บทที่ 314

หลี่โม่มองไปที่ชูจงเทียนด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ พวกนายเอาชนะเปียวเกอไม่ได้?”

“ไม่ใช่ว่าเราเอาชนะเปียวเกอไม่ได้ แต่ผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังเขานั้นจัดการได้ยากมาก ดังนั้นเมื่อเราเริ่มปราบปรามเปียวเกอครั้งแรก เราก็ถูกขัดขวางและยับยั้งโดยอุปสรรคต่าง ๆ ในที่สุดก็ต้องยอมแพ้”

ชูจงเทียนถอนหายใจ

“น่าสนใจดีนี่ แล้วใครเป็นผู้หนุนหลังของเขา?”

สีหน้าของชูจงเทียนดูเคร่งขรึมมาก เขาส่ายหัวช้า ๆ “เราก็คิดไม่ออกเหมือนกันครับ เรารู้แค่ว่าเป็นชายร่างใหญ่ ส่วนจะเก่งกาจสักแค่ไหนนั้น เราเองก็ไม่รู้”

“แต่พวกเราก็คิดว่า คนที่สามารถส่งคนมาจัดการเราทั้งสี่คนในเวลาเดียวกันได้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทำได้แน่นอน คงต้องมีอิทธิพลอย่างมากเลยทีเดียว”

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มและกล่าวว่า “พูดอย่างนี้ ก็แสดงว่าเปียวเกอก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ตัวหนึ่ง?”

“ใช่ครับ คุณคงไม่ทำอะไรเปียวเกอหรอกใช่ไหม? จะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของด้วยนะครับ”

ชูจงเทียนกล่าวด้วยความกังวล

“สุนัขที่ดุร้ายก็ควรถูกทุบตีอย่างแรง ส่วนคนที่ให้ท้ายสุนัขที่ดุร้าย ก็ควรจะถูกตีด้วย ใช่ไหม?”

หลี่โม่กล่าวอย่างแน่วแน่

ชูจงเทียนรู้สึกหวาดกลัว แต่เมื่อนึกถึงภูมิหลังของหลี่โม่ เขารู้สึกว่าหลี่โม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะพูดเช่นนี้

“อย่างนั้นผมจะจัดการให้ ผมจะพาคนไปถล่มรังของพวกเขาเองครับ”

ชูจงเทียนกล่าวอย่างภักดี

“นายวางแผนก่อนแล้วกัน รังของมันอยู่ที่ไหน?” หลี่โม่คิดสักพัก แล้วถาม

เขาตัดสินใจจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง

“ที่คลับผิงไห่ นั่นคือคลับที่เปียวเกอเปิดเอง ปกติแล้วเขาจะอยู่ที่นั่นทั้งวันครับ” ชูจงเทียนรีบบอก

“ดี นายรีบไปเตรียมการเถอะ”

หลี่โม่โบกมือ ดึงประตูและลงจากรถ

ชูจงเทียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดหมายเลขและพูดอย่างเคร่งขรึม “อาฝู รวบรวมพี่น้องทั้งหมด มีงานใหญ่ให้ทำ”

หลี่โม่มองดูรถของชูจงเทียนค่อย ๆ จากไป พูดกับหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้าง ๆ สองสามประโยค แล้วเดินออกจากโรงงานวัตถุดิบเพียงลำพัง และยืนอยู่ข้างถนนเพื่อรอเรียกรถ

“คลับผิงไห่ เร่งหน่อยนะ”