บทที่ 342

คุณชายซูรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกหักไปทั่วทั้งตัว

“ฉันไม่เคยเจอเรื่องน่าอับอายเช่นนี้มาก่อน กล้าทำร้ายฉันแบบนี้ ฉันจะฆ่ามันทั้งครอบครัว!”

แอ๊ด

ประตูห้องอาหารถูกเปิดออก ผู้จัดการและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาดู เพราะได้ยินเสียงดังโหวกเหวก

ผู้จัดการเห็นสภาพที่น่าเวทนาของคุณชายซู ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจกลัว

“คุณหลี่ พวกคุณไม่ได้ถูกรบกวนอะไรใช่ไหมครับ”

ผู้จัดการมองไปที่หลี่โม่ แล้วโค้งตัวสอบถามด้วยความนอบน้อม

“ผมถูกรบกวนแล้ว ช่วยโยนพวกเขาออกไปด้วย” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ได้ครับคุณหลี่”

ผู้จัดการไม่รีรอ เขากวักมือเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่ง ให้เข้ามาจับทั้งสามคนเอาไว้

“บ้าเอ๊ย นี่แกไม่อยากเป็นผู้จัดการแล้วหรือยังไง แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร เมื่อกี้คุณชายซูแห่งเมืองหลวงชูโจวโดนหลี่โม่ทำร้าย พวกแกควรจะไปจับหลี่โม่นู่น!”

กู้ซิ่งเหว่ยตะโกนเสียงดัง

“คุณชายซู คุณชายหลิวอะไรกัน พวกเราไม่รู้จักหรอก พวกเรารู้แค่ว่าคุณหลี่เป็นลูกค้าของเรา พวกเราต้องบริการเขาอย่างเต็มที่ จับพวกเขาโยนออกไป อย่าให้เข้ามาเหยียบในร้านอีก!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบลากตัวทั้งสามคนออกไป คุณชายซูเจ็บจนหน้าแดงก่ำ เขากัดฟันพูดออกมาว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ ฝากไว้ก่อนเจ้าพวกไร้ประโยชน์!”

“กล้าเหิมเกริมกับคุณชายซู กู้หยุนหลาน หลี่โม่พวกแกรอความตายได้เลย!”

เสียงตะโกนของทั้งสามคนค่อย ๆ ไกลออกไป หลังจากที่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากมาที่ประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เตะทั้งสามคนลงจากบันได ทั้งสามกลิ้งหลุน ๆ ลงจากบันไดลงไปนอนกองอยู่บนถนน แล้วร้องครวญครางไม่หยุด