บทที่ 303

ทางฝั่งนี้ กู้หยุนหลานรีบไปที่โรงงานตัวยาสำคัญอย่างกระวนกระวาย

กู้เผิงเฟยพร้อมกับผู้อำนวยการโรงงานต้อนรับกู้หยุนหลานเข้าไปในห้องประชุม

ผู้จัดการและพนักงานตั้งแต่ตำแหน่งใหญ่และเล็กของโรงงานต่างกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม พวกเขาต่างทำอะไรไม่ถูกกับยานพาหนะขนส่งที่ถูกขวางได้

เมื่อเห็นกู้หยุนหลานเข้ามา ทุกคนก็ยืนขึ้น

“ผู้อำนวยการกู้มาแล้ว”

“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการกู้”

"ผู้อำนวยการกู้มาถึงแล้วคงมีทางออกแน่นอน"

ทันใดนั้นผู้จัดการและพนักงานตั้งแต่ตำแหน่งใหญ่และเล็กต่างตั้งความหวังไว้ที่กู้หยุนหลาน

กู้หยุนหลานนั่งบนที่นั่งหลักด้วยท่าทางเคร่งขรึมและถามว่า "สถานการณ์หลักตอนนี้เป็นอย่างไร? พวกคุณได้พยายามทำอะไรกันแล้วบ้าง"

กู้เผิงเฟยยิ้มขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก “สถานการณ์ก็คือรถถูกอันธพาลพวกนั้นขวางทางไว้ และเราติดต่อไปหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า”

“สำนักงานโรงงานของเราได้ติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกล่าวว่าเป็นข้อพิพาททางแพ่ง ให้เราเจรจากับอีกฝ่ายเพื่อแก้ไข”

“แผนกรักษาความปลอดภัยไปเจรจากับอีกฝ่ายแล้ว แต่คนของเรายังไม่ได้พูดอะไรสักคำก็ถูกอีกฝ่ายทุบตีกลับมา”

“ทางผมได้ติดต่ออันธพาลที่อยู่ใกล้เคียงแถวนี้ และต้องการเชิญให้ใครสักคนสร้างสันติภาพ แต่ไม่มีใครเต็มใจมา พวกเขาต่างบอกว่าภูมิหลังของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา และไม่ใช่คนที่พวกเขาจะเจรจาได้”

เมื่อฟังรายงานของคนเหล่านี้ หัวใจของกู้หยุนหลานก็จมลงสู่ก้นบึ้ง

“ทุกคนมาระดมความคิดกันว่าใครมีวิธีหรือช่องทางความสัมพันธ์ที่ดีบ้าง? อีกฝ่ายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ทำไปเพื่อจะกรรโชกเงินใช่หรือเปล่า?”

กู้หยุนหลานโยนคำถามออกมาเป็นชุดสามข้อติดต่อกัน และทุกคนต่างเงียบ

เมื่อมองไปยังบรรดาผู้จัดการที่ก้มศีรษะและไม่พูดอะไร ในใจกู้หยุนหลานก็ถอนหายใจเงียบ ๆ คนเหล่านี้ช่างพึ่งพาไม่ได้ในช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้