บทที่ 330

กู้หยุนหลานมองไปที่หลี่โม่และซีซีอย่างเงียบ ๆ จากนั้นใบหน้าเธอก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างมีความสุข

กู้หยุนหลานซึ่งอยู่ในอารมณ์ที่ผ่อนคลาย รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ผ่อนคลายและมีความสุขอย่างนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

หลี่โม่อุ้มซีซีแล้วเดินไปข้างกู้หยุนหลาน "ซีซี หนูดูซิคุณแม่สวยไหม"

“คุณแม่สวย คนที่สวยที่สุดในโลกก็คือคุณแม่ เดี๋ยวหนูโตแล้วจะสวยเหมือนคุณแม่”

ซีซีพิงบนไหล่ของกู้หยุนหลาน แขนทั้งสองข้างของเธอโอบไว้รอบคอของกู้หยุนหลาน และมองกู้หยุนหลานอย่างร่าเริง

กู้หยุนหลานแตะจมูกของซีซีเล็กน้อย "ลูกนี่ฉลาดเจ้าเล่ห์จริง ๆ เลย ช่างรู้จักพูดจา"

“คุณแม่คะ หนูอยากกินของอร่อย อยากกินไอศกรีมค่ะ”

ซีซีพูดอ้อน

กู้หยุนหลานหัวเราะแล้วยื่นมือออกมา จากนั้นก็อุ้มซีซีจากอ้อมแขนของหลี่โม่ "ไปกันเถอะ แม่จะพาลูกไปกินของอร่อย ๆ "

“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณไปก่อนเลย ผมจะไปพบผู้อำนวยการหลิวเพื่อจัดการเรื่องการรักษาของแพทย์ประจำตัวคนใหม่ เจรจาสักครู่หนึ่ง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ คุณต้องสุภาพกับคุณหมอหน่อยนะคะ”

กู้หยุนหลานเตือนสติ

ตอนแรกเธออยากถามว่าเรื่องเมื่อสักครู่นี้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร แต่ถูกหลี่โม่ขัดจังหวะและลืมไป

หลี่โม่พูดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “แน่นอนครับ ผมไม่ใช่คนที่ชอบความรุนแรงสักหน่อย”

กู้หยุนหลานพยักหน้าและอุ้มซีซีเดินออกไป หลี่โม่เดินไปนั่งลงบนม้านั่งที่เหลือ นั่งลงรอการมาถึงของแพทย์

......

หวังหลิงพาลูกชายของเธอขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูกับหวังหยง สีหน้าของทั้งสามคนเต็มไปด้วยความโกรธ