บทที่ 316

ชายร่างกำยำแปดคนที่อยู่ข้างหลังเปียวเกอยืนขึ้นพร้อมกัน พวกเขาเป็นยอดฝีมือทั้งแปดคนภายใต้สังกัดของเปียวเกอ และพวกเขายังมีพลังในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดภายใต้บรรดาลูกน้องของเปียวเกออีกด้วย

“ย่า!”

ทั้งแปดคนยืนอยู่ตรงหน้าหลี่โม่ เมื่อเบ่งแขนสองข้าง กล้ามเนื้อของพวกเขาก็ปูดออกมา เสื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ ในที่สุดกระดุมเสื้อผ้าก็หลุดออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง

“ยอดขุนพลทั้งแปดขอคำแนะนำด้วย!”

“นอกจากกล้ามเนื้อเยอะหน่อยแล้ว มีอะไรดี แกคิดว่าคนโง่ที่มีกล้ามเนื้อทั้งแปดคนนี้ จะจัดการฉันได้หรือ? ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ”

หลี่โม่ดูถูกยอดขุนพลทั้งแปดอย่างมาก และเมื่อเห็นการแสดงออกที่ดูถูกเหยียดหยามของหลี่โม่ ยอดขุนพลทั้งแปดก็โกรธอย่างมาก

“รนหาที่ตาย! แล้วแกจะต้องเสียใจ!”

ยอดขุนพลทั้งแปดกระจายตัว ล้อมรอบหลี่โม่ทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง และโจมตีหลี่โม่ในเวลาเดียวกัน

เปียวเกอหยิบซิการ์ออกมาแล้วจุดไฟอีกครั้ง ดูการต่อสู้ของยอดขุนพลทั้งแปดและหลี่โม่ราวกับดูละคร

ในสายตาของเปียวเกอ รอบนี้ชนะอย่างแน่นอน แปดต่อหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่ายอดขุนพลทั้งแปดล้วนเป็นนักสู้ระดับปรมาจารย์ การต่อสู้ครั้งนี้ต้องไม่ผิดจากที่คิดแน่

หลี่โม่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย พุ่งไปด้านหน้ายอดขุนพลทั้งแปด กระโดดขึ้นและเตะเป้าของฝ่ายตรงข้าม

สีหน้ายอดขุนพลเปลี่ยนไป เขาต้องการดันเท้าของหลี่โม่โดยหันสะโพกของเขาไปด้านข้าง แต่การเคลื่อนไหวของหลี่โม่เร็วเกินไป ในขณะที่คู่ต่อสู้เพิ่งรู้วิธีจัดการ เขาก็เตะเป้าของคู่ต่อสู้อย่างแรง

“โอ๊ย!”

ยอดขุนพลกรีดร้องและกระเด็นออกไป ล้มลงบนโต๊ะยาวต่อหน้าเปียวเกอ ทำให้โต๊ะแตกออกเป็นชิ้น ๆ

“น้องชายฉัน…”

ยอดขุนพลหน้าแดง กุมเป้ากางเกงของเขา

“ไร้ประโยชน์ แกมันไร้ประโยชน์!”

เปียวเกอด่าทอด้วยความโกรธ เขาไม่คาดคิดว่าเพียงแค่เริ่มต้น ลูกน้องของตนเองจะถูกจัดการเป็นคนแรก