บทที่ 323

ท่านไป๋ถูกจับและคุมตัวไป เขาสาปแช่งหลี่โม่ตลอดทาง เมื่อกี้อินกับการแสดงมากเกินไป ทำให้ท่านไป๋คิดว่าถ้าเขาเรียกหลี่โม่ว่าพ่อ แสดงความภักดีแล้วจะไม่เป็นอะไร

ดังนั้นในช่วงเวลานี้ที่ท่านไป๋ถูกจับกุม สภาพจิตใจของเขาก็ทรุดลงทันที เขาจึงใช้การสาปแช่งหลี่โม่เป็นเครื่องบรรเทาความเศร้าและความกลัวในใจของเขา

ชูจงเทียนเฝ้าดูท่านไป๋ถูกจับกุมไป รู้สึกว่าเขาเข้าใจหลี่โม่เป็นอย่างดี

หลี่โม่หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา และโทรออกไปยังหมายเลขของกู้หยุนหลาน “ที่รัก คนที่อยู่เบื้องหลังถูกจัดการแล้ว ช่วงนี้คงไม่มีใครกล้าไปก่อความวุ่นวายที่โรงงานวัตถุดิบแล้วล่ะ”

“ฮะ?”

กู้หยุนหลานรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็นึกถึงการต่อสู้ที่น่าทึ่งของหลี่โม่ จึงเข้าใจขึ้นมาทันที

“คุณ… คุณไม่ถูกทำร้ายใช่ไหม?”

กู้หยุนหลานถามอย่างประหม่า

“ไม่เป็นไร ก็แค่ไอ้อ้วนคนหนึ่ง แค่จัดการมันอย่างลวก ๆ แล้วก็ส่งมันให้หน่วยลาดตระเวนไปแล้ว”

หลี่โม่พูดอย่างสบาย ๆ

“อ๋อ อย่างนั้นก็ดีแล้ว ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้แล้วฉันก็ไม่ต้องไปคอยคุมโรงงานวัตถุดิบแล้วสินะคะ บ่ายนี้เราไปเยี่ยมซีซีที่โรงพยาบาลกันเถอะ”

“ได้ครับ ผมก็คิดถึงซีซีแล้วเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวไปเจอกันที่โรงพยาบาล”

หลี่โม่วางสายโทรศัพท์ ชูจงเทียนโค้งคำนับและพูดว่า “คุณหลี่ ผมจะไปส่งคุณที่โรงพยาบาลครับ”

“ได้”

หลี่โม่ยืนขึ้นและเดินออกไป ชูจงเทียนเป็นเหมือนพ่อบ้าน เดินตามหลังหลี่โม่ไป

……

หวังหลิงสวมเสื้อโค้ทสีแดงตัวใหญ่ พาเหิงเหิงลูกชายวัย 4 ขวบเข้าโรงพยาบาล

ที่ทางเดินของโรงพยาบาล เหิงเหิงเห็นซีซีเล่นอยู่คนเดียว เลยรีบปล่อยมือจากหวังหลิงทันที

“เหิงเหิง ลูกจะไปไหน”

“ผมจะไปเล่นกับน้อง”