บทที่ 320

บนพื้นที่กรุงโซลที่กว้างขวางนี้ ท่านไป๋ถือได้ว่าเป็นราชาของเมือง ตราบใดที่เป็นคนทำมาหากินในกรุงโซลนี้ ก็ต้องก้มหัวทำความเคารพเมื่อเจอท่านไป๋

แต่ที่หลี่โม่ทำแบบนี้ ถ้าหลี่โม่ไม่โง่จริง ก็คือหลี่โม่ต้องมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งพอสมควร

“น่าสนใจ แกรู้ไหมว่าคนล่าสุดที่ไม่เคารพฉัน จุดจบของมันเป็นอย่างไร”

ท่านไป๋ถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง

หลี่โม่ยกคิ้วด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับส่ายหัวและพูดว่า “ฉันไม่อยากรู้ แต่ที่ฉันรู้คือชะตากรรมของแก”

“ฮ่าฮ่าฮ่า น่าขำเสียจริง ในกรุงโซลนี้ไม่มีใครแตะต้องตัวฉันได้ เพราะฉันคือ ‘ผู้กุมชะตาของกรุงโซล’! ตอนนี้แกทำให้ฉันโมโห ฉันจะทำให้แกรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าบทลงโทษจากสวรรค์!”

ท่านไป๋ไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้ ซึ่งไม่มีใครกล้าขัดขืนเขามานานแล้วหลายปี!

สิ่งที่หลี่โม่ทำในวันนี้ ทำให้ท่านไป๋รู้สึกว่าอำนาจของเขาถูกท้าทาย และหลี่โม่ต้องชดใช้ด้วยชีวิต

“มีคำหนึ่งที่เรียกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า คนที่ควรรู้ว่าอะไรเรียกว่าบทลงโทษจากสวรรค์ คือแก”

หลี่โม่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา จากนั้นกดโทรหาหมายเลขหนึ่ง

ท่านไป๋ส่ายหัว “โทรเรียกคนตอนนี้ มันสายไปแล้ว ไม่มีการเตรียมการและการจัดวางภายในเวลาสิบวันหรือครึ่งเดือน ต่อให้แกเป็นผู้มีอิทธิพลค้ำฟ้ามาจากไหน ก็ไม่อาจต่อกรกับฉันได้!”

หลี่โม่ไม่สนใจท่านไป๋ เขาเพียงแค่สนทนากับคนในสายเบา ๆ ”กรุงโซล คนแซ่ไป๋ จัดการให้ฉันเสียตอนนี้เลย”

หลังจากพูดจบหลี่โม่ก็วางสายโทรศัพท์ และเก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า แกนี่น่าขำจริง ๆ ยังจะให้คนมาจัดการฉัน ฉันจะดูสิว่าแกจะจัดการฉันอย่างไร ในกรุงโซลคนที่สามารถจัดการฉันได้ มันยังไม่เกิดเลย!”

ท่านไป๋นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา แววตาที่มั่นคงถูกปิดลงเพื่อรวบรวมสมาธิ

ภายในสองนาทีหลังจากหลับตา โทรศัพท์มือถือของท่านไป๋ก็ดังขึ้น เลขาใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือของท่านไป๋ออกจากกระเป๋า มองไปที่หมายเลขเรียกเข้า แล้วกระซิบว่า “ท่านไป๋ครับ สายเรียกเข้านี้”