บทที่ 313

ชูจงเทียนได้ยินชื่อเปียวเกอก็เกิดรอยยิ้มที่ขมขื่นขึ้นบนใบหน้า

ตอนนี้เปียวเกอเป็นผู้นำของอิทธิพลมืดใต้ดินของกรุงโซล และยังค่อย ๆ รุกล้ำเข้าไปในเขตของชูจงเทียน

พวกของชูจงเทียนและหวู่เต้าเหวินก็พยายามจัดการกับเปียวเกอ แต่พวกเขาก็ต้องยอมแพ้ในที่สุด เพราะเปียวเกอไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง ยังมีหัวหน้าใหญ่อยู่เหนือเขา

“ผมรู้จักเปียวเกอ เขาทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองหรือเปล่าครับ?”

ชูจงเทียนถามอย่างระมัดระวัง

“เขาส่งหลางเกอและพรรคพวกมาสร้างปัญหาที่โรงงานของภรรยาฉัน”

ชูจงเทียนหายใจเข้าลึก ๆ และไว้อาลัยให้เปียวเกอเป็นเวลาสามวินาที เขาทำให้นายน้อยแดนมังกรขุ่นเคือง นั่นไม่เท่ากับว่าเขารนหาที่ตายหรอกหรือ ไม่รู้ว่าคนที่หนุนหลังเปียวเกอจะคุ้มครองเขาได้ไหม

“คุณรอผมสักครู่ ผมจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด บางเรื่องไม่สะดวกที่จะคุยทางโทรศัพท์” ชูจงเทียนกล่าว

“ได้ ฉันจะรอนายที่โรงงานวัตถุดิบ”

หลี่โม่วางสายโทรศัพท์ มองไปที่ หลางเกอที่กำลังร่ำไห้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “โหยหวนอะไรนักหนา ถ้าส่งเสียงอีกฉันจะทำให้แกลืมตาไม่ได้อีกเลย”

หลางเกอกัดฟันแน่นและไม่กล้าส่งเสียง ด้วยเกรงว่าจะถูกหลี่โม่อัดจนตื่นขึ้นมาไม่ได้อีก

เมื่อเห็นว่าพรรคพวกของหลางเกอไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ อีก หลี่โม่จึงรับเก้าอี้ที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นมาให้ และนั่งตรงหน้าหลางเกอ

“แกคิดว่าตัวเองมีค่าเท่าไร?” หลี่โม่ถามด้วยรอยยิ้ม

“พี่ชาย ฉันไร้ค่า เปียวเกอของเราเป็นคนเห็นเงินสำคัญกว่าคน คนที่ทำงานล้มเหลวคือขยะ และจะไม่มีวันยอมแลก” หลางเกอพูดอย่างขมขื่น

“โทรหาเจ้านายของแก ให้ฉันพูดกับเขาสักสองสามคำ” หลี่โม่คิดสักพักแล้วพูด

หลางเกอหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาทันที โทรออกไปยังหมายเลขของเปียวเกอ

“เปียว……เปียวเกอ……”

หลางเกอลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย ตัวสั่นขณะพูด

“เสี่ยวหลาง เรื่องที่ให้ไปจัดการเป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยไหม?”

เปียวเกอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ล้มเหลวครับ เราทุกคนถูกควบคุมตัว คนที่จับตัวเราไว้ต้องการคุยกับคุณ”

หลางเกอชำเลืองมองหลี่โม่