บทที่ 33

ตอนนี้ฟางถิงโกรธมาก!

หลี่โม่คนนี้กำลังมองหาความตายอยู่เหรอ? กล้าดีอย่างไรไปขวางทางพรมแดงที่เจ้านายคนใหม่จะลงจากรถ

“หลี่โม่ แกยังจะยืนทื่ออยู่อีกทำไม？รีบไสหัวออกไปได้แล้ว!” หวังฟู่เสียงชี้ไปที่หลี่โม่ และตะโกนด้วยความโกรธ

เมื่อครู่น่าเจ็บใจเสียจริงที่ไม่ได้สั่งสอนเขา!

หลี่โม่เลิกคิ้ว ตำแหน่งที่ตนเองยืนมีปัญหาตรงไหนเหรอ?

หวังฟู่เสียงคนนี้จงใจอยากมีปัญหากับเขาใช่ไหม?

‘ดี แกคิดว่าแกเจ๋งมากใช่ไหม? ฉันจะรอดูว่าแกจะเจ๋งแค่ไหน!’

“หึหึ คราวนี้หลี่โม่จบแน่” ผู้จัดการหวังกระฟัดกระเฟียด

“เรื่องเก่ายังไม่สะสาง อีกเดี๋ยวจะได้คิดบัญชีรวมกัน”

“เบาเสียงลงหน่อย เดี๋ยวผู้จัดการหวังได้ยินพวกเราจะลำบากไปด้วย!”

พนักงานหลายคนกระซิบกันเบา ๆ บางคนก็สังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ

ในหมู่พวกเขานั้นมีคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่โม่ พวกเขาต่างก็แสดงสีหน้าวิตกกังวลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้แต่โจวเฟิงฮว๋าก็เหลือบมองหลี่โม่ด้วยแววตาเย็นชา หากไม่เห็นแก่หน้ากู้หยุนหลานแล้ว เขาคงจะไม่จำเป็นที่จะต้องรับหลี่โม่เข้ามาทำงาน

จากนั้นเขาพูดกับหวังฟู่เสียงด้วยท่าทางเย็นชาว่า “หาเวลาไล่เขาออกไป แล้วให้เงินเดือนชดเชยเขาสามเดือน”

หวังฟู่เสียงเข้าใจดี เขาพยักหน้าพร้อมยิ้ม และพูดว่า “เถ้าแก่ใจดีมากเลยครับ แต่ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเดือนสามเดือนให้เขาหรอกครับ เมื่อครู่เขาลวนลามลูกค้า เขาควรจะชดใช้ด้วยซ้ำ"

เมื่อโจวเฟิงฮว๋าได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ และพูดว่า “เขาลวนลามแขกผู้หญิงภายในร้านอย่างนั้นเหรอ? นายจัดการเรื่องนี้ให้ดี อย่าทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีให้กับเจ้านายคนใหม่ล่ะ”

หวังฟู่เสียงพยักหน้า และพูดว่า “ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

พูดจบโจวเฟิงฮว๋าก็จัดการกับชุดสูทของเขาแล้วเดินไปยังรถรอยส์-โรสซ์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

หวังฟู่เสียงยืนกอดอก ทำตัวเหมือนเป็นคนสำคัญในเรื่องเล็ก ๆ และมองหลี่โม่อย่างเย่อหยิ่งจากนั้นพูดว่า “หลี่โม่ เถ้าแก่โจวหมายความว่าให้แกเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปได้แล้ว!”

หลี่โม่เหลือบมองหวังฟู่เสียงเล็กน้อย จากนั้นสบถออกมาว่า “ไอ้ปัญญาอ่อน”

พนักงานทุกคนตรงนั้นได้ยินคำว่าไอ้ปัญญาอ่อน พวกเขามองหลี่โม่ด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

เขาบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?

หวังฟู่เสียงเดือดดาลในทันที เขาเอานิ้วจิ้มหน้าอกของหลี่โม่ และตะโกนว่า “แก! ไอ้ขยะ แกลองด่าฉันอีกครั้งสิ!”

หลี่โม่เยาะเย้ย “ได้สิ คำขอที่แปลกประหลาดแบบนั้น ฉันจัดให้เอง ไอ้โง่ ทั้งครอบครัวของแกมันโง่เง่า!”

“ไอ้เวร! หลี่โม่แกตายแน่! คราวนี้แกไม่แค่ถูกไล่ออก ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาลวนลามแขกผู้หญิง ให้แกได้นอนคุกสักสิบวัน! แกจะต้องชดใช้ให้กับการสูญเสียชื่อเสียงของร้านเรา แล้วจ่ายค่าเสียหายให้กับคุณฟางด้วย!"

หวังฟู่เสียงพูดอย่างแยกเขี้ยวยิงฟัน เขาโกรธจนหน้าแดง

หลี่โม่คนนี้ไร้ซึ่งความคิดจริง ๆ เขามันบ้าระห่ำ!