บทที่ 322

เลขาใหญ่ของท่านไป๋รู้สึกสัยสนไปหมด ในอดีตภาพลักษณ์ของท่านไป๋นั้นดุดันเกินใครเทียบ แน่นอนว่าเป็นเจ้าแห่งความเย่อหยิ่ง แต่เมื่อเห็นสภาพของท่านไป๋ในขณะนี้ เลขาใหญ่ก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองเห็นท่านไป๋ตัวปลอม

“ท่านไป๋ ท่าน… สำรวมหน่อย”

เลขาใหญ่กระซิบ

“สำรวมบ้าอะไร! ยามดอกไม้เบ่งบานรีบเด็ดเอา อย่ารอจนเหี่ยวเฉาทิ้งกิ่ง! การรับพ่อบุญธรรมก็เช่นกัน มันไม่ง่ายเลยที่ฉันจะได้เจอคุณหลี่และมีพ่อบุญธรรมที่ฉลาดหลักแหลมเช่นนี้ เป็นธรรมดาที่จะไม่คำนึงถึงอะไรในการรับพ่อบุญธรรม!”

ท่านไป๋พูดอย่างไร้ยางอาย

หลี่โม่ยิ้มเยาะเย้ย และเตะศีรษะของท่านไป๋ จนท่านไป๋กลิ้งเป็นลูกน้ำเต้า

“โอ้! ท่านพ่อท่านเตะได้ดี เมื่อครู่ลูกทำผิดจริง ๆ ต้องถูกลงโทษอย่างหนักจากท่านพ่อ ท่านช่วยสั่งสอนผมทีเถิด” ท่านไป๋ตะโกนพลางกุมศีรษะ

ท่านไป๋หัวเราะ

“หน้าด้านไม่เบานี่”

หลี่โม่พูดอย่างจนปัญญา

ต้องเผชิญกับคนหน้าด้านเช่นนี้ ทำได้เพียงส่งเขาไปกลับตัวกลับใจใหม่เท่านั้น

ชูจงเทียนตกตะลึงอย่างหนัก ชูจงเทียนถือว่าเป็นคนที่เห็นอะไรมามากแล้ว เมื่อเห็นสภาพของท่านไป๋ในตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเองยังประเมินผู้คนบนโลกนี้ต่ำเกินไป

คนที่หน้าด้านได้ถึงระดับท่านไป๋ คาดว่าเบื้องหลังคงจะทำเลวมาไม่น้อย

ท่านไป๋ลุกขึ้นคลาน คลานไปคุกเข่าตรงหน้าหลี่โม่ พูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพ่อโปรดสั่งสอนต่อเถอะ ในอนาคตลูกจะเชื่อฟังคำพูดของท่านพ่อ”

ตึกตึกตึก!

เสียงฝีเท้าที่เดินเป็นขบวนอย่างเป็นระเบียบดังขึ้นมา