บทที่ 304

“ทำไมไม่ต้องแล้วล่ะคะ? ตอนนี้เป็นเวลาที่งานการผลิตหนักที่สุด จะเกิดปัญหาแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้ ฉันต้องไปเจรจากับพวกเขาเพื่อแก้ไขปัญหานี้ให้ได้”

กู้หยุนหลานตอบกลับอย่างหนักแน่น

“ผมหมายถึงว่า ผมได้เจรจากับพวกเขาแล้วครับ พวกเขาได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของพวกเขาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณแล้ว และจำเป็นต้องเปลี่ยนความผิดพลาดครั้งก่อน”

กู้หยุนหลาน กู้เผิงเฟย และผู้จัดการต่างตาโตจ้องมองที่หลี่โม่ราวกับว่าได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ

“ทุกวันนี้ การพูดเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องอัศจรรย์เลย คุณรู้ไหมว่าคนพวกนั้นโหดร้ายมากแค่ไหน? ผมกับรปภ.สิบกว่าคนที่ไปเจรจาต่างก็ถูกทุบตีจนขวัญหนีดีฝ่อ”

ผู้จัดการฝ่ายแผนกรักษาความปลอดภัยตอบกลับด้วยความไม่พอใจ

“ชายหนุ่มพวกนั้นไม่ใช่พวกอันธพาลธรรมดา ล้วนเป็นอันธพาลใหญ่ที่มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ลงมือโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ลูกพี่ใหญ่ของพวกเขาคือเปียวเกอที่มีชื่อเสียง คุณยังไปเจรจากับพวกเขา ผมเกรงว่าแค่คุณเดินเข้าไปก็จะโดนรุมกระทืบจนหัวสมองสุนัขหลุดอออกมา”

“เมื่อครู่นี้ผมได้ติดต่อกับเจ้าพ่อชื่อดังมามากมาย แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้ คุณเป็นแค่แมงดาเกาะผู้หญิงกินวัน ๆ อยู่แต่บ้าน แต่กลับมีความสามารถในการจัดการเรื่องนี้ได้ คุณนี่ช่างขี้โม้จริง ๆ ”

บรรดาผู้จัดการต่างพูดเยาะเย้ย และรู้สึกว่าหลี่โม่กำลังไร้สาระอย่างยิ่ง

ทุกคนไม่เชื่อประเด็นที่สำคัญที่สุดของหลี่โม่ เพราะทุกคนรู้ว่าหลี่โม่เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ และสิ่งที่คนไร้ประโยชน์สามารถทำได้ พวกเขายุ่งทำทั้งวันก็ไม่สามารถทำได้ นั่นคงจะหมายความว่าพวกเขาด้อยกว่าคนไร้ประโยชน์อีก

กู้เผิงเฟยก้มหน้าไม่พูดอะไร ในใจเข้ามีความเชื่อบางอย่าง เพราะกู้เผิงเฟยเคยถูกหลี่โม่ทุบตีมาก่อน และรู้ว่าหลี่โม่แข็งแกร่งเพียงใด

กู้หยุนหลานขมวดคิ้วและเหลือบมองบรรดาผู้จัดการที่กำลังพูดอยู่

บรรดาผู้จัดการหุบปากไปทีละคน เพราะเพิ่งนึกได้ว่าคนไร้ประโยชน์ที่อยู่ตรงหน้านี้คือสามีของกู้หยุนหลาน

“หลี่โม่ สิ่งที่คุณพูดเป็นความจริงเหรอ?” กู้หยุนหลานถาม

“แน่นอนครับ พวกเขารออยู่ชั้นล่าง ภายใต้การอบรมของผม พวกเขาทั้งหมดบอกว่าจะสารภาพผิดกับคุณอย่างจริงใจ”

หลี่โม่พูดด้วยรอยยิ้ม