นเทพที่คอยเฝ้าประตูห้องเครื่องไปเสียแล้ว

หัวหน้าห้องเครื่องของโรงงานวัตถุดิบกล่าวด้วยความกังวล “หัวหน้างานครับ พวกเราทำเช่นนี้ดูจะไม่เหมาะเท่าไหร่นะครับ หากประธานกู้เอาเรื่องขึ้นมาจริง ๆ”

“เอาเรื่องบ้าอะไร ถ้าพวกนายช่วยฉันจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย รับรองว่าทุกคนจะได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นสู่จุดสูงสุดในชีวิตของตัวเองแน่นอน!”

พอเห็นกู้เผิงเฟยท่าทีขึงขังของกู้เผิงเฟย หัวหน้าห้องเครื่องก็ก้มหน้าลงและไม่พูดอะไรอีก

กู้หยุนหลานและหลี่โม่รีบเดินไปที่ประตูห้องเครื่อง และมองกู้เผิงเฟยที่ยืนขวางประตูห้องอยู่ หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา “สุนัขที่ดีจะไม่ยืนขวางทาง”

“แกด่าใคร เศษคนไร้ค่าไม่มีสิทธิ์มาพูดเช่นนี้ที่นี่ ประธานกู้ คุณควรดูแลคนไร้ประโยชน์ของคุณให้ดี ๆ หากปล่อยให้พูดจามั่วซั่วแบบนี้จะถูกต่อยปากเอาได้”

กู้เผิงเฟยกล่าวอย่างไร้ปราณี

“กู้เผิงเฟย ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณต้องขวางฉัน แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่า การกระทำของคุณตอนนี้มันไม่ถูกต้อง และฉันต้องเข้าไปในห้องเครื่องเพื่อทำการตรวจสอบเดี๋ยวนี้!”

กู้หยุนหลานกล่าวอย่างไม่พอใจ