บทที่ 289

หัวหน้าห้องเครื่องและกลุ่มคนงานที่ยืนอยู่ด้านข้าง กำลังมองดูกู้เผิงเฟยพยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดด้วยความตกตะลึง

คนนี้นะหรือที่ทุกคนเรียกว่าคนไร้ค่า?

คนไร้ค่าสมัยนี้เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือ?

ถ้าหากเจ้าคนไร้ค่านี่บ้าคลั่งขึ้นมาและฆ่าคนไม่ยั้งมือ เลือดคงจะเจิ่งนองไปทั่วห้องเครื่องหรือเปล่า?

เมื่อนึกแบบนี้แล้ว ทุกคนก็กลัวจนตัวสั่น สายตาที่มองหลี่โม่ก็เปลี่ยนไป

หลี่โม่ปฏิบัติต่อกู้เผิงเฟยเช่นนี้ ก็เพื่อจะเชือดไก่ให้ลิงดู หากเขาไม่สามารถทำให้คนในห้องเครื่องกลัวเขาได้อย่างรวดเร็ว ก็คงจะต้องถูกขัดขวางและถ่วงเวลาไปอีกนาน

เพื่อกู้หยุนหลาน หลี่โม่ตัดสินใจที่จะกำจัดคนชั่วให้ถึงที่สุด

กู้หยุนหลานเป็นกังวลในใจ เธอกลัวว่าหลี่โม่จะใจร้อนจนพลั้งมือฆ่ากู้เผิงเฟยจริง ๆ เธอรีบเข้าไปจับแขนของหลี่โม่แล้วตะโกน

“หลี่โม่ใจเย็น ๆ รีบปล่อยเขาเร็วเข้า เขากำลังจะถูกคุณบีบคอตายอยู่แล้ว หากมีคนตายขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องดีแน่!”

ดวงตาที่เย็นชาของหลี่โม่ทิ่มแทงเข้าในหัวใจของกู้เผิงเฟย

กู้เผิงเฟยรู้สึกเย็นเยือกไปทั้งตัว ให้ตายเถอะ หลี่โม่เป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ สายตาแบบนั้น เป็นสายตาที่กล้าฆ่าคนแน่นอน!

“ฉันผิดไปแล้ว จะไม่ขวางอีกแล้ว ที่นี่พวกคุณใหญ่ที่สุด ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ”

กู้เผิงเฟยร้องขอความเมตตาด้วยปากที่สั่นเทา และไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้กับหลี่โม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้อย่าว่าแต่การเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนที่กู้เจี้ยนกั๋วได้ให้สัญญาไว้เลย ต่อให้กู้เจี้ยนกั๋วสัญญาว่าจะแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลกู้ให้ กู้เผิงเฟยก็จะไม่ขอให้ความร่วมมืออีกต่อไป

ต่อให้มีเงินก็ต้องมีชีวิตอยู่ด้วยถึงจะได้ใช้ หากตายไปตอนนี้ เงินนี่จะตกไปอยู่ในมือใครก็ไม่รู้

“หึ! ฉันอุตส่าห์ไว้หน้า แต่แกกลับไม่ต้องการ จะต้องให้ลงมือก่อนถึงจะรู้ว่าควรทำยังไง”

หลี่โม่ปล่อยมือขวาของเขา จากนั้นกู้เผิงเฟยก็นั่งลงบนพื้นพร้อมกับหายใจหอบ

ถึงแม้ตอนนี้ต้องสูดอากาศที่เต็มไปมลพิษ แต่กู้เผิงเฟยกลับรู้สึกมีความสุข รู้สึกว่าการได้มีชีวิตอยู่ ช่างมีความสุขจริง ๆ !