บทที่ 332

เมื่อเห็นหลิวซินหมินและหลี่โม่พูดคุยกัน จางลี่ก็แหงนหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการหลิว แกยังจะพูดไร้สาระอะไรกับเขาอีก รีบไปหาคนมาจับเขาไว้ เปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกให้หมดแล้วมัดไว้ จากนั้นก็ไปตามหาภรรยาและลูกสาวของเขามาให้ได้”

“คนที่กล้าทำให้คนในครอบครัวจางลี่อับอาย ฉันจะทำให้เขาไม่สามารถพลิกชีวิตของเขาได้อีก และให้พวกเขาแบกรับความอับอายไปตลอดชีวิต ฉันจะถ่ายรูปและบันทึกวิดีโอไว้ เพื่อให้พวกเขาเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้!”

จางลี่กล่าวว่าชั่วร้ายอย่างยิ่ง เมื่อหลิวซินหมินได้ยินอย่างนั้นก็เกิดอาการหนาวสั่น โดยเป็นไปตามที่คาดไว้ว่าภายในอุตสาหกรรมต่างกล่าวว่าจางลี่เป็นคนที่ไม่สามารถล่วงเกินได้ ผู้ชายคนนี้เลวทรามไม่มีใครเทียบจริง ๆ

“คุณดูค่อนข้างเป็นคนสร้างสรรค์ดีนี่ ดูเหมือนว่าอีกเดี๋ยวคุณก็จะได้ลองประสบการณ์ดี ๆ แล้ว” หลี่โม่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

จางลี่ขมวดคิ้วแน่นและรู้สึกว่าหลี่โม่กำลังเยาะเย้ยตัวเอง

“แกยังจะไม่คุกเข่าลงแล้วเปลื้องผ้าตัวเอง อีกเดี๋ยวฉันเรียกคนมา ก็จะไม่สุภาพกับแกแบบนี้แล้ว ให้เวลาแกทำตามนับสิบครั้ง”

“สิบ เก้า แปด...”

สีหน้าชั่วร้ายของจางลี่กำลังนับเลขถอยหลัง

หลี่โม่ยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาจางลี่ ใบหน้าจางลี่ปรากฏอย่างภูมิใจ "ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดคนยากจนอย่างแกก็รู้จักกลัวแล้ว คนที่กล้าล่วงเกินคนอย่างจางลี่ ไม่มีใครที่มีจุดจบที่ดี แกควรริเริ่มทำด้วยตัวเองฉันถึงจะยอมอภัยให้"

เพี๊ยะ!

หลี่โม่ตบลงบนใบหน้าของจางลี่

จางลี่ตกตะลึงในทันที ตามมาด้วยตะโกนเสียงดัง "แกถึงกับกล้าลงมือกับฉัน หลิวซินหมินแกรีบไปเรียกคนมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้กิจการของแกหยุดลงทั้งหมดในวันนี้!"

หลิวซินหมินมองหลี่โม่ด้วยใบหน้าขมขื่น ในใจคิดว่าราชามังกรน้อยประมาทเกินไป แต่การตบคนนั้นไม่สามารถแก้ปัญหาได้ถ้าหากว่าใช้วิธีการของจางลี่ล่ะก็ โรงพยาบาลคงจะต้องปิดตัวลงแล้วจริง ๆ

“บัดซบ คำพูดฉันไร้ค่าใช่ไหม? คำสั่งของฉัน แกก็ไม่ทำตามแล้วใช่ไหม คอยดู ฉันจะโทรหาคนในองค์กร!”

จางลี่หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วเริ่มโทรออก และตะโกนอย่างโกรธจัดว่า “นำคำสั่งจัดระเบียบมาให้ฉัน แล้วส่งมาให้ฉันโดยเร็วที่สุด!”

เมื่อได้ยินคำพูดของจางลี่ หลิวซินหมินก็รู้สึกว่าขาอ่อนแรงแล้ว ทำไมถึงจัดระเบียบโดยตรง

"ราชามังกรน้อย..."