บทที่ 300

“ขอโทษสำหรับคำหยาบคายที่พวแกเพิ่งพูดไปซะ”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

อันธพาลหลายคนที่ยืนอยู่รอบนอกมองไปยังหลี่โม่ จากนั้นต่างก็หัวเราะขึ้นมา

“ขอโทษ? ขอโทษบ้านแม่แกสิ! แกเป็นคนขี้แพ้จากไหนกัน ให้พวกเราขอโทษ แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร!”

“คนที่กล้าให้พวกเราพูดขอโทษนั้นยังไม่มาเกิดเลย แต่คนขี้แพ้อย่างแกนี่โผล่มาจากไหนกัน”

“พูดไร้สาระกับเขาไปทำไม ค่อยเจรจาหลังจากทุบตีเขาแล้ว!”

ชายหนุ่มหลายคนที่ยืนอยู่รอบนอกก็ระเบิดอารมณ์รุนแรงแล้ว พูดยังไม่ทันจบก็กำหมัดขึ้นแล้ว และพุ่งเข้าไปต่อยหลี่โม่

“รนหาที่ตาย!”

หลี่โม่ก็ไม่ออมมือเช่นกัน เนื่องจากชายหนุ่มพวกนี้เอากู้หยุนหลานมาพูดเล่น ถ้าอย่างนั้นหลี่โม่ก็จะทำให้พวกเขาชดใช้อย่างเจ็บปวดและสาสม

ปัง ปัง ปัง!

เสียงต่อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หมัดของหลี่โม่เร็วราวกับสายฟ้า กระทบเข้ากับแขนของชายหนุ่มหลายคน

กร๊อบ!

แกร๊ก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้น และพวกเขาทุกคนต่างส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ย แขนฉันหักแล้ว!”

“มือของฉันก็หักแล้ว คนต่ำต้อยนี้แข็งแกร่งเกินไป!”

“ลูกพี่ครับ มีคนมาป่วนที่นี่!”

เมื่อชายหนุ่มหลายคนรู้ว่าหลี่โม่เก่งกาจมาก ต่างก็ไม่กล้าสู้กับหลี่โม่อีก แต่กลับรีบถอยกลับไปข้างหลังอย่างไว และรอให้ทีมที่อยู่ข้างหลังออกมาเผชิญหน้า

พวกที่อยู่ล้อมอยู่รอบ ๆ คนขับรถต่างก็รีบมารวมตัวกันทันที และต่างจ้องไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาดุร้ายเหมือนเสือ

ภายใต้สถาณการณ์ที่มีผู้คนจำนวนมากแบบนี้ พวกเขาถึงจะไม่กลัวคนที่มีฝีมือเก่งฉกาจที่อยู่เพียงลำพัง พวกเขาเชื่อว่าด้วยจำนวนคนที่มากแล้วสามารถรุมหลี่โม่ให้ตายได้

พี่พีลี่ที่มีร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและมีรอยสักมังกรเก้าตัวพันรอบร่างของเขา เดินมาพร้อมกับมีดใหญ่ที่สามารถผ่าภูเขาได้